Tibetan
ད་པ་ལ་དངོས་ དང་། དེའི་ཆེ་བ་དཔེས་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ་མཉམ་པའི་སྙིང་རྗེ་མེད་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ཞིང་། སོ་སྐྱེ་དང་ཉན་ཐོས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ལྟ་བུ་འགྱུར་ཏེ་ཇི་ལྟར་ན། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་ཡང་། བདེ་ཚོར་དང་ལྡན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་མི་སྐྱེ་བ་ནི་མི་ཉམས་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་ཅི་མྱོང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ལས་མ་འདས་པར་གཟིགས་ནས། ཇི་ལྟར་མནར་མེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་ལྟར། སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་མཉམ་པར་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བས་ན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བར་འགའ་སྙིང་རྗེ་འབྱུང་རེས་འགའ་མི་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་སོ་སྐྱེའི་སྙིང་རྗེ་དང་། ཉན་རང་རྣམས་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་ཀྱི་དུས་ན་ཟད་ཅིང་རྒྱུན་ཆད་པས་རྟག་པ་མིན་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་མི་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ནི་སློབ་པ་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུན་ཆགས་པར་འབྱུང་བ་དང་། ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་ཀྱང་ནམ་ཡང་མི་ཟད་པའི་རྟག་པའི་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །གཞན་དོན་ཁུར་དུ་འཁྱེར་བའི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་མིན་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི། འཇིག་རྟེན་པས་རང་དོན་དང་འདྲེས་ནས་མཛའ་བཤེས་སོགས་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་དང་། རང་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་ཙམ་དང་། ཉན་རང་རྣམས་ལ་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་པས་གཞན་ དོན་ཁུར་དུ་འཁྱེར་བའི་བསམ་པ་མེད་པས་དེ་དག་གི་སྙིང་རྗེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་མི་བྱ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དང་པོ་ཐོབ་ནས་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པས་བསམ་པའི་སྒོ་ནས་རང་དོན་དང་གཞན་དོན་ཁྱད་མེད་པ་གཞན་དོན་ཁུར་དུ་འཁྱེར་བའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །གང་ལ་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་ནས་སྙིང་བརྩེ་བ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པའི་བྱ་བ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་དང་བྲལ་བ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉན་རང་རྣམས་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་། སྡུ
Chinese
ད་པ་ལ་དངོས་和，以及它的伟大用例子来说明，这有两点。第一，如果没有平等的慈悲心，就不是大慈悲心。就像凡夫、声闻、独觉的慈悲心那样，会发生变化，那是怎样的呢？对于显现出众生痛苦的众生生起慈悲心，但是对于具有快乐感受和具有舍受的众生不生起慈悲心，因为这是不退转的缘故，所以不是大慈悲心。而菩萨们，无论感受有漏的快乐、痛苦、舍受，都看到没有超出三种痛苦，就像对无间地狱的众生生起慈悲心一样，对于有顶之间的众生也同样平等地生起慈悲心，因此称为平等性的大慈悲心。有时生起慈悲心，有时不生起慈悲心，就像凡夫的慈悲心那样。声闻和独觉们，虽然对众生有慈悲心，但是在无余涅槃时会耗尽并断绝，因为不是恒常的，所以不称为大慈悲心。菩萨的慈悲心是在有学道的各个阶段持续不断地生起，并且即使进入无余涅槃的境界，也永远不会耗尽，是恒常的慈悲心，因此是大慈悲心。不是以承担利他责任的增上意乐的慈悲心是，世间人与自利混合，对朋友等执为我所有而生起慈悲心，以及仅仅对帮助自己的人产生慈悲心。声闻和独觉们因为了悟了自他平等性，没有承担利他责任的想法，因此他们的慈悲心不称为大慈悲心。菩萨从获得初地开始，现量了悟了自他平等性的法性，从意乐方面来说，自己和他人的利益没有差别，具有承担利他责任的增上意乐的慈悲心是大慈悲心。对于看到众生受苦而仅仅有怜悯之心，但是缺乏实际去救脱痛苦的行为，这不是大慈悲心。因为声闻和独觉们也仅仅是对一切众生受苦而生起慈悲心，但是
English
Now, the actual [compassion] and, secondly, demonstrating its greatness with examples. Firstly, if there is no equal compassion, it is not great compassion. It becomes like the compassion of ordinary beings, Śrāvakas, and Pratyekabuddhas. How is that? Although compassion arises for sentient beings who are manifestly suffering, compassion does not arise for those who possess pleasant feelings or neutral feelings. Because it does not diminish, it is not great compassion. Bodhisattvas, however, see that no matter what contaminated feelings they experience—pleasant, painful, or neutral—they do not transcend the three kinds of suffering. Just as they have compassion for the sentient beings in Avīci hell, they equally generate compassion for sentient beings up to the peak of existence. Therefore, it is called the great compassion of equanimity. Sometimes compassion arises, and sometimes it does not, like the compassion of ordinary beings. Śrāvakas and Pratyekabuddhas also have some compassion for sentient beings, but it is exhausted and ceases at the time of complete nirvāṇa, so it is not permanent and is not called great compassion. The compassion of Bodhisattvas arises continuously in all stages of the path of learning, and even when they enter the realm of complete nirvāṇa, it never diminishes and is permanent compassion. Therefore, it is great compassion. Compassion that is not motivated by the extraordinary intention to take on the burden of benefiting others is when worldly people mix it with their own interests and have compassion for friends and others whom they consider their own, or when they only have compassion for those who benefit them. Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not have the thought of taking on the burden of benefiting others because they realize the equality of self and others, so their compassion is not called great compassion. Bodhisattvas, from the time they attain the first bhūmi, directly realize the nature of the equality of self and others, and from the perspective of intention, there is no difference between their own benefit and the benefit of others. Compassion that is accompanied by the extraordinary intention to take on the burden of benefiting others is great compassion. If one only has compassion upon seeing sentient beings suffering, but lacks the means to actually perform the actions of saving them from suffering, it is not great compassion. Śrāvakas and Pratyekabuddhas also only have compassion for all sentient beings who are suffering, but