Chinese
如果问：那将如何变化呢？回答说：没有过失，因为是被作用所安立。如果这样，那么眼睛也同样会变成不是现在了，如果这样说，回答说：因为具有同类因，并且产生作用的结果，所以没有过失。如果这样，那么一切时、一切有和异熟三者的因，即使是过去，也具有产生结果的作用，因此会变成现在，如果这样说。如果说必须同时具备现在产生结果和执持结果的作用，那么如果这样，在三时中被作用所安立，因此对于它们来说，从执持结果的作用止息的方面来说是过去，从具有产生作用的方面来说会变成现在，因此会变成三时的体性混淆，如果这样说。另外，进行反驳：过去和未来的法，因为现在以实体的形式存在于它的自性中，所以有什么阻碍它进行作用呢？因此它们会恒常地进行作用。如果说是因为因缘不具足，那么因为已经承诺一切缘恒常存在，所以对于恒常存在的事物来说，不具足是不合理的。如果作用是已灭和未发生的，那么作用和事物是不同的，如果这样，那么事物就没有作用了。那个作用是如何成为过去等的呢？如果不是，如果是第一种情况，那么作用有其他的作用，就会变成无穷无尽，如果是第二种情况，那么作用会变成非和合的，因为没有被时间所摄持。如果说作用不是与事物不同的，那么如果这样，作用就不能在三时中被安立，因为事物和作用是一体的，并且过去和未来的事物现在存在。如果现在的事物也同样存在于过去和未来，那么为什么称之为未生和已灭呢？因为它们存在。如果说未生和已灭是作用，那么它也是事物的自性，因此会像事物一样存在。凡是具有有为法的体性，说它不会变成常法，这也只是说说而已，因为事物在一切时间都存在，所以不能有生灭。因此在注释中说：自性也是恒常存在，事物也不是恒常存在，事物也不存在于自性之外，自在只是假名而已。这样说，世尊说过去和未来存在，过去是曾经发生过的，未来是有因缘就会发生的，是就这个方面而言的。
English
If asked, how will that change? The answer is: There is no fault, because it is established by action. If so, then the eye will also become not the present, if you say so, the answer is: Because it has the same kind of cause and produces the result of action, so there is no fault. If so, then the cause of all times, all existence, and the three ripenings, even if it is past, also has the action of producing results, so it will become the present, if you say so. If you say that the action of producing results and holding results must be present at the same time, then if so, it is established by action in the three times, so for them, from the aspect of the cessation of the action of holding results, it is the past, and from the aspect of having the action of producing results, it will become the present, so it will become the nature of the three times confused, if you say so. In addition, refuting: The past and future dharmas, because they exist in their own nature in the form of substance now, so what hinders them from performing actions? Therefore, they will always perform actions. If you say that it is because the causes and conditions are not complete, then because it has been promised that all conditions always exist, so for things that always exist, incompleteness is unreasonable. If the action is extinguished and has not happened, then the action and the thing are different, if so, then the thing has no action. How is that action past, etc.? If not, if it is the first case, then the action has other actions, it will become infinite, if it is the second case, then the action will become non-aggregate, because it is not held by time. If you say that the action is not different from the thing, then if so, the action cannot be established in the three times, because the thing and the action are one, and the past and future things exist now. If the present thing also exists in the past and future, then why is it called unborn and destroyed? Because they exist. If you say that unborn and destroyed are actions, then it is also the nature of the thing, so it will exist like the thing. Whatever has the nature of conditioned dharma, saying that it will not become permanent dharma, is just saying, because things exist at all times, so there can be no birth and death. Therefore, in the commentary it says: Self-nature is also always there, things are not always desired, things do not exist outside of self-nature, independence is just a false name. It is said that the Blessed One said that the past and future exist, the past is what happened before, and the future is what will happen if there are causes and conditions, it is in this aspect.
Tibetan
ཡོད་པའི་སྒྲར་གསུངས་ཀྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་རྫས་ཡོད་ནི་མིན་ཏེ། མར་མེ་ཤི་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཆོས་དང་ཡིད་གཉིས་ལ་བརྟེན་པར་བཤད་པའི་ཡིད་ནི། སྔ་མའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བའམ་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་ཡུལ་འདས་འོངས་བཤད་པ་དམིགས་པ་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། དམིགས་རྐྱེན་ནི་མིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ལུང་ལས། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཐོར་ཚུགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ལས་འདས་པ་དང་། ཟད་པ་དང་། འགག་པ་དང་། བྲལ་བ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཡང་རྒྱུད་དེ་ལ་སྔོན་ལས་དེས་ཀུན་ཏུ་དྲངས་ཤིང་བཞག་པའི་རྣམ་སྨིན་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་སྟོན་པའོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་འདས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ད་ལྟ་རང་མཚན་དུ་ཡོད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་མིག་ནི་སྐྱེ་བ་ནའང་གང་ནས་ཀྱང་མི་འོང་ལ། འགག་པ་ན་གང་དུའང་སོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དགེ་སློང་དག་མིག་ནི་མ་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་ནས་ཀྱང་སླར་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །འདིར་བྱེ་སྨྲ་དག་ནི་རྣམ་པར་བཏགས་པ་དེ་དག་གིས་ནི་མི་གནོད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དག་ནི་ཟབ་པ་ཡིན་པས། རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ལན་འདེབས་སོ། ། གཉིས་པ་ལྡན་ཚུལ་ལས་འཕྲོས་པ། སྤངས་ཀྱང་ལྡན་པའམ། སྤང་གྲོལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། ཡང་ཉོན་མོངས་པ་གང་དག་རང་ཉིད་སྤངས་ཀྱང་ལྡན་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་སྤང་བས་ཡུལ་ཡང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། བྲལ་སྤང་གི་ཁྱད་པར་ནི། བྲལ་བ་ཡུལ་ཅན་སྤངས་པ་དང་སྤང་བ་ཐོབ་པ་ཆད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གང་དང་བྲལ་ན་དེས་དངོས་པོ་དེ་སྤང་བ་ཡིན་ཀྱང་། སྤངས་ཀྱང་མ་བྲལ་བ་ཡོད་དེ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ལ་ཀུན་འབྱུང་ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བྱའི་ཟག་བཅས་སྤངས་ཟིན་ཀྱང་། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ལ་དམིགས་པའི་ཀུན་འགྲོ་ལྷག་མ་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་སྤང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་དམིགས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་དང་ལྡན་པར་བྱེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་སྤང་དང་པོའི་རྣམ་པ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ཅི་རིགས་སྤངས་ཀྱང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཏེ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དྲི་མ་ཆེན་པོའི་འབྲིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་གང་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལྡན་པ
Chinese
说是“有”的声音，但并非是具有自身体性的实有，就像说“蜡烛熄灭了”一样。意识的识，说是依赖于法和意二者，这里的“意”，是以前者的后续出现，或是指受烦恼意支配而说的。说意的对境是过去未来，仅仅是作为所缘而说，并非是所缘缘。在《正量部经》中说，对于那些遍行外道，过去、灭尽、坏灭、分离、变异的业是存在的。这表明，在那个相续中，以前的业已经引导并安立了成熟果报的能力。如果不是这样，就不会变成过去，因为现在仍然以自相存在。此外，世尊在甚深空性经中说：“比丘们，眼睛在生起时，不是从任何地方来的，在灭亡时，也不会到任何地方去。因此，比丘们，眼睛是从未生起而生起，然后又会坏灭的。”这与上述说法相违背。对此，毗婆沙师们回答说，这些分别假立并不能损害，因为诸法的法性是深奥的，不是思辨的领域。 第二，从具有的方式引申出的问题：舍弃后仍然具有，或者舍弃与解脱的差别是什么？ 还有，哪些烦恼在自身舍弃后仍然具有呢？因为没有舍弃以其为对境的所缘，所以对境也不会分离。 什么是呢？例如，分离与舍弃的差别是：分离是舍弃了所缘，并且断绝了获得舍弃。如果与什么分离，就意味着舍弃了那个事物。然而，即使舍弃了，也可能没有分离。例如，在生起了苦谛智，但没有生起集谛智的时候，虽然通过见苦谛已经舍弃了见苦所断的烦恼，但是以见苦所断为对境的俱生烦恼，以及集谛见所断的其余烦恼，会以见苦所断为对境，从而与之相应。同样，即使舍弃了初禅的粗大品类的粗大，但其所缘，即以其为对境的所缘的细微品类的中等，以及其他未舍弃的烦恼，会以对境的方式与之相应。
English
It is said to be the sound of "existence," but it is not a real entity with its own characteristics, just as saying "the candle has gone out." The consciousness of mind is said to rely on both dharma and mind. The "mind" here refers to the subsequent arising of the former, or is spoken under the influence of afflicted mind. Saying that the objects of mind are past and future is merely spoken as objects of focus, not as objective conditions. In the Sutra of the Proper Quantity, it is said that for those wandering ascetics, whatever is past, exhausted, ceased, separated, or transformed is existent. This shows that in that continuum, the previous karma has guided and established the ability to produce ripened results. If it were not so, it would not become past, because it still exists with its own characteristics in the present. Furthermore, the Bhagavan said in the Sutra of Profound Emptiness: "Monks, when the eye arises, it does not come from anywhere, and when it ceases, it does not go anywhere. Therefore, monks, the eye arises from not having arisen, and then it will perish again." This contradicts the above statement. To this, the Vaibhashikas reply that these distinctions do not harm, because the nature of phenomena is profound and not within the realm of speculation. Secondly, a question arising from the manner of having: Is it possible to have something even after abandoning it, or what is the difference between abandonment and liberation? Also, which afflictions are still possessed even after one has abandoned them? Because the object of focus on which they rely has not been abandoned, the object will not be separated either. What is it? For example, the difference between separation and abandonment is that separation is the abandonment of the object of focus, and the cessation of obtaining abandonment. If one is separated from something, it means that one has abandoned that thing. However, even if one has abandoned something, it may not be separated. For example, when the knowledge of suffering has arisen, but the knowledge of the origin has not arisen, although one has abandoned the afflictions to be abandoned by seeing suffering, the co-emergent afflictions that focus on what is to be abandoned by seeing suffering, and the remaining afflictions to be abandoned by seeing the origin, will take what is to be abandoned by seeing suffering as their object and thus be associated with it. Similarly, even if one has abandoned the grossest of the gross categories of the first dhyana, the subtle categories of the medium, etc., which are the objects of focus, i.e., the objects of focus that focus on it, and other afflictions that have not been abandoned, will be associated with it in the manner of focusing.