Tibetan
་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ལ་འདིས་ནི་ཏིང་འཛིན་དེ་ཡང་སུན་ཕྱུང་བས། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་ཕྱུང་བའོ། །འདི་སྟོང་རྣམ་གཅིག་པུ་ཡིན་པ་ནི་བདག་མེད་ཀྱང་སྲིད་པ་སྟོང་ན་མི་དགའ་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སུན་འབྱིན་བྱེད་དང་། སྨོན་མེད་ཀྱི་སྨོན་མེད་ནི་མི་རྟག་ཁོ་ནས་སུན་ཕྱུང་གིས། གཞན་རྣམ་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ལམ་བདེན་ཡིན་པས་སུན་དབྱུང་བྱ་ཡིན་ལ། དེ་སུན་དབྱུང་བྱེད་དུ་མི་འཐད་པས་སོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་མི་སློབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་གཉིས་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་མ་མེད་པ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། མི་སློབ་པའི་མཚན་མེད་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ལ་ཟག་བཅས་སམ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞན་མ་སྐྱེས་ན་མཚན་མེད་ཀྱི་རྒྱུན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལས། གཞན་སྐྱེ་ན་མཚན་མེད་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་འགགས་པར་འགྱུར་ཞིང་། འགགས་པ་དེ་ནི་བརྟག་མིན་འགོག་སྟེ། མི་སློབ་མཚན་མེད་ཟག་མེད་ཡིན་པས་འཕགས་པ་དང་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་དེ་གཉེན་པོས་བྲལ་བ་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་ཞི་བར་མ་བརྟག་ཟད་པ་ལ་ཞེས་མི་སློབ་མཚན་མེད་ཀྱིས་སོ་སོར་མ་བརྟག་པས་ཟད་པ་སྟེ། བརྟགས་མིན་འགོག་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཞི་བར་བལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །འགོག་གྱ་ནོམ་ངེས་འབྱུང་གི་ རྣམ་པར་ནི་མིན་ཏེ་བརྟགས་མིན་ལ་དེ་མེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ངོ་བོ་གང་ཡིན། རྟེན་གང་དུ། གང་ཟག་གང་གིས་བསྒོམ། ས་གང་ལ་བརྟེན་བཞི། དང་པོ། ཟག་མེད་འཕགས་ལམ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བས་མི་ལྡང་གི ། འདི་གསུམ་ཏིང་འཛིན་སྔ་མ་གསུམ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པས་སུན་འབྱིན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་གཅིག་ཏུ་ཟག་བཅས་སོ། །དེས་ན་དེ་དག་ལ་རྣམ་པར་ཐར་པ་སུན་འབྱིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གྲགས་སོ། །གཉིས་པ་རྟེན་ནི། བློ་གསལ་བས་གླིང་གསུམ་གྱི་མིའི་ནང་ཁོ་ནར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ། གང་ཟག་ནི་དགྲ་བཅོམ་མི་གཡོ་བའི་ཆོས་ཅན་ཁོ་ན་ལ་སྐྱེད་ཀྱི། དབང་པོ་རྟུལ་པོས་དགྲ་བཅོམ་གཞན་ལ་མིན་ཏེ། སློབ་པ་བྱ་བ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པས་འཕགས་ལམ་ལ་མི་ལྡང་ལ། དུས་གྲོལ་འཕགས་ལམ་རྗེས་སུ་སྲུང་བ་དང་བཅས་པས་དེ་སུན་མི་འབྱིན་པས་སོ། །དེས་ན་འཕགས་པ་དག་མཐོང་ཆོས་བདེར་གནས་དང་། ཀུན་ཏུ་ཆགས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་མི་སློབ་པའི་སྟོང་ཉིད་སོགས་དེ་དག་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཕྱིར་ཏིང་འཛིན་གཞན་དང་གཞན་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་པས་འདོད་ལ། ཐེག་པ་གོང་མ་བ་དག་རྣམ་
Chinese
于彼如是作意，然此亦能破斥彼定，即由一切有为法中遣除其心。此谓空性一相，然无我亦能以于空性存有不喜之想而作破斥。无愿之无愿，唯由无常而作破斥。其他苦及集等之体性则非，自之体性为道谛故，是所破斥，然彼不应成能破斥者故。是故，彼二之所缘，即以无学之空性及无愿二者为所缘也。无相之无相定者，谓由无学之无相出定之后，若未生起其他有漏或无漏之识，则无相之相续即得生起，若生起其他者，则以无相生起之因缘不具足故，即成断绝。彼断绝者，即是择灭，以无学无相为无漏故，与圣者无有相违，故彼远离对治是不可能也。是故，谓寂静未择尽者，即由无学无相未各别作意故而尽灭，谓以择灭为所缘而观寂静也。然非为灭尽殊胜决定生起之 体相，以择灭中无彼故。二者，本体为何？所依于何处？何补特伽罗修习？所依地为何四者。初者，以无漏圣道视为功德是不容许的。此三者，以背离前三定故，是破斥之体相，故唯一是有漏。是故，彼等即称为破斥解脱之定。二者所依者，由具慧者唯于三洲之人中方能生起。三者，补特伽罗者，唯于阿罗汉不退转之法性者方能生起，然钝根者于其他阿罗汉则不能生起，以有学者尚有应作之事业，故不容许圣道，又时解脱者具有随护圣道，故不能破斥彼等。是故，圣者等安住于现法乐住，及成为一切贪着之处，由于背离无学之空性等彼等，故入于其他及其他之定，如是经部师作是主张，然上乘者则
English
By attending to it in that way, this also refutes that samadhi, that is, by removing the mind from all conditioned phenomena. This is said to be the single aspect of emptiness, but the absence of self can also be refuted by the thought of not liking existence if it is empty. The absence of aspiration of the absence of aspiration is refuted only by impermanence. Other characteristics such as suffering and origin are not its nature. Since its own nature is the truth of the path, it is to be refuted, but it should not become the refuter. Therefore, the object of those two is the unconditioned emptiness of the non-learner and the absence of aspiration. The signless samadhi of the signless is that after rising from the signless of the non-learner, if no other defiled or undefiled consciousness arises, then the continuum of the signless will arise. If another arises, then the cause of the signless arising is incomplete, and it will cease. That cessation is selective cessation, because the non-learning signless is undefiled, there is no contradiction with the noble ones, so it is impossible for it to be separated from its antidote. Therefore, it is said that the peaceful is not examined and exhausted, that is, it is exhausted because the non-learning signless is not separately examined, that is, it is viewed peacefully by focusing on selective cessation. However, it is not the form of the arising of the definitive excellence of cessation, because it does not exist in selective cessation. Secondly, what is its essence? Where does it depend? Which person cultivates it? What is the basis of the four grounds? Firstly, it is not permissible to regard the undefiled noble path as a quality. These three are the aspects of refutation because they turn their backs on the previous three samadhis, so they are solely defiled. Therefore, they are known as the samadhi that refutes liberation. Secondly, the basis is that the intelligent only generate it among the people of the three continents. Thirdly, the person is only generated in the Arhat who has the nature of non-regression, but the dull-witted cannot generate it in other Arhats, because the learner still has work to do, so the noble path is not permissible, and the time-liberated one has the protection of the noble path, so they cannot refute them. Therefore, the noble ones abide in the bliss of the present life, and become the place of all attachment. Because they turn their backs on the emptiness of the non-learner, etc., they enter into other and other samadhis, as the Sutra school asserts, but the higher vehicle ones
Tibetan
སྣང་མངོན་བྱང་ལས། སེམས་ནི་རང་དངོས་མེད་ཕྱིར་དང་། འབྲས་བུ་རྒྱུ་རྣམས་སྤང་ཕྱིར་དང་། ཞེས་པ་ལྟར། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཏིང་འཛིན་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་འདོད་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའམ། སྟོང་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་ ཏིང་འཛིན་སོགས་ལ་འདོད་པས་ཟག་མེད་དུ་འདོད་ལ། གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། ཀུན་བརྟགས་སོགས་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ལ་སྟོང་ཉིད་སྨོན་མེད་མཚན་མེད་དེ་གསུམ་དུ་བཞག་གོ །དེས་ན་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་དང་། འདས་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ལ་རིམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་དང་། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། འདོད་དང་བསམ་གཏན་ས་དྲུག །གཟུགས་མེད་བཞི་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པོ་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་ལ། ཉེར་བསྡོགས་ཕྱི་མ་བདུན་ནི། གོང་འོག་ཞི་རགས་སུ་དམིགས་ནས་འོག་ས་སུན་འབྱིན་གྱི་འཕགས་ལམ་སུན་མི་འབྱིན་པས་མ་གཏོགས་སོ། །གསུམ་པ། ཡང་མདོ་ལས། མཐོང་ཆོས་བདེར་གནས་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་དང་། ཤེས་པ་མཐོང་གྱུར་གྱི་ཏིང་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཏིང་འཛིན་དང་། ཟག་པ་ཟད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་གསུངས་པ་གང་ཞེ་ན། ཟག་ཟག་མེད་ཀྱི་དགེ་བའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གཞན་དག་ཀྱང་མཐོང་ཆོས་བདེར་གནས་ཡིན་མོད། འདི་སྡུག་བསྔལ་མང་བ་འདོད་པ་ལས་འདས་པའི་དང་པོ་ཡིན་པས་དེ་སྐད་དུ་བཞག་གོ །ཕྱི་མ་ལ་བདེ་མྱང་ནི་མ་ངེས་ཏེ། ཉམས་པ་དང་། གཉིས་པ་སོགས་སུ་སྐྱེ་བ་དང་། མཐོང་ཆོས་ལ་མྱང་འདས་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཟག་མེད་ལ་རྣམ་སྨིན་ཀྱང་མེད་པས་སོ། ། འཆི་འཕོ་དང་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ལྷའི་མིག་གི་མངོན་ཤེས་དང་། དེའི་རྗེས་བྱུང་ཡིད་ཤེས་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཤེས་རབ་ནི། ཤེས་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་ཏིང་འཛིན་དུ་འདོད་དེ། སྐྱེ་བ་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དང་། མཐོང་བར་འགྱུར་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་འདི་དག་ལུས་ཀྱི་ཉེས་སྤྱད་དང་ལྡན་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་མིག་གི་མངོན་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་རྒྱུ་བ་ཡིད་ཤེས་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཤེས་རབ་རྟོག་བཅས་ཡིན་ལ། གཉིས་པ། ད་ལྟར་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ད
Chinese
在《现观庄严论》中说：“心无自性故，果及因皆舍。”如是，对于诸法之因果以自性三者皆空性而安住的等持，称为空性之等持等。彼等也是诸法以自性空等，或知空性亦为空性之等持等，故认为是无漏。在《决定汇集》中说：对于遍计等三种自性之境，安立空性、无愿、无相此三者。因此，从听闻思惟所生者，以及世间之修生，和已逝之修生之三种等持，依次为空性等，以及空性之等持等，和解脱之门空性等。如是说。第四：欲界和禅定六地，以及无色界四者，此十一者皆有。近分后七者，以观上下的寂静和粗猛，除了以下地破斥之圣道不破斥之外。第三，又经中说：现法乐住之等持，以及知见之等持，和智慧分别之等持，以及漏尽之等持四者为何？有漏无漏之善的第一禅是修持现法安乐住之等持。其他的禅定也是现法乐住，但此是超越众多痛苦之欲界之第一禅，故如是安立。后者之乐受不决定，因为有退失，以及生于二禅等，和现法之涅槃等。无漏亦无异熟果故。 知死亡和出生之天眼之现量，以及彼之后生之意识和相应之智慧，认为是知见之等持，知出生和知见二者中，前者是：此等有情具有身体之恶行等，如是知晓眼识现量之后所行之意识和相应之智慧是有分别的。后者：对于现在的色处...
English
In the Abhisamayalankara, it says, "Because the mind has no self-nature, both fruit and cause are abandoned." Thus, the samadhi that abides in the emptiness of the three natures of cause and effect of all phenomena is called the samadhi of emptiness, etc. These are also considered uncontaminated because they are the samadhi of emptiness, etc., which are empty of the self-nature of all phenomena, or which know emptiness as emptiness. In the Determination of the Collection, it says: For the objects of the three characteristics, such as the completely imputed, emptiness, wishlessness, and signlessness are established as three. Therefore, the three samadhis arising from hearing and thinking, as well as the mundane meditative arising, and the past meditative arising, are respectively emptiness, etc., as well as the samadhi of emptiness, etc., and the door of liberation, emptiness, etc. So it is said. Fourth: The desire realm and the six grounds of dhyana, as well as the four formless realms, all eleven of these are present. The latter seven of the near-attainment are aimed at the peace and roughness of the upper and lower, except that the noble path of refuting the lower ground is not refuted. Third, again, the sutra says: What are the four samadhis of abiding in bliss in the present life, as well as the samadhi of knowing and seeing, and the samadhi of discriminating wisdom, and the samadhi of the exhaustion of outflows? The first dhyana of the virtuous with outflows and without outflows is the practice of the samadhi that becomes abiding in bliss in the present life. Other dhyanas are also abiding in bliss in the present life, but this is the first dhyana of the desire realm that transcends much suffering, so it is established as such. The latter's experience of bliss is uncertain, because there is decline, as well as birth in the second dhyana, etc., and nirvana in the present life, etc. Because the uncontaminated also has no vipaka. The direct perception of the divine eye that knows death and birth, as well as the consciousness and corresponding wisdom that arise after it, are considered the samadhi of knowing and seeing. Of the two, knowing birth and knowing seeing, the former is: These sentient beings possess the misdeeds of the body, etc. The consciousness and corresponding wisdom that follow the direct perception of the eye consciousness are conceptual. The latter: For the present sense base of form...