Tibetan
་ལའང་གསུམ་ག་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །ངས་ཁང་པར་རི་མོ་ཅིས་མ་བྲིས་སྙམ་པ་སོགས་འགྱོད་པ་ལུང་མ་བསྟན་དང་། དེ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཡིད་མི་བདེའང་དེ་ལྟར་ཟེར་ཀྱང་། ཁ་ཆེ་བས་ཆགས་བྲལ་ལ་ཡིད་མི་བདེ་མེད་པས་ལུང་མ་བསྟན་ནི་མེད་དོ་ཟེར། གཉིས་པ། ཁམས་གོང་མ་ལ་འདོད་སེམས་དེ་ལས་འགྱོ༷ད་གཉིད་དང་མི་དགེ་བ་མི་དགེའི་ས་མང་གཉིས། མ་ངེས་པའི་ཁོང་ཁྲོ། གཡོ་སྒྱུ་རྒྱགས་གསུམ་མ་གཏོགས་ཉོན་མོངས་ཆུང་ངུའི་ས་པ་བདུན་པོ་རྣམས་བསམ་གཏན་དང་པོ་དག་ན་མེད་དོ། །ཉོན་མོངས་སྐྱེས་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱིན་ཅིང་ལུས་ངག་གི་ཉེས་སྤྱོད་མི་སྤོང་བས་ཁྲོ་སོགས་མེད་དོ། །རྟོག་པའང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་ན་མེད་པ་དང་། དེ་ཡི་གོང་གཉིས་པ་ཡན་ན་དཔྱོ༷ད་པ་ཡང་མེད་ལ། ཡང་ཞེས་པས་གཡོ་སྒྱུ་ཡང་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། ། གསུམ་པ། འདྲ་བ་ལ་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་མེད་གཉིས་འཛེམ་མེད་དུ་གཅིག་གམ་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་མ་གུས་པ་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་སོགས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ལ་འཇིགས་པར་མི་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དགའ་བ་དད་པ་ཡིན་ལ། བུ་དང་ཆུང་མ་སོགས་ལ་དགའ་བ་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ། །དགའ་དད་ལ་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་ལྟོས་ནས་བཞི་སྟེ། བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ལ་དད་ཡིན་དགའ་བ་མིན་པ་སོགས་དང་། བུ་དང་ཆུང་མ་སོགས་ལ་དགའ་ཡིན་དད་མིན་སོགས་སོ། །གུས་ཉིད་ནི། ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་བཀུར་བའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དགའ་གུས་དེ་གཉིས་ནི་འདོད་དང་གཟུགས་ཁམས་དག་ན་ཡོད་ཅེས་པ་གང་ཟག་ལ་དམིགས་པའི་དབང་དུའོ། །རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་ནི་དོན་གྱི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྩིང་བ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཞིབ་པར་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། འདི་གཉིས་ཀྱི་ལས་ནི་བདེ་བ་ལ་རེག་པ་དང་། རེག་པར་མི་གནས་པའི་རྟེན་བྱེད་ཟེར། སེམས་གཅིག་ལ་དེ་གཉིས་བྱུང་བས་ཧ་ཅང་མི་རྩིང་མི་ཞིབ་ཆུ་ནང་གི་མར་ལ་ཉི་འོད་ཕོག་པ་བཞིན་ཟེར། སྡེ་པ་གཞན་དེ་ལྟ་ན། དེ་གཉིས་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་ཡོད་པར་ཐལ། ལྟོས་ས་ལྟོས་འཇོག་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་ཡུལ་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་རྩིང་ཞིབ་རྣམ་པ་འགལ་ཕྱིར་སེམས་གཅིག་ལ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་དུ་བྱུང་བ། དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ཚོལ་བ་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་བརྗོད་པའི་ངག་ཀུན་ནས་སློང་བ་སྟེ། མདོ་ལས། བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ནས་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་ཡི་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བསམ་གཏན་ དང་པོའི་ཡན་ལག་
Chinese
也认为三者都存在。我后悔为什么没在房子上画画等等，这种未说明的后悔，以及与之相应的心理不适也这样说。但喀什米尔人说，因为离贪欲没有心理不适，所以没有未说明的（后悔）。第二，在上界，除了贪欲之外，还有后悔、睡眠和两种不善心所：不善心的多数和不定心的忿怒，以及谄诳和傲慢三种，初禅中没有七种小烦恼地法。即使生起烦恼，也不会产生异熟痛苦，也不会舍弃身语的恶行，所以没有嗔怒等。寻伺在初禅的特殊本体中也没有，而且在初禅之上的第二禅以上也没有伺察。又，用“又”字表示也没有谄诳。第三，相似之处是，无惭和无愧二者是否无所顾忌地合一？对功德和有功德者不恭敬是无惭，无愧是不顾及杀生等罪恶。喜欢功德和有功德者是信心，喜欢儿子和妻子等是贪欲。喜欢和信心根据对法和补特伽罗的依赖有四种：对前两个真谛是信心而不是喜欢等等，对儿子和妻子等是喜欢而不是信心等等。恭敬本身是对功德和有功德者表示尊敬的知惭。喜欢和恭敬这二者在欲界和色界中存在，这是就所缘是补特伽罗而言的。寻和伺察是具有事物自性的粗略和具有差别相的细致的进入。这二者的作用是触及安乐和作为不触及的所依。据说一个心中生起这二者，既不太粗也不太细，就像阳光照在水中的酥油上一样。其他部派则认为，这二者存在于有顶之间，因为是相互依赖的。因此，就一个境而言，粗细相违，所以一个心中没有。然而，在意识的范围中产生，寻求事物的自性和差别，发起表达自性和差别的语言，如经中所说：“经过寻伺之后才说话，不经过寻伺是不说的。”这是初禅的支分。
English
It is also believed that all three exist. I regret why I didn't paint on the house, etc., this unstated regret, and the corresponding mental discomfort are also said in this way. But the Kashmiris say that since there is no mental discomfort from detachment from desire, there is no unstated (regret). Second, in the upper realms, in addition to desire, there are also regret, sleep, and two types of unwholesome mental factors: the majority of unwholesome minds and the indefinite anger, as well as the three of flattery, deceit, and arrogance. The seven minor afflictive grounds are not present in the first dhyana. Even if afflictions arise, they will not produce ripening suffering, and they will not abandon the evil deeds of body and speech, so there is no anger, etc. Conceptualization is also not present in the special entity of the first dhyana, and above the second dhyana above it, there is also no investigation. Moreover, the word "also" indicates that there is also no deceit. Third, the similarity is whether shamelessness and recklessness are united without hesitation? Disrespect for qualities and those who possess qualities is shamelessness, and recklessness is not regarding the fear of evils such as killing. Liking qualities and those who possess qualities is faith, and liking sons and wives, etc., is desire. Liking and faith have four types depending on their reliance on Dharma and individuals: faith but not liking for the first two truths, etc., and liking but not faith for sons and wives, etc. Respect itself is knowing shame in honoring qualities and those who possess qualities. These two, liking and respect, exist in the desire and form realms, which is in terms of the object being a person. Conceptualization and investigation are the coarse nature of the essence of things and the subtle entry of the nature of differences. The function of these two is to touch bliss and to act as a support for not touching. It is said that when these two arise in one mind, it is neither too coarse nor too subtle, like sunlight shining on butter in water. Other schools believe that these two exist between the peak of existence because they are interdependent. Therefore, in relation to one object, the coarse and subtle aspects contradict each other, so they are not present in one mind. However, arising within the scope of mind consciousness, seeking the essence and differences of things, initiating language that expresses the essence and differences, as stated in the sutra: "After conceptualizing and investigating, one speaks words; one does not speak without conceptualizing and investigating." This is a branch of the first dhyana.
Tibetan
ལྔའང་རྒྱུན་ལས་སམ་ས་ལས་ཡིན་གྱི་སྐད་ཅིག་ལ་མིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །ང་རྒྱལ་ཕ་རོལ་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཁྱད་པར་བརྟགས་ནས་རང་སེམས་མཆོག་ཏུ་ཁེངས་པ་ཡིན་ལ། ལས་ནི་བླ་མ་སོགས་ལ་མི་གུས་པ་དང་ཡང་སྲིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་རྟེན་བྱེད་པའོ། །རྒྱགས་པ་ནི་རང་གི་རིགས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཆགས་པ་ཡི་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པའམ་ཟད་པའོ། །ལས་དེར་ཟད་ཆོག་ཤེས་པའོ། །རྒྱལ་རྒྱགས་དེ་གཉིས་རང་གཞན་གྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར། གཏུགས་པ་རང་གི་དེ་ལ་ཆགས་ནས་སེམས་དགེ་ལས་ཕྱིར་ལོག་པ་ཞེས་འདུན་བཟང་འཆད། ཁ་གཅིག་རིགས་སོགས་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བར་འདོད་ཀྱང་བསམ་གཏན་གསུམ་པར་དགའ་བ་མེད་ལ་རྒྱགས་པ་ཡོད་པར་བཤད་པས་མི་འཐད་ཟེར། བཞི་པ། མདོ་ལས། སེམས་དང་། ཡིད་དང་། རྣམ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། དགེ་སོགས་འབྱེད་པས་སེམས། གཟུགས་སོགས་ཤེས་པས་ཡིད། དམིགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་ཤེས་སོ། །མདོ་སྡེ་པས། བག་ཆགས་བསགས་པས་སེམས། རྟེན་དུ་གྱུར་པས་ཡིད། བརྟེན་པར་གྱུར་པས་ཤེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མ་འོངས་པ་ནི་སེམས། འདས་པ་ཡིད། ད་ལྟར་ཤེས་པ་ཟེར་རོ། །ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་རྣམ་ཤེས་སོགས་སོ་སོའི་མིང་གིས་བསྟན་ཏོ། །སེམས་ཙམ་པས། སེམས་ཀུན་གཞི། ཡིད་ཉོན་ཡིད། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་གོ །ཞེས་སོ། དེ་བཞིན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གཉིས་ཟེར་བ་དང་། རྟེན་བཅས་དང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཞེས་གསུངས་པའང་དོན་གཅིག་སྟེ། སེམས་སེམས་བྱུང་དབང་པོ་དྲུག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་སོགས་ལ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། སྔོ་སོགས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མཚུངས་ལྡན་ལྔས་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་སོ། །དེའང་མཚུངས་ལྡན་རྣམ་པ་ལྔ་ནི། དབང་པོ་། རྟེན། ཡུལ། དམིགས་པ། སྔོ་སོགས་རྣམ་པ། དུས་སྔ་ཕྱི། རྫས་རེ་རེ་པར་འདྲ་བའོ། །གསུམ་པ་ལྡན་མིན་ལ། བསྟན་བཤད་གཉིས་ལས། དང་པོ། སེམས་དང་མི་ལྡན་པ་ཡི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་བཅུ་བཞི་སྟེ། ཐོབ་པ་དང་གཅིག །མ་ཐོབ་པ་དང་གཉིས། སྐལ་མཉམ་དང་གསུམ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་པ་དང་བཞི། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གཉིས་དང་ལྔ་དྲུག་སྲོག་དང་བདུན། སྐྱེ་སོགས་མཚན་ཉིད་རྣམ་བཞི་དང་ནི་བརྒྱད་དགུ་བཅུ་བཅུ་གཅིག །མིང་གི་ཚོགས་དང་བཅུ་གཉིས། ལ་སོགས་པས་ཚིག་གི་ཚོགས་དང་བཅུ་གསུམ། ཡི་གེའི་ཚོགས་དང་བཅུ་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སྒྲས་དགེ་འདུན་འཁོར་ལོའི་དབྱེན་སོགས་
Chinese
第五也是从常事或者地基而来，不是刹那而来。这样讲的。我慢是从他人那里观察到任何差别后，自己内心极度满足。业是不恭敬上师等，以及成为来世痛苦的所依。骄慢是对自己的种姓、相貌等法执着，心是完全陷入或者耗尽。业是对那个耗尽感到满足。慢和骄慢这两个的区别在于所缘是自己和他人的法。陷入是对自己的那个执着，心从善业中返回，这是敦绂讲的。有些人认为是种姓等产生的喜悦，但认为第三禅没有喜悦，却有骄慢，所以不合理。第四，经中说：心、意、识，这三者意义相同，只是名称不同。区分善等的是心，了知色等的是意，了知对境的是识。经部宗认为，积累习气的是心，成为所依的是意，成为所依的是识，同样，未来是心，过去是意，现在是识。在蕴、界、处中，以各自的名称表示识等。唯识宗认为，心是阿赖耶识，意是染污意，识是六识聚。 同样，说心和心所二者，以及具有所依和具有对境，以及具有行相和具有相应，这些所说的意义相同。因为心和心所依赖于六根，以及具有对色等的对境，以及具有青色等的行相，以及通过五种相应而具有相应。那个相应的五种行相是：根、所依、境、对境、青色等行相、时间先后、本体各自相同。第三个是不相应行法，分为教和释两种。第一，与心不相应的行法有十四种，即：得和一，不得和二，同分和三，无想定和四，二定和五六，命根和七，生等四相和八九十十一，名句和十二，以及词句和十三，文字句和十四，因为有这些。又以“也”字表示僧团法轮的破裂等。
English
The fifth also comes from constant affairs or ground, not from an instant. This is how it is explained. Pride is when one's own mind is extremely satisfied after observing any difference from others. Karma is disrespecting lamas, etc., and becoming the basis for future suffering. Arrogance is attachment to one's own qualities such as lineage, appearance, etc., and the mind is completely immersed or exhausted. Karma is being content with that exhaustion. The difference between pride and arrogance is that their objects are one's own and others' qualities. Immersed is attachment to one's own, and the mind turns away from virtuous deeds, as explained by Dünzang. Some consider it to be the joy arising from lineage, etc., but it is unreasonable to say that the third dhyana has no joy but has arrogance. Fourth, in the sutra it says: mind, intellect, and consciousness, these three have the same meaning, only different names. Mind distinguishes virtue, etc., intellect knows form, etc., and consciousness knows the object. The Sautrantika school believes that mind accumulates habits, intellect becomes the basis, and consciousness becomes the basis. Similarly, the future is mind, the past is intellect, and the present is consciousness. In the aggregates, elements, and sense bases, consciousness, etc., are indicated by their respective names. The Mind-Only school believes that mind is the Alaya consciousness, intellect is the afflicted mind, and consciousness is the collection of six consciousnesses. Similarly, saying mind and mental factors, and having a basis and having an object, and having an aspect and having association, these sayings have the same meaning. Because mind and mental factors rely on the six senses, and have objects such as form, and have aspects such as blue, and have association through the five kinds of association. The five aspects of that association are: sense, basis, object, object, aspect such as blue, time sequence, and each entity is the same. The third is non-associated formations, divided into two types: teaching and explanation. First, the non-associated formations that are not associated with the mind are fourteen, namely: attainment and one, non-attainment and two, homogeneity and three, unconscious state and four, two absorptions and five and six, life force and seven, four characteristics such as birth and eight, nine, ten, and eleven, name collection and twelve, and word collection and thirteen, and letter collection and fourteen, because there are these. Also, the word "also" indicates the disruption of the Sangha wheel, etc.