Tibetan
ཟག་མེད་ལ་དམིགས་པའི་ལོག་ལྟ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་སྡུག་ཀུན་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས། སྡུག་ཀུན་ལ་ཆོས་དང་། རྗེས་བཟོད་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་མི་སྤོང་སྟེ། དེ་དག་འགོག་ལམ་མཐོང་སྤང་ཡིན་པས། ཕྱིས་འགོག་ལམ་ལ་ཆོས་དང་རྗེས་ཤེས་བཟོད་ཀྱིས་ཟག་མེད་ལ་དམིགས་པ་དེ་དག་སྤངས་པས་ན་ཡུལ་སྤོང་བས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤོང་ཚུལ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་མཐོང་སྤང་སྤོང་ཚུལ་ཡིན་གྱི་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་མཐོང་སྤང་ཐམས་ཅད་ནི། གང་ལ་དེ་སྐྱེས་མ་སྤང་བའི་ཞེས་སོགས་ལྟར་ཡུལ་ཅན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཀུན་འགྲོ་རྣམ་གཉིས་སྤོང་བ་ཁོ་ནས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བསྟན་བཤད་གཉིས། དང་པོ། སྤོང་ཚུལ་བཞི་པ་བསྒོམ་སྤང་རྣམས་ནི། ས་རེ་རེའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་དགུ་དགུར་བྱས་ཏེ། ཆེན་པོའི་ཆེ་སོགས་གང་གི་གཉེན་པོ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་སོགས་གང་ཡིན་པ་དེ་སྐྱེས་པས་ཉོན་མོངས་དེ་ཟད་ཅིང་སྤང་བར་འགྱུར་གྱི། མཐོང་ལམ་གྱིས་དམིགས་པ་བདེན་བཞི་ཤེས་ཀྱང་བསྒོམ་སྤང་མི་སྤོང་བས་དམིགས་པ་ཤེས་པས་ཀྱང་མིན་ལ། དང་པོའི་རྣམ་པ་སྤངས་ཀྱང་དེའི། །ཞེས་སོགས་ལྟར་དམིགས་བྱེད་ཟད་པས་ཀྱང་མིན་ལ། དམིགས་ཡུལ་བསྒོམ་སྤང་སྔ་མ་བརྒྱད་སྤངས་ཀྱང་། ཡུལ་ཅན་ཕྱི་མ་དགུ་པ་མི་སྤོང་བས་དམིགས་ཡུལ་སྤངས་བས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བསྒོམ་སྤང་ཉོན་མོངས་ཅན་གཟུགས་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པ་དང་། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ནི་ཡུལ་ཅན་ཟད་པས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། གཉེན་པོ་ལ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དང་པོ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་ཐོབ་པ་གཅོད་པ་ཆོས་བཟོད་སོགས་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་། གཉིས་པ་གཞི་ཡི་གཉེན་པོ་ནི། བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་སྤང་བའི་བྲལ་ཐོབ་འཛིན་པ་སྟེ། བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་པོ་མ་གཏོགས་པས་ཆོས་ཤེས་སོགས་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། དེས་ན་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་པོ་ནི་སྤོང་གཉེན་ཡིན་གྱི་གཞི་གཉེན་མིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཐག་སྲིང་བའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ནི། རྣམ་གྲོལ་ལམ་དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཤེས་མ་གཏོགས་པ་དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལམ་སྟེ། ཐོབ་པ་ཐག་སྲིང་བས་སོ། །བཞི་པ་རྣམ་པར་ནི་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་ལམ་གང་གིས་དམིགས་པ་དེ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའོ། །དེས་ན་བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོའང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་
Chinese
由于以无漏为对境的邪见等都包含在苦谛中，即使通过苦谛的法忍智和类忍智来了解苦谛，也不会在那时断除它们。因为这些是灭道所断的见道所断法。之后，通过灭道的法忍智和类忍智断除了以无漏为对境的那些法，因此是通过断除对境而断除的。这三种断除方式都是断除自相续的见道所断法的方式，而对于他相续的所有见道所断法，如“无论谁生起它，都不会断除”等等，仅仅是通过断除有境的自相续的两种俱生烦恼来断除的。第二部分分为教和释。第一，第四种断除方式是修道所断法。将每一地的烦恼分为九种，生起对治，无论是大的对治对治大的，还是小的对治对治小的，烦恼都会因此而灭尽并被断除。即使通过见道了解以四谛为对境，也不会断除修道所断法，因此不是通过了解对境来断除的。如“即使断除了第一种相，也不会断除它的”等等，也不是通过对境的灭尽来断除的。即使断除了作为对境的前八种修道所断法， 也不会因为没有断除作为有境的后九种而断除对境。此外，自相续的修道所断有漏色法和无漏法，以及他相续的一切，都是通过有境的灭尽来断除的。第二，对治分为四种。第一，断除的对治是：断除烦恼的获得，如法忍等无间道。第二，基础的对治是：执着于通过无间道断除的离系得，除了第一个无间道之外，所有的法智等解脱道等等。因此，第一个无间道是断除对治，而不是基础对治。第三，延长距离的对治本身是：除了第一个解脱道苦法智之外，直到那之前的特殊道，因为延长了获得的距离。第四，称为完全破斥的对治是：以最初二谛为对境的道，以无常等相破斥所缘境。因此，以最初二谛为对境的断除对治等也是破斥对治。如是说。论师说。
English
Since the wrong views and so on that take the uncontaminated as their object are all included in the truth of suffering, even if one understands the truth of suffering through the Dharma-patience-wisdom and subsequent-patience-wisdom of suffering, one will not abandon them at that time. This is because those are the paths of cessation and the abandonments of the path of seeing. Later, through the Dharma and subsequent wisdom-patience of the path of cessation, those that take the uncontaminated as their object are abandoned, so it is because they are abandoned by abandoning the object. Those three ways of abandoning are also the ways of abandoning the abandonments of the path of seeing of one's own continuum, but for all the abandonments of the path of seeing of others' continuums, as in "whoever generates it will not abandon it," etc., it is only through abandoning the two coemergent afflictions of the object-possessor's own continuum. The second part has two aspects: the teaching and the explanation. First, the fourth way of abandoning is the abandonments of the path of meditation. Having divided the aspects of the afflictions of each ground into nine, and having generated the antidote, whether it is the great antidote for the great, or the small antidote for the small, the affliction will be exhausted and abandoned. Even if one understands the four truths as the object of the path of seeing, one will not abandon the abandonments of the path of meditation, so it is not abandoned by understanding the object. As in "even if the first aspect is abandoned, its..." etc., it is also not abandoned by the exhaustion of the object. Even if the first eight abandonments of the path of meditation as the object are abandoned, it is not abandoned by abandoning the object because the later ninth, which is the object-possessor, is not abandoned. Furthermore, the contaminated form and formless afflictions that are the abandonments of the path of meditation of one's own continuum, and all of others' continuums, are abandoned by the exhaustion of the object-possessor. Second, the antidotes are of four types. First, the antidote of abandonment is the uninterrupted path, such as Dharma-patience, which cuts off the acquisition of afflictions. Second, the antidote of the basis is the grasping of the separation-acquisition that is abandoned by the uninterrupted path, except for the first uninterrupted path, all the paths of liberation such as Dharma-wisdom, etc. Therefore, the first uninterrupted path is the antidote of abandonment, but not the antidote of the basis. Third, the antidote of lengthening the distance itself is the special path up to that point, except for the first path of liberation, the Dharma-wisdom of suffering, because it lengthens the distance of acquisition. Fourth, the one called the antidote of completely refuting is the path that takes the first two truths as its object, refuting the object in aspects such as impermanence. Therefore, the abandonment-antidote, etc., that takes the first two truths as its object is also the antidote of refutation. Thus it is said. The teacher said.