Tibetan
ང་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལམ་དམིགས་པ་གཉིས་ཀ་ཐ་དད་པས་འགོག་ལམ་ཤེས་པ་དང་། སྦྱོར་བ་ལས་ཕ་རོལ་སེམས་ཤེས་བཞག་སྟེ། དེས་སེམས་བྱུང་ཡང་ཤེས་མོད་ཀྱི་སེམས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྦྱོར་གྱི་སེམས་བྱུང་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང་། བྱ་བ་བྱས་པ་ཉིད་ལས་ནི་ཟད་ཤེས་བཞག་སྟེ། བྱ་བ་བྱས་པའི་རྒྱུད་ལ་དང་པོར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཟག་མེད་ཤེས་པ་སྔར་སྐྱེས་ཀུན་གྱི་སྐལ་མཉམ་གྱི་རྒྱུ་རྒྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ལས་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་བཞག་གོ །དེས་ན་རྒྱུ་བདུན་གྱིས་ཤེས་བཅུར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཟེར་ཡང་རང་བཞིན་གཉེན་པོ་ཡུལ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལས་སོ། །གཉིས་པ་གཉེན་པོ་ཞེས་པའི་དེར་ངེས་མ་ངེས་ཀྱི་དམིགས་བསལ། ཆོས་ཤེས་འདོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའང་ འདོད་པའི་སྤང་བྱ་རིས་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉེན་པོ་ཆོས་ཤེས་མཐོང་སྒོམ་གྱིས་བསྡུས་པ་བདེན་བཞི་ལ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཡིན་གྱི། དེར་མ་ཟད་གཞན་ཡང་ཆོས་ཤེས་ཀྱིས་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའང་ཡོད་དེ། གང་ཞེ་ན་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་འགོག་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའམ་ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་འཕགས་པས། འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་ཆོས་ཤེས་པས་རིམ་གྱིས་སྤངས་ནས་ཁམས་གོང་མའི་སྒོམ་སྤང་ཡང་སྔར་འདྲིས་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་བསྐྱེད་ནས་སྤོང་བ་དག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རམ། ཡང་ན་འགོག་ལམ་ཆོས་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ཟག་མེད་ཡིན་པས་ཁམས་གསུམ་མ་གཏོགས་པས་དམིགས་པ་དམན་པ་མིན་པས་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་ཁམས་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་སྲིད་པས་སོ། །འོ་ན་སྡུག་ཀུན་ཆོས་ཤེས་ཡང་དེར་ཐལ་ཞེ་ན། དེའི་དམིགས་པ་ཟག་བཅས་ཡིན་ལ་དེ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་དགོས་པས། དམན་པས་མཆོག་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་པས་སོ་ཟེར། ཁ་ཅིག་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ལ་དེ་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པའམ་ཡང་ན་དེ་དང་འགལ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བའི་ཤུགས་ལ་སྤང་བ་ཡིན་པས་ན་སྡུག་ཀུན་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མིན་ཏེ། ཁམས་གོང་མའི་སྤང་བྱ་ལ་དངོས་སུ་མི་དམིགས་པས་དང་། འགལ་ཟླ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བའང་མིན་ཏེ། འོག་མའི་བདེན་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཡིད་སྐྱོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་ ལམ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་ནི། གོང་མའི་སྤང་བྱ་དང་འགལ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བའི་ཕྱིར་ཤུགས་ལ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །མཐོང་ལམ་འགོག་ལམ
Chinese
我，由于有为法和无为法的行境或所缘两者各不相同，所以安立灭道智，并且从加行中安立他心智，虽然它也能了知心所，但应当了知心。因为不作“应当了知加行之心所”之说，并且从已作之业中安立尽智，因为在已作之业的相续中首先产生，并且由于无漏智是先前所生一切的等分之因增长的果，所以安立无生智。因此，虽然说以七因安立十智，但这是从自性、对治、境的了知方式来说的。第二，关于“对治”一词，有决定和不决定的差别。说“法智是欲界的对治”也是，因为它是欲界所断五部一切的对治，并且对治法智以见修所摄的缘四谛的一切都是，所以这样说。不仅如此，法智也能作为上二界的对治，哪一些呢？凡是修道中对灭的法智，或者对道的法智，那些都是三界的对治。因为欲界所依的圣者，以法智逐渐断除欲界的九种修所断，也能生起先前串习的道来断除上二界的修所断。或者，灭道法智的所缘是无漏，所以除了三界之外，不是以低劣的所缘为所缘，因此缘它的法智可能是三界的对治。如果这样，那么苦集法智也同样有这个过失吗？因为它的所缘是有漏，并且必须作意去驳斥它，所以说低劣的不能驳斥殊胜的。有些人说，断除所断，或者直接损害它，或者对于与它相违背的视为功德，凭借这种力量来断除，因此苦集的法智不是这样，因为不直接缘上界的所断，并且也不是将相违背的视为功德，因为缘下界的真理而使内心厌离。缘灭 道的法智是，因为对于与上界的所断相违背的视为功德，所以凭借这种力量来断除，这样解释。见道，灭道。
English
I, since the objects or focuses of conditioned and unconditioned phenomena are different, establish the knowledge of cessation and path. And from the application, I establish the knowledge of others' minds, although it can also know mental factors, but it should know the mind. Because there is no saying of "should know the mental factors of application," and from the actions that have been done, I establish the knowledge of exhaustion, because it first arises in the continuum of actions that have been done. And because the undefiled knowledge is the result of the increase of the equal cause of all previously born, I establish the knowledge of non-arising. Therefore, although it is said that ten knowledges are established by seven causes, it is from the manner of knowing the nature, antidote, and object. Second, regarding the term "antidote," there are definite and indefinite distinctions. Saying that "Dharma-knowledge is the antidote to the desire realm" is also because it is the antidote to all five categories of what is to be abandoned in the desire realm, and the antidote Dharma-knowledge is explained as being all that is included in seeing and meditation, focusing on the four truths. Moreover, Dharma-knowledge can also act as an antidote to the two upper realms. Which ones? Whatever Dharma-knowledge of cessation in the path of meditation, or Dharma-knowledge of the path, those are the antidotes to the three realms. Because the noble one who relies on the desire realm, gradually abandoning the nine to-be-abandoned-by-meditation of the desire realm with Dharma-knowledge, can also generate the previously familiar path to abandon the to-be-abandoned-by-meditation of the upper realms. Or, the focus of the Dharma-knowledge of cessation and path is undefiled, so apart from the three realms, it does not focus on inferior objects, so the Dharma-knowledge that focuses on it may be the antidote to the three realms. If so, then would the Dharma-knowledge of suffering and origin also have this fault? Because its focus is defiled, and it is necessary to refute it by mental application, it is said that the inferior cannot refute the superior. Some say that abandoning what is to be abandoned, either directly harming it, or regarding what is contrary to it as a virtue, is abandoned by this power, so the Dharma-knowledge of suffering and origin is not like that, because it does not directly focus on what is to be abandoned in the upper realms, and it is not regarding what is contrary as a virtue, because it focuses on the truth of the lower realm and causes the mind to be disgusted. The Dharma-knowledge that focuses on cessation and path is, because it regards what is contrary to what is to be abandoned in the upper realms as a virtue, so it is abandoned by this power, so it is explained. Seeing path, cessation path.