Tibetan
མིགས་པ་མིག་ཤེས་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཤེས་རབ་རྟོག་མེད་དོ། །འོ་ན་མདོ་ལས་ལྷའི་མིག་གི་མངོན་ཤེས་ཤེས་པ་མཐོང་འགྱུར་གྱི་ཏིང་འཛིན་དུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཏིང་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུ་མིག་གི་མངོན་ཤེས་ལ་རྒྱུའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་སྟེ། ལྡིང་ཀ་ལ་རྐང་ནད་ཅེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་གིས། མངོན་ཤེས་རྣམ་དྲུག་རྣམ་གྲོལ་བློ། ཞེས་པས་རྣམ་གྲོལ་ལམ་བསམ་གཏན་གྱིས་བསྡུས་པས་ཏིང་འཛིན་དངོས་སུའང་འཆད་དོ། །སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ། མི་སྡུག་བསྒོམ་པ། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དྲན་པ། ཉོན་མོངས་མེད་པ། སྨོན་ནས་ཤེས་པ། སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་པ། མངོན་ཤེས་དང་པོ་ལྔ། རྣམ་ཐར། ཟད་པ། ཟིལ་གནོན་ལ་སོགས་ལ་ཟག་བཅས་དང་། ཟག་མེད་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ། ཐོད་རྒལ། སྙོམས་འཇུག །ཟག་ཟད་ཀྱི་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལའང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་ཏིང་འཛིན་གྱི་མིང་གིས་བཏགས་ ནས། བློ་སྟེ་ཤེས་རབ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཏིང་འཛིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཏིང་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཆོས་རབ་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བས་སོ། །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཏིང་འཛིན་བསམ་གཏན་མཐའ་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཟག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ས་གཞན་ལ་བརྟེན་པའང་དེ་ཡིན་མོད། བྱེ་སྨྲས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་འཛམ་བུའི་དྲུང་དུ་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་། དེ་ནས་ལྷའི་བདུད་བཏུལ་རྗེས་ལྷའི་སྤྱན་གྱིས་སེམས་ཅན་འཆི་འཕོ་དང་། སྐྱེ་བ་ཉམ་ང་བ་གཟིགས་ནས་དེ་དག་སྒྲོལ་སླད་གུང་ཐུན་ལ་བསམ་གཏན་རྣམ་ཐར་སོགས་དང་། དེ་རྗེས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་རྡོར་ཏིང་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལྟར་གསུངས་པར་བཞེད་པ་བྱེ་སྨྲའི་ལུགས་སོ། །བཞི་པ་ཚད་མེད་ལ་བསྟན་བཤད་གཉིས། དང་པོ། ཡུལ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་ལ་དམིགས་ཤིང་འབྲས་བུ་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་འབྱུང་བའི་ཚད་མེད་པ་ནི། བྱམས་པ། སྙིང་རྗེ། དགའ་བ། བཏང་སྙོམས་བཞི་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དགོས་པ། ངོ་བོ། རྣམ་པ། སྤྱོད་ཡུལ། ས་གར་ཡོད། སྤོང་གཉེན་མིན་ཚུལ། རྟེན་འཐོབ་ཚུལ་བརྒྱད་ལས། དང་པོ། གནོད་སེམས་དང་། ལ་སོགས་པས་བསྡུས་པ་རྣམ་འཚེ། གཞན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་ལ་མི་དགའ་བ། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་། གནོད་སེམས་མང་བ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྡུག་དང་བཏང་སྙོམས་གཉིས་ཀ་འདོད་པར་ཆགས་པའི་ གཉེན་པོ་ཡིན་ན་ཅི་ཁྱད་སྙམ་ན། བྱེ་སྨྲས་ཁ་དོག་དང་འཁྲིག་པའི་རེག་བྱའི་གཉེན་པོ་ཟེར་ཡང་། སློབ་དཔོན་ནི། འཁྲིག་པ་དང་ཉེ་དུའི་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་དང་བཏང་སྙོམས་རིམ་པར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ། ཞེ་སྡང་མེད་པའི་དགེ་རྩ་ནི་བྱམས་པ་ཡིན་ལ། སྙིང་རྗེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བས་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་དགེ་བའོ། །གཞན་བདེ་བས་ཡིད་བདེ་བ་ནི་དགའ་བ་ཚད་མེད་ཡིན་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དགེ་བའོ། །བཏང་སྙོམས་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེས་སྤང་བྱའི་གནོད་སེམས་ནི་ཆགས་པས་དྲངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགྱུར་རོ་ཟེར། སློབ་དཔོན་ནི། འདོད་གནོད་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བས་མ་ཆགས་པ་དང་ཞེ་སྡང་མེད་པ་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་དུ་བཞེད། དེ་ཡང་ཆོས་གཅིག་ལ་གཉིས་ཀའི་ཡིན་པར་མི་བཟུང་གི་བར་མར་གནས་པའི་མ་ཆགས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་མེད་པ་སོ་སོ་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་བརྗོད་པའོ། །གསུམ་པ་རྣམ་པ་ནི། ཀྱེ༷་མ་སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག །སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག་ཡིད་དགའ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། དེ་དང་མི་འབྲལ་བར་གྱུར་ཅིག །སེམས་ཅན་རྣམས་ཉེ་རིང་ཆགས་སྡང་མེད་པར་སྙོམས་པ་ལ་གནས་པའོ། །དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེ་བའོ་སྙམ་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཤེས་པ་མིན་པར་འདི་དག་བདེ་ལྡན་སོགས་སུ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ བདེ་ལྡན་མི་སྲིད་ཀྱང་བསམ་པ་བཟང་བས་དང་། གནོད་སེམས་སོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་དང་། གཅིག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དགེ་བ་ཡིན་ནོ། །བདེ་ལྡན་སོགས་ཀྱི་འདུན་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་གྱུར་པའི་ཞེ་སྡང་མེད་པ་སོགས་ཡིན་པས་སེམས་བྱུང་ཐ་དད་ཀྱང་རྣམ་པ་དང་ངོ་བོ་མི་འགལ་ལོ། །བཞི་པ། སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ་དམིགས་པ་ནི་འདོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ལ་དམིགས་པའི་གནོད་སེམས་སོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་སོ། །ལྔ་པ། དགའ་བ་ཚད་མེད་ནི་ཡིད་བདེ་ཡིན་པས་བསམ་གཏན་སྔ་མ་གཉིས་ན་ཡོད་ལ། གཞན་གསུམ་ནི་མཉམ་བཞག་གི་ས་པ་ཡིན་པས་མི་ལྕོགས་མེད་ཀྱང་གསལ་བས་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་ན་ཡོད་ལ། ཁ་ཅིག་མི་ལྕོགས་མེད་མ་གཏོགས་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། དངོས་གཞི་བཞི་སྟེ་ལྔ་ན་ཡོད་ཟེར། ཁ་ཅིག་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་དང་སྦྱོར་བའང་སྨོས་ཏེ། འདོད་དང་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་བཞི། དངོས་གཞི་ལྔ་སྟེ་བཅུ་ན་ཡོད་པར་བཤད་དོ། །དྲུག་པ། འོ་ན་གནོད་སེམས་སོགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བཤད་པས། ཅི་བྱམ
Chinese
眼根是与眼识相应的无分别智慧。如果经中说天眼通是能见之禅定，这是否矛盾呢？这是将禅定的果报——眼通，以因的名称来称呼，就像称呼胫骨为腿病一样。有些人说：“六通是解脱智。”因此，通过解脱或禅定来摄持，实际上也是在讲解禅定。从修行中产生的功德，被三界所摄持，例如修不净观、呼吸出入的忆念、无烦恼、随愿而知、正知、前五神通、解脱、灭尽、胜伏等等，这些都是有漏的。无漏的解脱门有三种：顿超、入定。灭尽的通等也同样具有禅定，因此以禅定的名称来称呼。 因此，智慧能够完全区分的禅定被称为智慧禅定，因为禅定的力量能够使智慧越来越殊胜，从而能够区分诸法。金刚喻定是基于四禅的自性，它是修习能够灭尽一切烦恼的禅定。虽然也依赖于其他地方，但分别说者认为，世尊在阎浮树下首先修习初禅，然后降伏天魔，之后以天眼观察众生的死亡和转生，以及痛苦，为了救度他们，在中午修习禅定和解脱等，之后在第三个时段修习金刚定的次第，这是分别说者的观点。第四个是无量，分为教和释两种。第一，以无量众生为对境，产生无量功德果报的无量是：慈、悲、喜、舍四种。第二，分为八个方面：必要、体性、相状、行境、所在地、所断之敌、依靠之法、获得之方式。第一，为了对治嗔恨心以及由嗔恨心等所摄持的恼害、不喜他人圆满、贪欲和嗔恨心增多的人。如果说不净观和舍两种都是贪欲的 对治，那有什么区别呢？
English
The eye sense faculty is non-conceptual wisdom that corresponds to eye consciousness. If the sutras say that the divine eye clairvoyance is the samadhi that sees knowledge, is this contradictory? This is naming the result of samadhi, the divine eye clairvoyance, with the name of the cause, just as calling the shinbone a leg disease. Some say, "The six clairvoyances are liberating wisdom." Therefore, by being included in liberation or meditation, it is actually explaining samadhi. The qualities arising from practice, which are included in the three realms, such as meditating on impurity, mindfulness of breathing in and out, being without afflictions, knowing according to wishes, individual correct knowledge, the first five clairvoyances, liberation, cessation, subjugation, etc., are all with outflows. The outflowless liberation doors are three: sudden transcendence, absorption. The clairvoyances of cessation, etc., also possess samadhi, so they are named with the name of samadhi. Therefore, the samadhi that is able to fully distinguish wisdom is called wisdom samadhi, because the power of samadhi makes wisdom increasingly superior, thereby being able to distinguish all dharmas. The vajra-like samadhi is the nature based on the four meditations, which is the practice of samadhi that can exhaust all defilements. Although it also depends on other places, the Vaibhashikas believe that the Blessed One himself first practiced the first dhyana under the Jambudvipa tree, then subdued the demons of the gods, and then observed the death and rebirth of sentient beings with the divine eye, as well as suffering. In order to liberate them, he practiced dhyana and liberation, etc., at noon, and then practiced the order of generating Vajra Samadhi in the third session. This is the view of the Vaibhashikas. The fourth is immeasurable, divided into two types: teaching and explanation. First, the immeasurable that focuses on immeasurable sentient beings as objects and produces immeasurable merit as a result is: the four immeasurables of loving-kindness, compassion, joy, and equanimity. Second, it is divided into eight aspects: necessity, essence, aspect, sphere of activity, location, what to abandon, what to rely on, and how to obtain it. First, in order to counteract anger and harm, dislike of others' perfections, attachment to desire, and those with increased anger, which are included in anger, etc. If both the contemplation of impurity and equanimity are antidotes to attachment to desire, what is the difference?
Chinese
又说颜色和淫欲的触觉的对治，但论师却认为，对于淫欲和亲近的贪执的对治，是不净和舍，次第是这样认为的。二是体性：无嗔的善根是慈爱，悲悯也和它一样，所以是无嗔的善。以他人的安乐而心生欢喜是喜无量，舍是不贪的自性的善。如果舍是不贪的自性，那么怎么会成为害心的对治呢？说因为由此所断除的害心是由贪欲所引发的缘故。论师却认为，因为成为贪欲和害心二者的对治，所以认为是无贪和无嗔二者的自性。而且也不认为一个法是二者的体性，而是处于中间状态的不贪，和无嗔各自称为舍。三是行相：祈愿众生安乐！祈愿脱离痛苦！具有欢喜，并且不与之分离！愿众生没有亲疏贪嗔地安住于平等之中！不是认为那些痛苦是安乐而颠倒地认识，而是缘想这些众生变成具有安乐等等，所以是善。一切众生 虽然不可能具有安乐，但因为心念善良，并且成为害心等的对治，而且一心一意地致力于利益众生，所以是善。因为是和具有安乐等的愿望相应和合的无嗔等等，所以心生虽然各不相同，但行相和体性并不相违。四是，行境也就是所缘是欲界的众生们，因为是对那些所缘的害心等的对治的缘故。五是，喜无量是因为是心生欢喜，所以在前两个禅定中有，其他三个因为是等持的所依，虽然不是不能有，但因为明显，所以在六个禅定地有。有些说除了不能有之外，在具有特殊本体和本体四也就是五地有。有些也说了没有入定和加行，欲界和禅定的近分四，本体五也就是十地有。六是，那么因为说是害心等的对治，那么难道慈
English
Also, it is said that the antidote to color and the tactile sensation of lust is, but the teacher thinks that the antidote to lust and close attachment is impurity and equanimity, and the order is thought to be like this. Second, the nature: the root of virtue without anger is love, and compassion is the same as it, so it is the goodness of no anger. Joy from the happiness of others is immeasurable joy, and equanimity is the goodness of the nature of non-greed. If equanimity is the nature of non-greed, then how can it become the antidote to harmful thoughts? It is said that it is because the harmful thoughts that are eliminated by it are caused by greed. The teacher thinks that because it becomes the antidote to both greed and harmful thoughts, it is considered to be the nature of both non-greed and non-anger. Moreover, it is not considered that one dharma is the nature of both, but non-greed in the middle state, and non-anger are each called equanimity. Third, the aspect is: May all beings be happy! May they be free from suffering! May they have joy and not be separated from it! May all beings abide in equality without closeness, distance, attachment, or aversion! It is not to recognize those sufferings as happiness and to know them upside down, but to wish that these beings become happy, etc., so it is good. All beings Although it is impossible to have happiness, it is good because of good thoughts, and because it becomes the antidote to harmful thoughts, etc., and because it is wholeheartedly devoted to benefiting beings. Because it is non-anger, etc., which is in accordance with and in harmony with the desire for happiness, etc., although the mind is different, the aspect and nature are not contradictory. Fourth, the realm of practice, that is, the object, is the beings of the desire realm, because it is the antidote to the harmful thoughts, etc., of those objects. Fifth, immeasurable joy is because it is joy in the mind, so it is in the first two meditations, and the other three are because they are the basis of samadhi, although it is not impossible, but because it is obvious, it is in the six meditation grounds. Some say that except for the impossible, it is in the special entity and the four entities, that is, the five grounds. Some also say that there is no samadhi and application, the four close divisions of the desire realm and meditation, and the five entities, that is, the ten grounds. Sixth, then, because it is said to be the antidote to harmful thoughts, etc., is it that love