Tibetan
་བོ་ནི། བདེན་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བ་མཆེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སྟེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་དགེ་རྩ་གཡོ་བའི་ནང་ནས་རྩེ་མོར་གྱུར་པའོ། །རྩེ་མོ་ཐོབ་པ་ནི་ལོག་ལྟས་དགེ་རྩ་ཆད་པ་ནམ་ཡང་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྩེ་མོ་ཆུང་ངུ་། གཟུགས་སོགས་དངོས་པོར་དམིགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བརྟེན་བྱར་མི་གནས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཅིས་ན་དེ་དག་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་ཡི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་བདེན་པ་མེད་པས་ སོ། །དེས་ན་གཟུགས་སོགས་མཚན་མར་མི་མཐོང་བ་དེ་ནི་དམིགས་པ་དང་གཟུགས་སོགས་དེ་དག་གཅིག་གི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེར། ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཅིག་པས། གཟུགས་སོགས་དེ་རྟག་མི་རྟག་སོགས་སུ་བདེན་པར་མི་གནས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་རྣམ་པའོ། །མདོར། ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པས་གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིས་སོ་སོགས་གནས་མེད་དམིགས་མེད་དཔེས་གསུངས། རྩེ་མོ་འབྲིང་ནི། མི་རྟག་སོགས་དེ་རྣམས་དང་། དེ་ཡི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མི་རྟག་སོགས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་པས་ཐ་དད་མེད་པ་དམིགས་པ། ཆོས་རྣམས་བདག་དང་བདག་གིར་གཟུང་བྱའམ་བདེན་པར་མི་འཛིན་པ་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། རྩེ་མོ་ཆེན་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་དག་སྔོ་སེར་གྱི་མཚན་མར་མེད་པས། མཚན་མར་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་གཟུགས་སོགས་མི་དམིགས་པ་ནི་དམིགས་པ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་བཟོ་སྦྱང་གིས་རང་ལམ་མཚན་མར་འཛིན་པས་བདེན་པ་མ་མཐོང་བ། ཤེར་ཕྱིན་འདིར་ཞུགས་ཏེ་མཚན་མར་མི་འཛིན་པས་བདེན་པ་མཐོང་བའི་ དཔེས་མདོ་ལས་གསུངས། གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚན་མ་དང་མཚན་མ་མེད་པར་དམིགས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་རོ། །གསུམ་པ་བཟོད་པའི་ངོ་བོ་ནི། བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་ཤིང་རྗེས་སུ་སོང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སྟེ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་བཟོད་པའི་ཕྱིར་བཟོད་པ་སྟེ་བཟོད་པ་ཐོབ་ཕྱིན་ཆད་ངན་སོང་དུ་མི་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །བཟོད་པ་ཆུང་ངུ་ནི། གཟུགས་སོགས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གཟུང་བྱའི་མཚན་མ་མེད་པར་མཐོང་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཉིད་དམིགས་པ་དང་། གཟུགས་སོགས་དེའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་བོ་མངོན་ཞེན་ཅན་གྱི་ངོར་སྣང་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་རྣམ་པ་དང་། བཟོད་པ་འབྲིང་ངུ་། གཟུགས་སོགས་དེ་དག་སྐྱེ་བ་འཁོར་བ
Chinese
是。对于真理，光明遍布的等持和智慧平等具备，即从不顺品动摇善根之中成为顶峰。获得顶峰，则邪见断绝善根之事永不发生。又是，小顶峰，以色等事物为对境的心不作为所依，理由是什么呢？因为那些，色等之自性中无有自性真实。因此，不见色等为相，那是对境，色等那些，一之自性是空性，在那里，一切之自性为空性而一，色等那些恒常无常等不真实存在，以智慧完全了悟之相。总之，以般若波罗蜜多行持，不住于色等，无住无缘等以譬喻宣说。中等顶峰是，无常等那些，以及，以彼之自性空之空性，无常等那些互相一之自性而一，无有差别为对境。诸法不执著为我与我所，或不执著为真实之相为何，以及，大顶峰是，色等那些无有青黄之相，不见相之故，色等不缘即是对境，常行外道以自道执著为相，故未见真实，入于此般若波罗蜜多，不执著为相，故见真实之 譬喻经中宣说。以了悟实相之智慧，则完全了悟一切法时，一切法以一切方式，有相与无相，无所缘而了悟之相。第三，忍之体性是，进入真理诸方之一，随行之等持与智慧平等具备，即对于无生之义忍耐之故为忍，获得忍之后，不堕恶趣。小忍是，色等自性，不见可取之相而作区分即是对境，色等彼之事物不存在，乃是对有显现执著之士而言，仅为显现之自性，如是了悟之相，以及，中忍，色等那些生
English
is. For the truths, samadhi and wisdom with spreading light are equally possessed, that is, from among the shaking of the roots of virtue by the unfavorable side, it becomes the peak. Obtaining the peak means that the cutting off of the roots of virtue by wrong views will never happen. Also, the small peak, the mind that takes form etc. as its object does not abide as a support. What is the reason? Because those, in the nature of form etc., there is no true self-nature. Therefore, not seeing form etc. as a sign, that is the object, form etc. those, one's own nature is emptiness, there, everything's own nature is one in emptiness, form etc. those do not truly abide as permanent, impermanent etc., the aspect of fully understanding with wisdom. In short, by practicing the Mother, one does not abide in form etc., examples of no abode and no object are taught. The middle peak is, impermanent etc. those, and, the emptiness of emptiness by its own nature, impermanent etc. those are one in each other's own nature, without difference as the object. Whatever aspect of not grasping phenomena as self and mine, or not grasping as true, and, the great peak is, form etc. those are without the sign of blue and yellow, because of not seeing the sign, not focusing on form etc. is the object, the constant wanderers grasp their own path as a sign, so they do not see the truth, entering this Prajnaparamita, not grasping as a sign, so seeing the truth The example is taught in the sutra. With the wisdom of realizing the nature of reality, when all phenomena are fully realized, all phenomena in all ways, with signs and without signs, are realized as without object. Third, the nature of patience is, entering one of the sides of the truths, the samadhi and wisdom that follow are equally possessed, that is, patience for the meaning of non-birth is patience, after obtaining patience, one does not go to the lower realms. Small patience is, the nature of form etc., distinguishing by not seeing the sign to be taken is the object, the non-existence of the entity of form etc. is, for those with manifest attachment, only the nature of appearance, the aspect of understanding as such, and, middle patience, form etc. those are born
Tibetan
་མེད་ཅིང་ངེས་འབྱུང་མྱང་འདས་ཀྱི་ངོ་བོར་བདེན་པ་མེད་པ་དམིགས་པ། ཆོས་རང་ངོས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དང་མཚན་དང་ཞིང་དག་པའི་རྒྱུ་བྱེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་ པའི་རྣམ་པ་དང་། བཟོད་པ་ཆེན་པོ། ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་རྟོགས་ནས་གཟུང་བྱའི་མཚན་མ་མེད་པར་མཐོང་བ་དམིགས་པ། གཟུགས་སོགས་དེ་ཡི་མཚན་མར་བློ་མི་རྟེན་པས། མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་མཚན་མར་མོས་པ་མིན་པ་དང་། མཚན་མ་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་འདུ་ཤེས་མེད་པ་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ཆོས་མཆོག་གི་ངོ་བོ་ནི། སོ་སོ་རང་གི་ཤེས་པས་བདེན་པ་རྣམས་ལ་དེ་མ་ཐག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སྟེ། མཐོང་ལམ་གྱི་སྔ་ལོགས་དེ་མ་ཐག་ཡིན་པས་དེ་དང་ཉེ་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་ནང་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། དེའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་འཕགས་པའི་ས་མཐོང་ལམ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མཆོག་ཆུང་ངུ་ན། དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་དང་ཐ་མི་དད་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡི་བྱེད་པ་གདུལ་བྱའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ཏུ་ཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་འབྲས་བུའི་རྣམ་པ་དང་། ཆོས་མཆོག་འབྲིང་དུ། ཆོས་མཆོག་ལ་གནས་པར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དམིགས་པ། མཉམ་པར་འཇོག་པ་དང་། ལུང་སྟོན་པ་སོགས་ལ་རློམ་པ་ཟད་པ་ནི་རྣམ་པ་དང་། ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོར། བསྒོམ་བྱ་ཡུལ་ཤེར་ཕྱིན་དང་། སྒོམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྒོམ་པ་པོ་བྱང་སེམས་གསུམ་པོ་ཕན་ཚུན་སྟོང་པར་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ། ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མིན་པས། ཡུལ་ཅན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་མཐོང་¸ལམ་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དམ་པར་གྱུར་པ་རྣམ་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་བཟོད་འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་རྒྱུ་ཡི་སྒོ་ནས་དང་། ཆོས་མཆོག་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་འབྲས་བུ་དང་། བཟོད་ཆུང་ངུ་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། ལྷག་མ་གཞན་དགུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་དམིགས་པ་ཡིན་པར་བཤད་ཀྱང་། དེ་ལ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་དམིགས་རྣམ་འདི་དག་ལ་ངོ་བོའི་ཆ་ནས་དང་། ཁ་ཅིག་ཏུ་བྱེད་ལས། ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྲས་བུ། ཁ་ཅིག་ཏུ་རྟེན་ཏིང་འཛིན་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཀྱང་། དོན་དུ་དྲོད་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་ཤེར་ཕྱིན་སྒོམ་པ་ནི། སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་
Chinese
观想于无有，且于解脱寂灭之体性中无有真实。了悟诸法自性空之空性，即是身语意三者与名相及净土清净之因，如是了悟之相状。大忍位，观想了悟彼等诸法皆为空性后，所取之相无有而见。色等不依彼之相，不以信解作意而信解于相，以相作意而无有觉受，是为相状。第四法胜之体性为，以各自之智慧，于诸真实，具有彼无间之等持与智慧，即是见道之前一刹那，故与彼相近，且于世间法中最为殊胜，因于彼之后，将生起圣者之地见道之故。小法胜者，观想与勇健行等之等持等无有差别之色等法性。彼等持之作用，于所化之世间一切处，事业任运成就，即是果之相状。中法胜者，安住于法胜，诸佛作授记是法性，故与彼随顺之等持是观想。止住与授记等之骄慢穷尽是相状。大法胜者，观想所修之境般若波罗蜜多，与修等持，及修行者菩提心三者，互相空性，为体性一之自性。境诸法皆非有，故于有境等持中亦不分别，是见道菩提之成就方便，是为相状。彼等亦于忍中位时，以因之门而观想，于小法胜时，以果，于小忍时，以二谛体性之门而观想，其余其他九者，以法性之相状之门而观想也。然于彼等，此等加行道之观想相状，于体性之分上，及于某些为作用，某些为果，某些为如所依等持之门而显示，然于义上，于暖等一切位次中，修持般若波罗蜜多者，即是远离一切戏论之如是性。
English
Contemplating the absence of inherent existence and the absence of truth in the nature of liberation and nirvana. Understanding that the emptiness of phenomena themselves is the cause of purifying body, speech, and mind, as well as names and pure lands, is the aspect of such understanding. Great forbearance: contemplating the realization that all those phenomena are empty, and seeing that there are no apprehended characteristics. Since the mind does not rely on the characteristics of forms and so on, not believing in characteristics through faith and attention, and having no perception through attention to characteristics, is the aspect. The fourth, the nature of the supreme dharma, is that with their own wisdom, they possess immediately following samadhi and wisdom equally with respect to all truths. Since it is immediately before the path of seeing, it is close to it, and it is the most supreme among worldly dharmas, because after that, the noble ground, the path of seeing, will arise. In the small supreme dharma, contemplating the nature of forms and so on, which are not different from the samadhis such as going bravely. The activity of that samadhi is that in all the worlds of those to be tamed, the activity is spontaneously accomplished, which is the aspect of the result. In the intermediate supreme dharma, abiding in the supreme dharma, the Buddhas prophesy that it is the nature of dharma, so the samadhi that accords with it is contemplation. The exhaustion of pride in abiding and prophecy is the aspect. In the great supreme dharma, contemplating the object to be meditated on, the Prajnaparamita, and the meditation samadhi, and the meditator Bodhisattva, the three are mutually empty, and their nature is one. Since all objective phenomena are not existent, there is also no conceptualization in the subjective samadhi, which is the means of accomplishing the path of seeing enlightenment, which is the aspect. Those are also contemplated in the middle stage of forbearance through the door of cause, and in the small supreme dharma through the result, and in the small forbearance through the door of the nature of the two truths, and the remaining nine others are contemplated through the door of the aspect of the nature of dharma. However, for those, these aspects of contemplation of the path of joining are shown from the point of view of the nature of the essence, and in some as activity, in some as result, and in some as the basis of samadhi, but in meaning, in all stages such as warmth, meditating on the Prajnaparamita is the suchness that is free from all elaboration.