Tibetan
འི་གནས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། བློ་ཆུང་བ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཞིབ་ཏུ་བསམས་ན་ཤིན་ཏུ་སྐྲག་ཅིང་བཟོད་དཀའ་ལ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་ཀྱང་ཚད་མེད་པ་ཡོད་པས་དེ་སུ་ཞིག་གིས་བསལ་ནུས་སྙམ་པ་དང་། མགོ་དང་ཡན་ལག་གཏོང་བ་དང་སེམས་ཅན་བྱས་པ་ལོག་པར་གཟོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱང་བཟོད་དཀའ་བ་དང་། འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་བཟུང་ན་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་དང་གནས་སྐབས་དེར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ ཚོགས་མྱོང་དགོས་པ་དང་། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཅན་མང་པས་དེའི་སྡུག་བསྔལ་རང་གི་ཁུར་དུ་བླངས་ན་རང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ནམ་ཡང་ག་ལ་ཐར་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་སེམས་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་ལ་བརྩེ་བས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དང་པོར་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ན་ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཡོད་དེ། བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་མ་ཐོབ་པ་དང་། འཁོར་བ་དང་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐོག་མར་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་སྐྱོ་བ་ཤས་ཆེ་བའི་གཏམ་འབའ་ཞིག་གཙོ་བོར་མི་སྟོན་པར་སྙིང་རྗེ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་དང་། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་སྟོན་དགོས་པར་མདོ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །རེག་ནས་ཞེས་པའི་འཕགས་པའི་ས་དང་པོ་ལ་རེག་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ན་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་པས་བརྩེ་བའི་དབང་གིས་གཞན་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དངོས་སུ་དང་དུ་བླངས་པ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་གཞན་སྐྱོབ་པའི་དོན་དུ་སོང་བ་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་རྒྱུ་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལྷ་དང་མི་དང་ཉན་རང་རྣམས་ལ་མེད་པས་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ཕུལ་དུ་འགྱུར་བས་ན། དེ་ལྟར་བརྩེ་བས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེས་ལྷ་ དང་མི་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་ཞིང་། རང་དོན་བྱས་པ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་དང་མི་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ས་ཐོབ་ཕན་ཆད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མི་འཇིགས་པ་ཡིན་ཡང་། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ནས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་ལ་བསམས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་བ་ཤེས་ཀྱ
Chinese
显示这不是（畏惧）之处在于：心智狭小者若细致思量有情之痛苦，则会极其恐惧且难以忍受，且如有情无量，痛苦亦无量，会想这谁能消除呢？以及施舍头和肢体，以及以怨报德等邪行也难以忍受，并且若于轮回中受生，则须经历生老病死，且于彼时亦须感受种种痛苦，又因有情痛苦者甚多，若将彼等之痛苦置于自身肩上，则会心想自己何时才能从痛苦中解脱呢？故不应灰心丧气。为何呢？因为对有情生起慈悲而痛苦者，如前所述，最初于胜解行地时，唯有生起普遍之恐惧而已。因为尚未获得自他平等之心，且尚未通达轮回及其一切痛苦皆为空性之故。因此，对于具菩萨种性者，最初不应主要宣说轮回之痛苦和厌离心较重之语，而应宣说如慈悲和幻化之法，以及赞叹佛陀和菩萨之功德，如经中所说。所谓“触及”者，是指于圣者初地触及，证悟法界周遍运行之相时，因获得自他平等之心，故因慈悲之故，为救护他有情之痛苦，即使亲自承受地狱之痛苦，然彼亦成为救护他者之义，故菩萨之因即转为大乐，如是之乐，世间天人及声缘者皆无，故成为一切安乐之最胜与殊胜。如是，由慈悲所生之痛苦，将胜过天人等世间一切安乐，且自利之声缘阿罗汉亦不具如是之乐，还有什么比这更稀奇的呢？如是，获得初地之后，虽不畏惧轮回之痛苦，然于胜解行地时，若仅思量轮回之自性，则可知痛苦甚大。
English
Showing that this is not a place (of fear) is: If those of small mind think carefully about the suffering of sentient beings, they will be very afraid and unbearable, and as sentient beings are immeasurable, suffering is also immeasurable, and they will think, who can eliminate this? And giving away heads and limbs, and repaying kindness with evil, etc., are also unbearable, and if one takes birth in samsara, one must experience birth, old age, sickness, and death, and at that time one must also experience all kinds of suffering, and because there are many suffering sentient beings, if one takes their suffering upon oneself, one will think, when will I ever be liberated from suffering? Therefore, one should not be discouraged. Why? Because those who suffer from compassion for sentient beings, as mentioned earlier, initially only have universal fear at the stage of adhimukti. Because they have not yet attained the mind of equality between self and others, and have not yet understood that samsara and all its sufferings are empty. Therefore, for those with the Bodhisattva lineage, one should not primarily teach the suffering of samsara and words that are heavily laden with renunciation, but should teach the Dharma of compassion and illusion, and praise the qualities of the Buddhas and Bodhisattvas, as stated in the sutras. The so-called "touching" refers to touching the first bhumi of the noble ones, and when realizing the characteristic of the Dharma realm pervading all, because one has attained the mind of equality between self and others, therefore, out of compassion, in order to save the suffering of other sentient beings, even if one personally endures the suffering of hell, it becomes the meaning of saving others, therefore, the cause of the Bodhisattva turns into great bliss, such bliss is not possessed by the gods and humans of the world and the Shravakas and Pratyekabuddhas, therefore, it becomes the most supreme and excellent of all happiness. Thus, the suffering born of compassion will overcome all the happiness of the world, such as gods and humans, and the Shravaka and Pratyekabuddha Arhats who have benefited themselves do not possess such happiness, so what could be more wonderful than this? Thus, after attaining the first bhumi, although one is not afraid of the suffering of samsara, if one only thinks about the nature of samsara at the stage of adhimukti, one will know that the suffering is great.
Tibetan
ང་རིགས་ཀྱི་སྟོབས་དང་། སྨོན་ལམ་སོགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སོ་སྐྱེའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་། འཁོར་བའི་ཐོག་མཐའ་སོགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་བསམས་ནས་སེམས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ད་ལྟའི་བར་རང་གཞན་ཀུན་སྲིད་པ་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཅི་རིགས་པ་མྱོང་། རེས་བདེ་བའང་ཅི་རིགས་མྱོང་ཡང་ད་ལྟ་དེའི་ཕན་གནོད་ཅི་ཡང་མེད་ལ། མ་འོངས་པའི་མཐའ་ཐུག་པ་མེད་ཀྱང་དེ་སྙེད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་མི་འཛད་མོད། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་གསར་དུ་འབྱུང་བའང་དེ་སྙེད་དུ་མི་འཛད་པས། དུས་ཀྱི་མཐའ་དང་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐའ་རྣམས་ཀྱང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཡང་། རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་མཐའ་མེད་པ་དེ་སྙེད་དུ་བདག་གིས་ཀྱང་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བསླབ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་བས་པོ་ཆེ་སྤྱད་པར་བགྱིའོ་སྙམ་དུ་གོ་ཆའི་ སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་འགྲུབ་པའི་གསོལ་བ་བཏབ་ཅིང་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་དེ་ལྟ་བུའི་ཆེད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བྱས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཞིང་མྱུར་དུ་འཇིགས་པ་མེད་པར་དབུགས་དབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །བརྟན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གཞན་ལ་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྦྱིན་པ་ལེན་དང་རྣམ་སྨིན་ལ་རེ་བ་མེད་པར་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཁོ་ནའི་ཆེད་དུ་བྱིན་པ་ཡིས། དངོས་པོ་རང་གིས་མི་འཆང་བར། ཕར་གཏོང་བའམ་བྱིན་པ་ན་དེ་ལྟར་གཞན་ལ་ཕན་ཐོགས་པའི་སྦྱིན་པའི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་དེ་ཡིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་སྦྱིན་པ་བྱིན་པའི་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་དེའི་བརྒྱ་དང་སྟོང་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལ་མི་ཕོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་མ་ཟད་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་བཏང་བའི་དགའ་བ་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེ་བ་གང་གིས་ཀྱང་མཚོན་དུ་མི་ནུས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་བླང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།
Chinese
我以种姓的力量和祈愿等的力量，即使在凡夫菩萨的阶段，也不会因为想到轮回的起始和终结等不可思议之处而感到内心困惑。从无始以来到现在，自己和他人都在这个世间经历了各种各样的痛苦。有时也经历各种各样的快乐，但现在已经没有任何利益或损害。即使未来的终结是无尽的，但众生的界限也不会因此而穷尽。新的佛和菩萨的出现也不会因此而穷尽。因此，时间的终结和虚空的终结，以及众生的终结和痛苦的终结，虽然都是不可思议的，但因为没有自性，如同幻象一般。对于众生的界限在方方面面和时间上没有终结的境地，我也将效仿过去、现在和未来的佛和菩萨们，修持菩萨的伟大行持。如此发起了盔甲般的菩提心，并向佛和菩萨们祈祷能够成就，并将所有的善根都为了这个目的而回向，这样就不会从大乘的道路上退转，并且能够迅速地从恐惧中解脱出来。坚定不移的菩萨以慈爱之心给予他人布施，不求果报，仅仅为了利益他人而给予。不执着于自己的财物，给予或布施时，如此一来，完成利益他人的布施行为所产生的快乐，与享受三界之乐所产生的快乐相比，菩萨心中因布施而产生的快乐，是那快乐的百倍、千倍等都无法比拟的。如此一来，菩萨们为了他人的利益而承受痛苦，但实际上他们的内心并没有痛苦，不仅如此，舍弃身体和享受等所产生的喜悦，是任何世间的快乐都无法比拟的。因此，菩萨们怎么会有接受轮回痛苦的痛苦呢？要知道，在任何情况下，他们都没有痛苦。
English
Through the power of my lineage and the strength of my aspirations, even in the stage of an ordinary Bodhisattva, I will not be confused in my heart by contemplating the inconceivable beginning and end of samsara. From beginningless time until now, I and others have experienced various kinds of suffering in this world. Sometimes we experience various kinds of happiness, but now there is no benefit or harm from it. Even though the end of the future is endless, the realm of sentient beings will not be exhausted because of it. The emergence of new Buddhas and Bodhisattvas will also not be exhausted because of it. Therefore, the end of time and the end of space, as well as the end of sentient beings and the end of suffering, are all inconceivable, but because they have no inherent nature, they are like illusions. For the realm of sentient beings that has no end in all directions and times, I will also follow the Buddhas and Bodhisattvas of the past, present, and future, and practice the great conduct of a Bodhisattva. In this way, having generated the armor-like Bodhicitta, and praying to the Buddhas and Bodhisattvas that it may be accomplished, and dedicating all the roots of virtue entirely for this purpose, one will not turn back from the path of the Mahayana and will quickly be liberated from fear. The steadfast Bodhisattva gives to others with loving-kindness, without expecting any reward, giving solely for the benefit of others. Without clinging to one's own possessions, when giving or donating, in this way, the happiness that arises from completing the act of giving that benefits others, compared to the happiness that arises from enjoying the pleasures of the three realms, the happiness that arises in the Bodhisattva's heart from giving is incomparable to even a hundred or a thousand times that happiness. In this way, Bodhisattvas appear to endure suffering for the sake of others, but in reality, their minds have no suffering. Moreover, the joy that arises from giving up the body and enjoyments, etc., cannot be compared to by any worldly happiness. Therefore, how can Bodhisattvas have the suffering of accepting the suffering of samsara? Know that in all circumstances, they have no suffering.