Tibetan
་པ་འདས་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་མ་འོངས་པའང་མི་རིག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་ན། འདས་འོངས་ཤེས་པ་ནི་སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་དང་འཆི་འཕོ་སྐྱེས་ཤེས་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ། ཆོས་ཤེས་དང་རྗེས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་སེམས་ཤེས་པའི་བློ་ཡང་། རང་རང་གི་རིགས་མཐུན་མིན་པ་ཕྱོགས་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་རིག་པ་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་འདོད་དང་གོང་མའི་གཉེན་པོ་ཐ་དད་ལ་དམིགས་པས་དང་། གང་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་དེ་ལ་མི་དམིགས་པར་འདོད་པས་སོ། །མཐོང་ལམ་ན་མཉམ་བཞག་གི་ཟག་མེད་བར་མ་ཆད་ལ་སེམས་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོར་བ་བྱ་བའི་སྐབས་མེད་པས་ཕ་རོལ་སེམས་ཤེས་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བས་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་གྱི་ཕ་རོལ་སེམས་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་མིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་འོ། །ཐེག་པ་གོང་མ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བརྒྱ་ཤེས་པ་སོགས་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སྐྱེས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་མ་བཞེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་མཐོང་ལམ་གྱི་སེམས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྐད་ཅིག་དུ་འགྱུར་དཔྱད་པ། མཐོང་ལམ་ནི་ཕ་རོལ་སེམས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ འགྱུར་བས་དེ་བཤད་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སེམས་ཤེས་པས་དབང་པོ་རྟུལ་བས་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ལས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་གཉིས་ཁོ་ན་རིག་སྟེ། རྗེས་ཤེས་ཕྱོགས་ནི་ཤེས་པར་འདོད་པ་ན་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། གྲུབ་པ་ནའང་དེའི་བར་ལ་ཡུན་རིང་འགོར་བས། སེམས་བཅུ་དྲུག་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ་ཐོབ་ནས་འདས་པའི་ཕྱིར་མི་རིག་ཟེར། འོ་ན་དང་པོ་གཉིས་ཀྱང་མི་རིག་སྟེ། དེ་ཤེས་འདོད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བརྩམ་ནས་གྲུབ་ཚེ་དེ་གཉིས་འགགས་པས་སོ་ཟེར་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པོ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པ་ནི་མིན་གྱི་གང་ཟག་འདིའི་སེམས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྦྱོར་བ་བརྩམ་པ་ན་མངོན་ཤེས་གྲུབ་དང་དུས་མཉམ་པར་སྐད་ཅིག་དང་པོ་གཉིས་སྐྱེས་པ་དག་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱེ་སྨྲས་འདོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་བཟོད་པ་སོགས་ཀྱང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ནི་སྤྱི་ལ་དམིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་མ་ཡིན་པས་མི་ཤེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཀྱང་ཁྱད་མེད་ལ་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཟེར་ཡང་། གང་རུང་གཉིས་སམ་སྙམ། རང་རྒྱལ་བསེ་རུ་ལྟ་བུས་ནི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་གཉིས་དང་བརྒྱད་པ་གསུམ་རིག་སྟེ། ཉན་ཐོས་སྤྱོར་བ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་དགོས་ལ། འདི་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་རྩོལ་བ
Chinese
过去的已经逝去，未出生的未来也无法知晓。为什么呢？因为对过去和未来的认知是基于先前的存在、回忆、死亡、转移和出生时的认知。这些都是世俗的认知。第二，与法认知和后认知相符的心识之智，由于各自的类别不同，彼此之间无法互相认知。这是因为两者所针对的欲望和更高层次的对治是不同的，并且认为不会针对背离的事物。在见道中，由于没有不间断的无漏禅定，因此没有进行心识活动的机会，所以没有他心通。然而，对佛和僧侣的了解和信仰，是因为见到真理而产生的信任，而不是直接了解他人的心。这是宗派的观点。上乘的教义认为，刹那间产生的百千世界等功德是不被认可的。第三，探讨见道的心识对象在刹那间变化的问题。见道是他人心识的对象，因此如果对此进行阐述，声闻的心识由于根器迟钝，只能认知见道十五个刹那中的前两个刹那。如果想要了解后认知方面，则需要通过其他行为来成就。即使成就了，其间也会花费很长时间，因此会获得十六个心识，但由于获得后已经过去，所以说无法认知。如果说前两个刹那也无法认知，因为在开始进行想要了解它们的行为并完成时，这两个刹那已经停止了，那么就应该了解这两个刹那。据说开始进行行为并不是为了了解这个人的心识。据说，当开始进行行为时，与神通成就同时产生的最初两个刹那会被了解，但这是小乘佛教的观点。如果是这样，那么后认知的忍等也会被了解。因此，行为是针对一般的，而不是针对个别的，所以无法了解。因此，即使说这些也没有区别，但却能认识到区别，或许是任何两个。像自生犀牛一样的人，可以认知最初的两个刹那和第八个刹那的三个。这需要通过声闻的大行为来成就，而这是努力于行为
English
The past has passed, and the unborn future is also unknowable. Why? Because the cognition of the past and future is based on prior existence, recollection, death, transference, and birth. These are all mundane cognitions. Second, the intellect of mind-consciousness that accords with the aspects of dharma-consciousness and subsequent-consciousness, since their respective categories are dissimilar, they cannot mutually cognize each other. This is because the desires and higher antidotes that the two target are different, and it is believed that they do not target what is turned away from. In the path of seeing, since there is no uninterrupted undefiled meditative absorption, there is no opportunity to engage in the activity of mind-consciousness, so there is no telepathy. However, understanding and faith in the Buddha and the Sangha arise from trusting what is seen as truth, not from directly knowing the minds of others. This is the view of the philosophical schools. The higher vehicle does not accept the many qualities that arise in an instant, such as knowing hundreds of worlds. Third, examining the question of how the object of mind-consciousness on the path of seeing changes in an instant. The path of seeing is the object of others' mind-consciousness, so if we explain this, the mind-consciousness of the Hearers, due to their dull faculties, can only cognize the first two instants out of the fifteen instants of the path of seeing. If one wants to understand the aspect of subsequent cognition, one must accomplish it through other actions. Even if it is accomplished, it takes a long time in between, so one will obtain sixteen mind-moments, but since they have passed after being obtained, it is said that they cannot be cognized. If it is said that even the first two instants cannot be cognized, because when one begins to engage in the action of wanting to understand them and it is completed, those two instants have ceased, then those two instants should be understood. It is said that engaging in action is not for understanding the mind of this person. It is said that when one begins to engage in action, the first two instants that arise simultaneously with the accomplishment of clairvoyance will be understood, but this is the view of the Vaibhashikas. If that were the case, then the forbearance of subsequent cognition, etc., would also be understood. Therefore, the action is directed towards the general, not the particular, so it cannot be understood. Therefore, even if it is said that these are no different, but one recognizes the difference, perhaps it is any two. Someone like a solitary rhinoceros can cognize the first two instants and three of the eighth instant. This needs to be accomplished through the great action of the Hearers, and this is striving for action.
Tibetan
་ཆུང་བས་དང་པོ་གཉིས་ཤེས་ནས་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ལྔའི་བར་ལ་མངོན་ཤེས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བརྒྱད་པ་རིག་ནས་ཡང་དགུ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་ལ་དེ་ནས་དུབ་པས་སྐད་ཅིག་མ་བདུན་ལའང་སྦྱོར་བ་མི་རྫོགས་ལ། དེ་ནས་མཐོང་ལམ་འདས་འགྲོའོ། །ཁ་ཅིག་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ གཉིས་ཤེས་ནས། ཡང་སྦྱོར་བ་བྱས་པས་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་པ་དང་གསུམ་ཤེས་ཟེར། ཉན་རང་གཉིས་ལ། དང་པོ་སྨོས་པ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ནི་རིགས་མཐུན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་ཅི་རིགས་ཤེས་པར་འགྱུར་ལ། རང་རྒྱལ་གྱིས་རིགས་མཐུན་གཉིས་མི་མཐུན་པ་གཅིག་སྟེ། གསུམ་ཅི་རིགས་ཤེས་ལ་དེ་ལས་མང་བ་མི་ཤེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །སངས་རྒྱས་ལ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་ན་སྦྱོར་བ་འབད་རྩོལ་མེད་པར་སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་བཤད་པ། ཟད་པར་ཤེས་པ་ནི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་སོ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་འབྱུང་སྤངས་སོ། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་སོ། །ལམ་བསྒོམས་སོ། །ཞེས་མཉམ་བཞག་གི་དུས་སུ་ཤེས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་ངེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཉམ་བཞག་ཏུ་བདག་གིས་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བྱར་མེད་དོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཤེས་པས་ངེས་པ་ནི་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ཡི་བློར་ཁ་ཆེ་བས་འདོད་དོ། །ཉི་འོག་པ་མཉམ་བཞག་ན་ཟག་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ལས་གཞན་ཡང་ཡོད་པས་དེས་དེ་ལྟར་ངེས་སོ་ཞེས་འདོད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་དང་རྟོགས་པ་གཅིག་པར་བཤད་ཀྱང་མཐོང་བ་ལྟ་བ་ནི་མིན་ཏེ་ཤེས་པའམ་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ལ་བཏགས་པའོ། །གཉིས་པ་ཤེས་བཅུའི་ཁྱད་པར་ལ། བཅུར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན། དེ་དག་གི་རྣམ་པ། དགེ་སོགས་ ཀྱི་ཁྱད་པར། ས་གང་ན་ཡོད། རྟེན་གང་ཡིན། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་དུའི་ངོ་བོ་ཡིན། ཕན་ཚུན་གང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གང་འགྱུར། ལྡན་ཚུལ། འཐོབ་ཚུལ་དགུ་ལས། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་། དམིགས་བསལ་གཉིས། དང་པོ། ཟག་བཅས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་པ་བཞག་པ་དང་། དེ་ནི་དོན་དམ་མི་ཤེས་ཤིང་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པས་སོ། །འདོད་དང་གོང་མའི་གཉེན་པོ་ལས་ཆོས་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་གཉིས་དང་། སྡུག་ཀུན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ནི་རྣམ་པ་མི་རྟག་སོགས་མི་འདྲ་བ་ཙམ་གྱིས་ཕྱེ་བ་སྟེ་དམིགས་པ་གཉིས་ཀ་ཉེར་ལེན་ཕུང་པོ་ཡིན་པས་གཅིག་གོ །འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ད
Chinese
因为小者先知道两个刹那，又为了在五个刹那之间成就现量。因此，认识第八个之后，又要用其他方法来修习第九个，之后因为疲惫，所以在七个刹那也不能圆满修习。之后就超越了见道。有些人说，先知道最初的两个刹那，又通过修习，知道第十五个和第三个刹那。对于声闻和独觉二者，首先说的是代表，即声闻能随意知道两个同类的刹那，而独觉能随意知道两个同类和一个不同类的刹那，即三个，这是就不能知道更多的情况而言的。对于佛来说，因为是任运成就，所以不用勤作修习，就能完全知道一切刹那。第二，解释了知差别、灭、不生的形态。了知灭尽，就是对于四圣谛，以“完全了知痛苦”等，断除了集谛，现证了灭谛，修习了道谛。这是在等持时，由智慧所生的后得智所决定的。同样，在等持中，“我已完全了知痛苦，又没有必要再去完全了知”等，从证悟中出定的后得智所决定的是，不生之智，克什米尔人是这样认为的。住在太阳下的人认为，在等持中，除了十六种无漏的行相之外，还有其他的行相，因此能这样确定。经论中说见和证悟是一样的，但见不是指观看，而是指了知或现量了知。第二，关于十智的差别，分为安立为十的理由、这些智慧的形态、善等差别、位于何地、所依为何、是正念住的何种体性、彼此之间何者成为何者的行境、如何相应、如何获得九个方面。第一方面又分为真实和特殊两种。真实方面，从有漏的自性中，安立了世俗智，这是因为不了知胜义谛而了知世俗谛。作为欲界和上界的对治，有法智和类智两种，苦集二智，只是因为无常等行相不同而区分，因为二者的所缘都是近取蕴，所以是一个。灭谛和道谛等行相
English
Because the lesser being first knows two moments, and also in order to accomplish direct perception within five moments. Therefore, after recognizing the eighth, one must again cultivate the ninth with other methods, and then, due to fatigue, even in seven moments the cultivation is not completed. After that, one transcends the path of seeing. Some say that after first knowing the first two moments, and then through cultivation, one knows the fifteenth and third moments. For the two, Hearers and Solitary Realizers, the first mentioned is representative, that is, Hearers can know two similar moments as they wish, while Solitary Realizers can know two similar and one dissimilar moment, that is, three as they wish, this is in terms of not being able to know more than that. For the Buddha, because it is spontaneously accomplished, without effort in cultivation, one can completely know all moments. Second, the explanation of the forms of knowing distinction, cessation, and non-arising. Knowing cessation is, with respect to the four noble truths, by "completely knowing suffering" etc., one abandons the origin, realizes cessation, and cultivates the path. This is determined by the subsequent wisdom arising from knowledge during meditative equipoise. Similarly, in meditative equipoise, "I have completely known suffering, and there is no need to completely know it again" etc., the subsequent wisdom arising from the arising from realization determines the wisdom of non-arising, this is what the Kashmiris believe. Those who live under the sun believe that in meditative equipoise, besides the sixteen aspects of the uncontaminated, there are other aspects, therefore one can determine it in this way. The scriptures say that seeing and realization are the same, but seeing does not refer to viewing, but to knowing or directly knowing. Second, regarding the differences of the ten wisdoms, it is divided into nine aspects: the reason for establishing them as ten, the forms of these wisdoms, the differences of virtue etc., where they are located, what they rely on, what nature of mindfulness they are, which becomes the object of which, how they are associated, and how they are obtained. The first aspect is divided into two types: real and special. The real aspect, from the nature of the contaminated, establishes conventional wisdom, this is because one does not know the ultimate truth but knows the conventional truth. As antidotes to the desire realm and the realms above, there are two wisdoms of dharma and subsequent wisdom, the two wisdoms of suffering and origin are distinguished only by the difference in aspects such as impermanence, because the objects of both are the aggregates of appropriation, so it is one. The aspects of cessation and path etc.