Tibetan
འདེབས་སོ། །སྙོམས་འཇུག་གཉིས་ཀ་འདོད་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཡིན་གྱི་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྟེན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་སྙོམས་བསམ་གཏན་བཞི་པས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་། འགོག་པ་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་རགས་པས་སྐྱོ་བ་ཡིན་ན་གཟུགས་མེད་ཞི་བར་གནས་པས་དེ་དག་གིས་སྐྱོ་བ་མེད་པས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དགག་གཞིར་འདོད་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན། འགོག་སྙོམས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཁམས་སུ་ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །འགོག་པ་སྔར་མ་ཐོབ་པ་དག་གིས་དང་པོར་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མིའི་ནང་དུ་ཡིན་ཏེ་སྔར་མ་འདྲིས་པས་བསྐྱེད་དཀའ་ལ་མི་བློ་གསལ་བས་སོ་ཟེར། དེ་ཐོབ་ནས་ཉམས་པ་དག་གིས་ཕྱིས་གཟུགས་ཁམས་སུའང་ མངོན་དུ་བྱེད་དེ། གང་སྤེལ་གྱིས་དང་པོ་མིའི་ནང་དུ་སྟེ་སྟོན་པོ་དང་། འཆད་པོ་དང་། སྦྱོར་བའི་སྟོབས་ཡོད་པས་སོ། །གཟུགས་མེད་དུ་མིན་ཏེ་རྟེན་མེད་པས་སོ་གསུངས། འདུ་ཤེས་མེད་སྙོམས་དང་པོ་གཟུགས་སུའང་བསྐྱེད་དེ། འཁོར་བར་ཐོག་མེད་ནས་འདྲིས་པས་སོ་ཟེར། འགོག་སྙོམས་ལས་ཉམས་ན་འཕགས་པ་ལ་ཉམས་པ་ཡོད་པར་ཐལ་ཟེར་ན། བྱེ་སྨྲས་འདོད། མདོ་སྡེ་པས་འཕགས་ལམ་ལ་ཉམས་པ་མེད་ཀྱི་མདོའི་དོན་སྲིད་རྩེའི་སེམས་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལས་ཉམས་པར་ཡོད་པར་བཤད་དོ། །ཞེས་འདོད་དོ། །རྗེས་ཀྱི་སེམས་ནི། བྱེ་སྨྲས་འདས་པ་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པས་དེ་ལས་དང་། མདོ་སྡེ་པས་ལུས་ལ་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་ཟེར་ཡང་། དང་པོ་ལྟར་ན། འདས་སེམས་དེའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ན་མཚུངས་ལྡན་མ་བཀག་པ་དང་། མེད་ན་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ལའང་། ས་བོན་སེམས་ཡིན་ན་མཚུངས་ལྡན་མ་བཀག་པར་ཐལ་བ་དང་། སེམས་མིན་ན་བེམ་པོ་སེམས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་དུ་འགྱུར་བས་གནོད་པར་ཐལ་བ་སོགས་སོ། །སྙོམས་འཇུག་གཉིས་ལ་ཁྱད་མེད་དེ། སེམས་སེམས་བྱུང་ལུས་ལ་བཀག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སོ་ཟེར་ན། མདོ་བྱེ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་ཙམ་དུ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་ཀུན་སློང་དང་། དང་པོ་སྐྱེ་ཚུལ། ཁམས། ས། གང་ཟག་རྣམ་སྨིན་མྱོང་འགྱུར་ལ་ཁྱད་ཡོད་པས་སོ་ཟེར། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ལྟར་ན། ཚོགས་དྲུག་འཁོར་ བཅས་དང་ཚོགས་བདུན་འཁོར་བཅས་བཀག་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །བདུན་པ། སྲོག་ནི་ཁམས་གསུམ་པོའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལུས་ཀྱི་དྲོད་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་རྟེན་གང་ཡིན་པའོ། །སྲོག་མེད་པ་ལ་དྲོད་མ་མཐོང་བས་སོ། །དེ་ཡང་རིས་མཐུན་པར་གནས་ཙམ་ལ་གདགས་པས་སོ། །ཚེ་དང་བསོད་ནམས་གང་རུང་ཟད་པ་
Chinese
敬礼。两种等持都是欲界和色界的所依，而不是无色界的所依。因为没有遮拨的对境，以及无想等持被四禅所摄，如果以粗大的想和受而厌恶于灭尽，那么安住于寂静的无色界就不会厌恶这些了。瑜伽行派认为阿赖耶识是遮拨的对境，按照他们的观点，灭尽定也在无色界中显现。对于以前没有获得灭尽定的人来说，最初显现是在人中，因为以前不熟悉难以生起，而且人聪明。据说那些获得后退失的人，后来也在色界中显现。迦湿弥罗人说最初是在人中，因为有导师、讲者和修行的力量。佛说不在无色界，因为没有所依。据说无想定最初也在色界中生起，因为从无始以来就熟悉轮回。如果从灭尽定中退失，就会有过失，说圣者也会有退失。分别说部是这样认为的。经部宗说圣道没有退失，经中的意思是说从有顶天的意和灭尽等持中会有退失。他们是这样认为的。后来的心识是：分别说部认为过去是实有的，因此从那里产生。经部宗说从身体里有心的种子而产生。如果按照第一种观点，如果过去的心识存在于那个相续中，就没有遮止相应，如果不存在，就不是实有。对于第二种观点，如果种子是心识，就会有过失，没有遮止相应，如果不是心识，那么物质就会变成心识的近取因，就会有过失等等。两种等持没有差别，因为心和心所是对身体的遮止的自性。如果这样说，经部和分别说部认为仅仅在这一点上没有差别，但在意乐、最初生起的方式、界、地、补特伽罗、异熟果的感受和变化上有差别。按照瑜伽行派的观点，是遮止了具有能依的六识和具有能依的七识的差别。第七，命根是指三界中的寿命，也就是身体的暖和作为识之所依。因为没有命根就没有暖。这也是安立在同类相续存在的基础上。寿命和福德任何一个耗尽
English
I prostrate. Both meditative stabilizations (snyoms 'jug) have a basis in the desire and form realms, but not in the formless realm. This is because there is no object of negation, and because the meditative stabilization of non-perception is included in the four concentrations (bsam gtan bzhi pa). If one is disgusted with coarse perception and feeling in cessation, then those who abide peacefully in the formless realm would not be disgusted with these. According to those Yogācārins who consider the ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes) as the object of negation, the meditative stabilization of cessation also manifests in the formless realm. For those who have not previously attained cessation, the first manifestation is among humans, because it is difficult to generate due to unfamiliarity, and because humans are intelligent. It is said that those who have attained it and then declined later manifest it even in the form realm. The Kashmiris say that it is first among humans because there are teachers, expounders, and the power of practice. The Buddha said it is not in the formless realm because there is no basis. It is said that the meditative stabilization of non-perception also arises first in the form realm, because one is familiar with samsara from beginningless time. If one declines from the meditative stabilization of cessation, there would be the fault of saying that even noble ones decline. The Vaibhāṣikas hold this view. The Sautrāntikas say that there is no decline from the noble path, and the meaning of the sutra is that there is decline from the mind of the peak of existence and the meditative stabilization of cessation. This is what they believe. The subsequent mind is: The Vaibhāṣikas believe that the past is substantially existent, and therefore it arises from that. The Sautrāntikas say that it arises from the seed of mind in the body. According to the first view, if the past mind exists in that continuum, then the concomitants are not prevented, and if it does not exist, then it is not substantially established. For the second view, if the seed is mind, then there would be the fault that the concomitants are not prevented, and if it is not mind, then the material would become the proximate cause of mind, and there would be faults, etc. There is no difference between the two meditative stabilizations, because mind and mental factors are the nature of preventing the body. If this is said, the Sutra and Vaibhāṣika schools say that there is no difference merely in this respect, but there are differences in intention, the way of first arising, realm, ground, person, and the experience and change of the result. According to the Yogācāra school, the difference is in preventing the six consciousnesses with their retinue and the seven consciousnesses with their retinue. Seventh, the life force (srog) is called life (tshe) in the three realms, which is the warmth of the body and whatever is the basis of consciousness. Because warmth is not seen in the absence of life. This is also imputed on the basis of merely existing in a similar continuum. Whichever of life and merit is exhausted