Tibetan
་སྨྲས་ཟེར། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡིད་ཁྲོས་པས་དང་། གསོ་སྦྱོང་གི་རྫུན་གཉིས་ལ་རིག་བྱེད་མེད་ན་རིག་མིན་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་འདོད་པའི་རིག་མིན་རིག་བྱེད་དེ་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་པས་སོ་ཟེར་ན། ཁ་ཅིག་ཁྲོས་པ་ལ་རང་ལ་གཡོ་བ་དང་། དེ་ ལ་དགའ་བའི་མི་མིན་སོགས་ཀྱི་ལུས་ལས་དང་། གསོ་སྦྱོང་དུས་ཅང་མི་སྨྲ་བས་དག་པར་གོ་བའི་རིག་བྱེད་དག་པ་ལྟར་སྟོན་པ་དེའོ་ཟེར། ཁ་ཅིག་འདོད་པའི་རིག་མིན་ཐམས་ཅད་རིག་བྱེད་ལ་ལྟོས་དགོས་པར་མ་ངེས་ཏེ། ལྔ་སྡེ་མཐོང་ལམ་ཐོབ་ཚེ་རིག་བྱེད་མེད་ཀྱང་སོར་སྡོམ་སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ་ཟེར། ངག་གིས་སྲོག་བཅད་པ་དང་། ལུས་བརྡས་རྫུན་ཀྱང་དངོས་གཞི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ། ཕྲ་མ་ཕ་རོལ་དག་མི་མཛའ་བར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་ཚིག་སྨྲ་བའོ། །དེ་ལ་བདེན་པར་བརྗོད་ན་ཕྲ་མ་ཙམ་དང་། མི་བདེན་བརྗོད་ན་རྫུན་དང་གཉིས་ཀར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ། ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ཚིག་རྩུབ་པོ་ནི་མི་སྙན་པ་བརྗོད་པའོ། །བཞི་པ་ལ། འདོད་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ། སེམས་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་རྫུན་སོགས་ཀུན་ནི་ཀྱལ་པ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་ཉེས་པ་ཆེ་བས་ལོགས་སུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ། གཞན་ནི་ངག་རྫུན་སོགས་གསུམ་པོ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཚིག་གང་ཡིན་པའོ། །དཔེར་ན་དགེ་སློང་ལོག་འཚོ་ཅན་ཁ་བསག་སྨྲ་བ་དང་། ཆགས་པས་གླུ་དང་། གཞན་མགུ་ཕྱིར་ཟློས་གར་མཁན་ངག་ཀྱལ་ཚིག་འདོན་པ་བཞིན་དང་། ཕྱི་རོལ་པའི་ལྟ་བ་ལ་ཞེན་ནས་དེའི་བསྟན་བཅོས་ངན་པ་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་འདུ་འཛིའི་གཏམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཡིད་ལ། བརྣབ་སེམས། གནོད་སེམས། ལོག་ལྟ་གསུམ། དང་པོ། བརྣབ་སེམས་ནི་ཕ་ རོལ་པོའི་དེ་བདག་གི་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་ནས། མཐུའམ། འཇབ་བུའམ་གཞན་གྱི་ཡང་རུང་སྟེ་ལོག་པ་མི་རིགས་པས་བདག་གིར་བྱེད་འདོད་པས་གཞན་གྱི་ནོར་ལ་ཆགས་པའོ། །སློབ་དཔོན་གཞན་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྲེད་པ་ཐམས་ཅད་བརྣབས་སེམས་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུང་པོའི་མདོ་ལས། སྒྲིབ་པ་ལྔ་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ། འདོད་པའི་ཚབ་ཏུ་བརྣབ་སེམས་བསྟན་པས་སོ་གསུངས། ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་ན་འཁོར་བསྒྱུར་དང་སྒྲ་མི་སྙན་ནའང་དེ་ཡོད་པར་ཐལ་བས་འདོད་སྲེད་ཐམས་ཅད་བརྣབ་སེམས་ཡིན་ཡང་དེའི་བྱེ་བྲག་ལོག་པས་གཞན་ནོར་ལ་ཆགས་པ་ཁོ་ན་ལས་ལམ་ཡིན་གྱི་བརྣབ་སེམས་ཐམས་ཅད་མིན་ཏེ་འདིར་ཉེས་སྤྱད་ཆེ་ལོང་བསྡུས་པས་སོ
Chinese
说完了。 导师因为生气，如果斋戒的两种谎言没有行为，那么非行也将不复存在，所以说必须依靠想要的非行行为。有些人说，生气是因为自己有欺骗行为，并且喜欢那些非人等的身体行为，以及斋戒时一言不发，认为清净的行为就像清净一样显现。有些人说，并非所有想要的非行都必须依赖行为，例如五部获得见道时，即使没有行为也会产生别解脱戒。据说，口语杀生和身体暗示的谎言，其本质都是身语的行为。第二，离间语是为了使他人不和睦，由烦恼的心驱使而说的话。其中，说真话只是离间语，说假话则变成谎言和离间语两种。第三，由烦恼驱使的粗恶语是说不悦耳的话。第四，关于绮语，有两种观点。第一种观点认为，由烦恼的心驱使的谎言等都是绮语，但因为罪过大，所以单独说明。第二种观点认为，除了口语的谎言等三种之外，其他的任何烦恼之语都是绮语。例如，邪命的比丘说奉承话，因为贪欲而唱歌，为了取悦他人，艺人说绮语，以及执着于外道观点而念诵其恶劣的论典，以及参与世俗的谈话等等。第三，意业方面，有贪心、害心、邪见三种。第一，贪心是指，想到如果他人的东西变成我的该多好啊，无论是通过势力、偷偷摸摸还是其他方式，都想通过不正当的手段占为己有，从而贪恋他人的财物。另一位导师说，所有在欲望中行事的贪爱都是贪心，因为在《律藏》中，在讲述五盖时，用贪心代替了欲望。有些人说，如果那样，转轮王和声音不好听的人也应该有贪心，因为所有的欲望贪爱都是贪心，但其差别在于，只有不正当的贪恋他人财物才是途径，并非所有的贪心都是，因为这里总结了重罪的概要。
English
said. The teacher, being angry, said that if the two lies of fasting do not have conduct, then non-conduct will also cease to exist, so it is necessary to rely on the desired non-conduct conduct. Some say that anger is because one has deceitful behavior, and likes the physical actions of non-humans, etc., and that not speaking at all during fasting shows pure conduct as if it were pure. Some say that not all desired non-conduct must rely on conduct, such as when the five groups attain the path of seeing, the individual liberation vow arises even without conduct. It is said that verbal killing and lies implied by the body are essentially actions of body and speech. Second, divisive speech is speaking words driven by an afflicted mind in order to separate others so that they are not friendly. Among them, speaking the truth is only divisive speech, and speaking falsehood becomes both a lie and divisive speech. Third, harsh words driven by afflictions are speaking unpleasant words. Fourth, regarding idle talk, there are two views. The first view is that lies, etc., driven by an afflicted mind are all idle talk, but because the fault is great, it is explained separately. The second view is that any afflicted speech other than the three, such as verbal lies, etc., is idle talk. For example, a bhikkhu with wrong livelihood speaks flattering words, sings because of desire, performers speak idle words to please others, and reciting their evil treatises while clinging to externalist views, and engaging in worldly conversations, and so on. Third, in terms of mental actions, there are three: covetousness, malice, and wrong view. First, covetousness refers to thinking, "How wonderful it would be if that other person's thing became mine," and wanting to take possession of other people's property through improper means, whether through power, stealth, or other means, thereby being attached to other people's wealth. Another teacher said that all craving that acts in desire is covetousness, because in the Vinaya Pitaka, when explaining the five obscurations, covetousness is used instead of desire. Some say that if that were the case, then a wheel-turning king and someone with an unpleasant voice should also have covetousness, because all desire and craving is covetousness, but the difference is that only improper coveting of other people's property is the path, and not all covetousness is, because this summarizes the outline of serious offenses.
Tibetan
་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ། གནོད་སེམས་ནི་སེམས་ཅན་ལ་སྡང་བ་སྟེ་གནོད་པར་ཞུགས་པའོ། །གསུམ་པ། ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་མེད་པར་ལྟ་བ་ནི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་འཕགས་གསུམ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའང་ལོག་ལྟ་ཡིན་མོད་འདིར་ཚིག་བཅད་དུ་མཚོན་པའི་དོན་དུ་དང་པོ་སྨྲོས་པའོ་ཟེར་རོ། །བཞི་པ་རབ་དབྱེ་ལ། ལས་དང་ལམ་གྱི་དབྱེ་བ། དགེ་རྩ་གཅོད་མི་གཅོད་ཀྱི་དབྱེ་བ། ལས་དུ་དང་སེམས་པ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་སྲིད་ཚུལ་གྱི་དབྱེ་བ། ཁམས་གང་ན་ཡོད་དབྱེ་བ། འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་ཚུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ལྔ་ལས། དང་པོ། མི་དགེ་བཅུར་བཤད་པ་འདི་ལ་ཡིད་ཀྱི་གསུམ་ལམ་ཡིན་གྱི་ལས་མིན་ཏེ་དེ་གསུམ་ཉོན་མོངས་ཡིན་པས་དང་། དེའི་དབང་གིས་དེ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་པ་འཇུག་པས་སོ། །ལུས་ངག་གི་བདུན་ནི་བྱ་བ་ཡིན་པས་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཀུན་སློང་གི་སེམས་པའང་བདུན་པོ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ཕྱིར་ལམ་ཀྱང་ཡིན་པའོ། །དེ་བཞིན་བརྣབས་སེམས་མེད་སོགས་དགེ་བཅུ་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྦྱོར་མཇུག་ནི་དངོས་དེའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་དང་། དངོས་དེའི་རྩ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་འདིར་ཆེ་ལོང་བསྡུས་པའི་ལས་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །མདོ་སྡེ་བ་སོགས་བརྣབས་སེམས་ལས་སུ་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན། བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོའི་ལས་དང་ལམ་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་འདྲེན་ནུས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལས་དང་ལམ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་། དེས་དགེ་བ་གཅོད་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། མེད་པར་ལྟ་བ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ནི། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་གཅོད་དོ། །འོ་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་མི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དགེ་བའི་རྩ་བ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དང་། འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ན་དང་པོ་ཉིད་དུ་སྤོང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ཟེར་ན། དེ་ལོག་ལྟས་མི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཀུན་ནས་བསླངས་ལ་དེས་གཅོད་པས་དངོས་སུ་མེས་བསྲེགས་ཀྱང་ཆོམ་རྐུན་པས་གྲོང་བསྲེག་ཅེས་པ་བཞིན་ནོ་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གང་གཅོད་པ་དང་། གང་གིས་གཅོད་པ། ཇི་ལྟར་གཅོད་པ། རྟེན་གང་ལ་བརྟེན་ནས་གཅོད་པ། བཅད་པའི་ངོ་བོ། སླར་མཚམས་སྦྱོར་ཚུལ་དང་དྲུག་ལས། ། དང་པོ། གཅད་བྱ་འདོད་པར་གཏོགས་པའི་དགེ་བ་སྐྱེས་ནས་ཐོབ་པ་རྣམས་ཡིན་གྱི་དགེ་བ་གཅོད་པའི་ལོག་ལྟ་ཅན་ལ་ཁམས་གོང་མའི་དགེ་བ་མི་ལྡན་པས་དང་། འདོད་པའི་སྦྱོར་དགེ་ནི་ལོག་ལྟ་ཆུང་ངུའི་དུས་སུ་ཉམས་པས་སོ། །འོ་ན་གདགས་པ་ལས་བསམ་བཞིན་ཕ
Chinese
据说如此。第二，害心是憎恨众生，即加入到伤害中。第三，认为业没有善与不善是邪见。而且，诽谤因果和三圣也是邪见，但这里为了在偈颂中表达意义，所以先说了第一个。据说如此。第四，详细区分有五种：业与道的区分，断与不断善根的区分，多少业与心同时产生的区分，存在于哪个界的区分，以及产生果的方式的区分。第一，所说的不善十业中，意的三种是道而不是业，因为这三种是烦恼。因为受其影响，所以与此相应的意识产生。身语的七种是行为，所以是业。而且，发起这些行为的意乐也依赖于这七种，所以也是道。同样，无贪心等善十业也应知晓。加行和结尾是进入该事物本身的目的，并且因为是该事物的根本，所以在这里不会变成粗略概括的业道。经部师等认为贪心是业，如果是这样，那么是善趣和恶趣的业和道吗？或者，因为彼此能够互相引导，所以一切都是业和道两者。第二，分为：本体，以及由此断善的方式两种。第一，以完全具备极大的断见，会断除一切善根。那么，如果有人说，经论中所说的不善根是什么呢？是断除善根，以及在对欲望离欲时，首先舍弃的那些。如果有人说这与上述所说相矛盾，那么，这是因为邪见引发了一切不善根，并由此断除善根，就像实际上是被火烧毁，却说是盗贼烧毁村庄一样。据说如此。第二，分为：所断之物，能断之物，如何断，依靠什么而断，断除的体性，以及如何重新连接等六个方面。 第一，所断之物是属于欲界的，生起后获得的善，因为具有断善的邪见者不具备上界的善，并且欲界的加行善在邪见微小时就已经消失了。那么，如果从假立的角度思考
English
It is said so. Second, harmful intent is hating sentient beings, that is, joining in harming them. Third, the view that there is no good or bad karma is a wrong view. Moreover, slandering cause and effect and the Three Jewels is also a wrong view, but here, in order to express the meaning in verse, the first one is mentioned first. It is said so. Fourth, there are five distinctions: the distinction between karma and path, the distinction between cutting off or not cutting off roots of virtue, the distinction between how many karmas and minds arise simultaneously, the distinction of which realm they exist in, and the distinction of how the fruit is produced. First, among the ten non-virtuous deeds mentioned, the three of mind are paths and not karma, because these three are afflictions. Because of their influence, the corresponding consciousness arises. The seven of body and speech are actions, so they are karma. Moreover, the intention that initiates these actions also depends on these seven, so it is also a path. Similarly, the ten virtues such as non-greed should also be understood. The preliminary and concluding actions are for the purpose of entering into the thing itself, and because it is the root of that thing, it will not become a roughly summarized karma path here. If the Sutra masters and others consider greed as karma, then is it the karma and path of good and bad destinies? Or, because they can guide each other, everything is both karma and path. Second, it is divided into: the entity, and the way to cut off virtue by it. First, by completely possessing the great extreme of nihilistic view, all roots of virtue will be cut off. Then, if someone says, what are the great roots of non-virtue mentioned in the scriptures? They are what cut off the roots of virtue, and what are abandoned first when one is free from desire for desire. If someone says that this contradicts what was said above, it is because the wrong view has aroused all the roots of non-virtue, and thereby cuts off the roots of virtue, just as if it were actually burned by fire, but it is said that the village was burned by thieves. It is said so. Second, it is divided into six aspects: what is to be cut off, what can cut off, how to cut off, what to rely on to cut off, the nature of cutting off, and how to reconnect. First, what is to be cut off is the virtue belonging to the desire realm, which is obtained after arising, because those with wrong views that cut off virtue do not possess the virtue of the upper realms, and the virtue of the desire realm is lost when the wrong view is small. Then, if we think from the perspective of imputation,