Tibetan
།དབྱེ་ན་བསོད་ནམས་དང་། ཐར་པ་དང་། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་དགེ་བ་བསྒོམ་པའི་བག་ཡོད་པ་བཞིའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སེམས་ དམིགས་པ་ལ་གཏད་བཟོད་པའི་ལས་རུང་ངོ་། །ཉོན་མོངས་སོགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སེལ་བའི་བྱེད་པ་ལས་སོ། །དབྱེ་ན་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་འཁོར་བྱུང་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་དང་། ཡིད་ཤེས་འཁོར་བྱུང་སེམས་ཤིན་སྦྱངས་གཉིས། ཡང་ན་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་ལུས་ཤིང་བལ་ལྟར་ཡང་བ། རྐེད་པ་གསེར་གྱི་ཏོང་ཚེ་བརྩེགས་པ་ལྟར་མཉམ་པ་སོགས་ལུས་ཉིད་ལས་རུང་ཡིན་གྱི་སེམས་བྱུང་མ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པར་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་དེས་སེམས་ཤིན་སྦྱངས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་འདྲེན་པར་བྱེད་པས་དེ་དང་མཐུན་ཕྱིར་དེ་ལའང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བཏགས་ནས་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་མདོ་ལས་དགའ་བ་དང་། དགའ་བའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་དགའ་བ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་པ་དང་། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གནོད་སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པར་གསུངས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་རྩོལ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཡང་། དེ་དག་མཐུན་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ནི། སེམས་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་རྣལ་དུ་འདུག་པ་སྟེ། ལས་ཟག་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐབས་མི་འབྱེད་པའོ། །དབྱེ་ན་དང་པོར་རེས་འགའ་བྱིང་རྒོད་འབྱུང་བའི་མཉམ་པ་ཉིད་དང་། བར་དུ་དོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་མི་འབྱུང་བའི་རྣལ་དུ་གནས་པ་དང་། ཐ་མར་དོགས་པ་མེད་པའི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་གསུམ་མོ། །ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་དག་གི་ལས་ ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའོ། །རྩ་བ་གཉིས་ནི་འདོད་ཆགས་མེད་པ་དང་། ཞེ་སྡང་མེད་པ་སྟེ། གཏི་མུག་མེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ལ་བཏགས་པས་འདིར་མ་བརྗོད་དོ། །དགག་ཚིག་ནི། མེད་པ་དང་། གཞན་པ། གཉེན་པོ་གསུམ་ལ་འཇུག་པས་འདིར་གཉེན་པོའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གཉིས་ཀྱང་ངོ་། །དེ་དག་གི་ལས་སྲོག་གཅོད་སོགས་ཉེས་སྤྱོད་ལ་མི་འཇུག་པའོ། །རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་ནི་སྙིང་བརྩེ་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་ལ་དབྱུག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཐོ་མི་འཚམས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དབྱེ་ན། སེམས་ཅན། ཆོས། དམིགས་པ་མེད་པ་གསུམ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་སྤྲོ་བ་སྟེ། ལས་དགེ་བ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། །མི་དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་ན་ནི་ལེ་ལོ་ཁོ་ནའོ། །དབྱེ་ན་གོ་ཆ། སྦྱོར་བ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བརྩོན་འགྲུས་གསུམ་མོ། །འདི་དག་རྟག་ཏུ་དགེ་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང
Chinese
区分有四种：福德和，解脱和，决定胜分和，修习无漏善根的谨慎。极度调柔是心能够安住于所缘境的堪能性。作用是消除烦恼等的障碍。区分有两种：五门识的随行所生的身极调柔和，意识的随行所生的心极调柔。或者说，身极调柔是身体像棉花一样轻盈，腰部像堆叠的金币一样平整等，是身体自身的堪能性，而不是心所。注释中说，身极调柔能够引导心极调柔，是菩提支，因为它与菩提支相顺应，所以也称其为菩提支。例如，经中说，喜悦和喜悦的处所之类的法，被说为喜悦正等菩提支。愤怒和愤怒的理由被说为损害心的障碍。以及，正确的分别、精进虽然不是智慧的自性，但因为它们相顺应，所以被说为智慧蕴一样。如此说。行舍是心远离沉没和掉举的平静状态，是业和烦恼等不制造机会的状态。区分有三种：首先是偶尔产生沉没和掉举的平等性，中间是虽然有疑虑但不产生的平静安住，最后是没有疑虑的任运成就。知惭和有愧将来会讲解，它们的作用是遮止恶行。根本有两种：无贪和无嗔，无痴被归于智慧的部分，所以这里没有说。否定词有三种用法：不存在、其他、对治，这里是对治。同样，其他的两种也是如此。它们的作用是不投入杀生等恶行。不害是慈悲，是对众生不以棍棒等伤害的相状。区分有：有情、法、无缘三种。精进是对善法心生欢喜，作用是圆满善根。如果对不善法欢喜，那就是懈怠。区分有：披甲、加行、不退转的精进三种。这些总是出现在一切善心中。
English
There are four types: merit, liberation, decisive share, and diligence in cultivating uncontaminated virtues. Extreme pliancy is the ability of the mind to remain on its object of focus. Its function is to eliminate the obscurations of afflictions, etc. There are two types: physical pliancy arising from the five sense consciousnesses and mental pliancy arising from the mind consciousness. Alternatively, physical pliancy is when the body is as light as cotton, the waist is as level as stacked gold coins, etc., which is the ability of the body itself, not a mental factor. The commentary states that physical pliancy leads to mental pliancy, which is a limb of enlightenment. Because it is in accordance with it, it is also called a limb of enlightenment. For example, the sutras say that joy and the place of joy are taught as joy, a perfect limb of enlightenment. Anger and the reason for anger are said to be obstacles to harming the mind. And, although correct discrimination and effort are not the nature of wisdom, because they are in harmony, they are spoken of as the aggregate of wisdom. So it is said. Equanimity of action is the state of being calm, free from sinking and excitement of the mind, which is the state where actions and afflictions do not create opportunities. There are three types: first, equality in which sinking and excitement occasionally arise; second, calm abiding in which there is doubt but it does not arise; and finally, spontaneous accomplishment without doubt. Knowing shame and having embarrassment will be explained later, and their function is to restrain misconduct. There are two roots: non-attachment and non-hatred. Non-ignorance is attributed to the part of wisdom, so it is not mentioned here. Negative words have three usages: non-existence, other, and antidote. Here it is the antidote. Similarly, the other two are also like that. Their function is not to engage in misconduct such as killing. Non-harming is compassion, which is the aspect of not harming sentient beings with sticks, etc. There are three distinctions: sentient beings, Dharma, and non-object. Diligence is the joy of the mind in virtuous deeds, and its function is to perfect virtue. If one rejoices in non-virtue, that is laziness. There are three distinctions: armor, application, and irreversible diligence. These always occur in all virtuous minds.
Tibetan
་བས་དགེ་བའི་ས་མང་བའོ། །གལ་ཏེ་དད་བརྩེ་གཉིས་དགའ་གདུང་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་སེམས་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཟེར་བ་དང་། དེ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་རྩོལ་བཅས་དང་། བཏང་སྙོམས་རྩོལ་མེད་དང་། འདོད་ཁམས་པ་གཡེང་བ་བཅས་པས་ཤིན་སྦྱངས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཟེར་ན། དེ་དག་ཤས་ཆེ་ཆུང་མ་གཏོགས་ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་བར་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྡེ་པ་གཞན་དག་གིས་འདི་རྣམས་ངོ་བོ་དགེ་བ་ཡིན་གྱི་དགེ་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་མིན་ཞེས་སོ། །རྨོངས་པ་ལས་འབྲས་དང་བདེན་པ་དཀོན་མཆོག་སོགས་མི་ཤེས་མི་གསལ་བ་སྟེ། རྨོངས་མ་རིག་ གཏི་མུག་རྣམ་གྲངས་སོ། །ལས་ནི་རྩ་ཉོན་དང་ཉེ་ཉོན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའོ། །བག་མེད་ནི། བག་ཡོད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས། དགེ་བ་མི་བསྒོམས་ཞིང་ཟག་བཅས་ལས་སེམས་མི་སྲུང་བ་སྟེ། ལས་ཉེས་སྤྱོད་དམ་མི་དགེ་བ་འཕེལ་བའོ། །ལེ་ལོ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ལས་དགེ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་དང་། མ་དད་པ་ནི་དད་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེམས་མ་དང་བའོ། །ལས་ལེ་ལོའི་རྟེན་བྱེད་པ་དང་། རྨུགས་པ་ལུས་སེམས་ལྕི་ཞིང་དམིགས་པ་མི་གསལ་བའི་བློང་བློང་པོ་སྟེ་ལུས་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བའོ། །ལས་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་རྣམས་ཀྱི་གྲོགས་བྱེད་པ་དང་། དབྱེ་ན། ལུས་སེམས་རྨུགས་པ་གཉིས་སོ། །རྒོ༷ད་པ་སེམས་མ་ཞི་བར་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་འཕྲོ་བ་སྟེ། ལས་ཞི་གནས་ལ་བར་དུ་གཅོད་དོ། །དྲུག་པོ་དེ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་ས་མང་ངོ་། །རྒོད་རྨུགས་གསལ་མི་གསལ་སེམས་གཅིག་ལ་འབྱུང་ཚུལ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །མངོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་རྨུགས་པ་མི་འབྱུང་ལ། བརྗེད་ངས། རྣམ་གཡེང་། ཤེས་བཞིན་མིན་པ། ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད། ལོག་པར་མོས་པ། རྨོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་སྟེ། བཅུ་འབྱུང་བའི་སྔ་མ་ལྔ་འདིར་མི་འཆད་པ་ཅི་ཞེ་ན། བྱེ་སྨྲས་རྨུགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ཕྱིར་མ་སྨོས་ལ། བརྗེད་ངས་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་ཕྱིར་འདིར་མ་སྨོས་སོ་ཞེས་འདོད་ལ། སློབ་དཔོན་ནི། རྨུགས་པའང་རྒོད་པ་དང་འདྲ་བར་ཏིང་ ངེ་འཛིན་དང་མི་མཐུན་པས་འདིར་སྨོས་སོ་ཞེས་སོ། །གང་ས་མང་ཡིན་པ་ཉོན་མོངས་པའི་ས་མང་བ་ཡང་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མུ་བཞི་སྟེ། དང་པོ་ཀུན་འགྲོ་ལྔ། གཉིས་པ་མ་དད་སོགས་ལྔ། གསུམ་པ་དྲན་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་སོགས་ཡུལ་ངེས་ཀྱི་ལྡོག་ཕྱོགས། བཞི་པ་དེ་ལས་གཞན་ནོ། །མི་དགེ་ལ་ནི་ཁྲེལ་མེད་དང་ངོ་ཚ་མེད་པ་གཉིས་པོ
Chinese
因此，善的所缘是众多的。如果说，信和爱是喜悦和悲伤的状态，怎么会在一个心中产生呢？同样，作意与努力并存，舍与无作意并存，以及欲界的分散与轻安怎么会同时产生呢？这是因为，它们在所有部分中都会出现，只是程度大小不同，之前已经说过了。其他部派认为，这些本质是善的，但并非遍及所有善心。愚痴是对业果、真谛、三宝等不了解、不清楚，是愚昧、无明、痴的同义词。业是根本烦恼和近烦恼的所依。无惭是与惭相对立的。不修善，不守护有漏的内心，导致恶行或不善增长。懒惰是精进的对立面，会障碍善业。不信是对信仰的对立面，内心不清净。业是懒惰的所依。昏沉是身心沉重，目标不清晰的昏沉状态，使身心无法运作。业是烦恼和近烦恼的帮凶。分类上有身昏沉和心昏沉两种。掉举是心不平静，从目标向外散乱，会障碍止观。这六者在所有烦恼心中都会恒常出现，因此是烦恼的众多所缘。掉举和昏沉、清晰与不清晰在同一个心中产生的道理与之前相同。《俱舍论》中没有提到昏沉，而是说健忘、散乱、不正知、不如理作意、邪信、愚痴等五种。为什么在十种生起中，前面的五种没有在这里解释呢？有部宗认为，昏沉与等持相顺，所以没有说；健忘等是依附于正念等，所以这里没有说。但论师认为，昏沉也像掉举一样，与等持不相顺，所以在这里说了。如果是众多所缘，那么也是烦恼的众多所缘吗？有四句：第一句是五遍行，第二句是不信等五种，第三句是正念、烦恼等与所缘相反的情况，第四句是与此不同。不善法有无惭和无愧两种。
English
Therefore, the objects of virtue are numerous. If it is said that faith and love are in the nature of joy and sorrow, how can they arise in one mind? Similarly, how can attention with effort and equanimity without effort, and the distraction of the desire realm with pliancy, arise simultaneously? This is because they all arise in all parts, only in different degrees, as has been said before. Other schools believe that these are virtuous in nature, but not pervasive in all virtuous minds. Ignorance is not knowing or not being clear about the results of actions, the truth, the Three Jewels, etc. It is synonymous with ignorance, unawareness, and delusion. Karma is the basis of root and near afflictions. Shamelessness is the opposite of shame. Not cultivating virtue and not guarding the mind from contaminated actions leads to the increase of evil deeds or non-virtue. Laziness is the opposite of diligence and obstructs virtuous actions. Lack of faith is the opposite of faith, and the mind is not clear. Karma is the basis of laziness. Lethargy is a state of heaviness of body and mind, and unclearness of the object, making the body and mind unable to function. Karma is an accomplice to afflictions and near afflictions. There are two types: physical lethargy and mental lethargy. Excitement is when the mind is not calm and scatters away from the object, obstructing calm abiding. These six always arise in all afflicted minds, therefore they are the many objects of affliction. The way excitement and lethargy, clarity and unclearness arise in the same mind is the same as before. In the Abhidharma treatises, lethargy is not mentioned, but forgetfulness, distraction, non-alertness, improper attention, wrong belief, ignorance, etc., are mentioned. Why are the first five of the ten arising not explained here? The Vaibhashikas believe that lethargy is in accordance with samadhi, so it is not mentioned; forgetfulness and so on are dependent on mindfulness and so on, so they are not mentioned here. But the teacher believes that lethargy, like excitement, is not in accordance with samadhi, so it is mentioned here. If it is a numerous object, is it also a numerous object of affliction? There are four possibilities: the first is the five omnipresent, the second is the five of lack of faith, etc., the third is the opposite of mindfulness, afflictions, etc., and the fourth is different from that. In non-virtue, there are two: shamelessness and lack of shame.