Tibetan
དང་ནི། ཐབས་དག་པ་བརྟེན་ཏེ་སྒོམ་པ་དང་། དབང་འབྱོར་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་གྲངས་ལྔར་བརྗོད་དོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ ཞེས་བྱ་བ་དོན་ནམ་རྫས་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་བྱ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་གནས་ཏེ་བསྒོམ་པ་ལ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། རྒྱུ་ལ་གནས་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་གནས་པ་དང་། སྨོན་ལམ་ལ་གནས་པ་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་པའི་སྟོབས་ལ་གནས་པའོ། །དང་པོ་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་གཞན་གྱི་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་མིན་ཡང་གཏོང་བ་སོགས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སྒྲུབ་ཅིང་སྒོམ་པ་ལ་དགའ་སྟེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕར་ཕྱིན་གང་ཡང་རུང་བ་བསྒྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་སྔོན་ཕར་ཕྱིན་བསྒྲུབ་པ་ལ་གོམས་པས་ཚེ་གཞན་དུ་དེ་ལ་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ལུས་རྟེན་ཐོབ་པའོ། །གསུམ་པ་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མ་ཆགས་པའི་སྦྱིན་པ་གཏོང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སོགས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱོད་པར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་མཐུས་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །བཞི་པ་བློ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་ལོངས་སྤྱོད་ནི་མི་བརྟན་པ་སྙིང་པོ་མེད་པར་ཤེས་ནས་སྦྱིན་པ་ལ་འཇུག་པ་སོགས་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཤེས་ནས་ཚུལ་བཞིན་བསྒྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བསྒོམ་པ་ལ་ཡིད་བྱེད་བཞི་སྟེ། མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སྟོན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ལྟར་ཡིད་ཆེས་ཤིང་མོས་པས་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཁམས་བརྟས་པར་འགྱུར་རོ། །རོ་མྱོང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་བདག་གིས་སྔོན་སྦྱིན་པ་སོགས་བསྒྲུབས་པ་ལ་དེ་ལྟར་བྱས་པ་ལེགས་སོ་ཞེས་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་ཞིང་སྔོན་བྱས་པ་དྲན་ནས་མངོན་པར་དགའ་བའོ། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ལ་རང་གིས་བསྒྲུབ་པ་དང་འདྲ་བར་དགའ་ཞིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའོ། །མངོན་པར་དགའ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། རང་དང་གཞན་དག་མ་འོངས་པ་ན་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་ཕར་ཕྱིན་བསྒྲུབ་པར་ཤོག་ཅིག་སྙམ་དུ་ཕར་ཕྱིན་བསྒྲུབ་པར་དགའ་བའོ། །གསུམ་པ་བསམ་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྣམ་པ་དྲུག་སྟེ། ཆོག་མི་ཤེས་པའམ་ངོམས་མི་ཤེས་པའི་བསམ་པ། རྒྱ་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་དགའ་བའི་བསམ་པ་ཕན་པའི་བསམ་པ། མ་གོས་པའི་བསམ་པ། དགེ་བའི་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ངོམས་མི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་པ་སྦྱིན་པ་ལ་མཚོན་ན།
Chinese
并且，依靠清净方便而修习，以及依靠自在而修习，宣说为五种类别。那是什么呢？事物，被称为意义或者物质等，安住于布施等波罗蜜多的事物而修习有四种方式：安住于因，安住于异熟，安住于愿，安住于个别观察的力量。第一，因菩提心种姓的力量，无论生于何处，即使不是被他人所使，也喜欢行持布施等六度并修习，依靠它而修习任何波罗蜜多。第二，先前习惯于修习波罗蜜多，在来世获得自然而然进入其中的身体所依。第三，无论生于何处，都不执著于身体受用，发愿成为行布施者等，以修持六度之愿的力量而行持波罗蜜多。第四，以智慧分别观察，了知受用是无常无有实义，从而行布施等，了知波罗蜜多的功德后如理修习。第二，依靠作意而修习有四种作意：信解作意，如宣说六度的，大乘经部中所说的那样，以相信和信解而使波罗蜜多的界限得以增长。体验滋味作意，即我先前修持布施等，像那样做是很好的，这样看待功德，回忆起先前所做而感到非常欢喜。 随喜作意是，对于十方世界的众生修持布施等波罗蜜多，如同自己修持一样感到欢喜和随喜。极度欢喜作意是，自己和他人无论未来生于何处，都希望能够修持波罗蜜多，心中欢喜修持波罗蜜多。第三，依靠意乐而修习有六种方式：不知满足或不知厌足的意乐，广大的意乐，欢喜的意乐，利益的意乐，不染污的意乐，善意的意乐。第一，不知厌足也有四种方式，以布施为例：
English
And, practicing by relying on pure methods, and practicing by relying on empowerment, are described as five categories. What are they? The term "thing" also refers to things like meaning or substance. There are four ways to practice while dwelling on the object of generosity and other perfections: dwelling on the cause, dwelling on the result, dwelling on the aspiration, and dwelling on the power of individual examination. First, due to the power of the Bodhicitta lineage, no matter where one is born, even if one is not made to do so by others, one is happy to practice and meditate on the six perfections such as giving, and based on that, one accomplishes any of the perfections. Second, having become accustomed to practicing the perfections in the past, one obtains a physical basis in another life that naturally engages in them. Third, no matter where one is born, one makes aspirations to practice the six perfections, such as becoming a giver of generosity without attachment to body and possessions, and one accomplishes the perfections through the power of those aspirations. Fourth, one individually examines with intelligence and wisdom, understands that possessions are impermanent and without essence, and then engages in generosity, etc., and properly practices the perfections after understanding their qualities. Second, there are four types of attention when meditating based on attention: aspiring attention, believing and aspiring as stated in the Mahayana Sutras that teach the six perfections, the realm of perfections will be strengthened. Experiencing the taste of attention is to regard it as a virtue that I have practiced generosity in the past, and it is good to do so, and to be very happy to remember what I have done in the past. Rejoicing attention is to rejoice and rejoice in the practice of generosity and other perfections by beings in the ten directions of the world, just as one rejoices and rejoices in one's own practice. Extremely joyful attention is to be happy to practice the perfections, thinking that oneself and others, wherever they are born in the future, may be able to practice the perfections. Third, there are six ways to practice based on intention: the intention of not knowing satisfaction or not knowing satiety, the intention of greatness, the intention of joy, the intention of benefit, the intention of non-contamination, and the intention of virtue. First, there are also four ways of not knowing satiety, taking generosity as an example:
Tibetan
དངོས་པོ་གཏོང་བ་ལ་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་ཕན་བཏགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་བཀང་ནས་སེམས་ཅན་གཅིག་པུ་དེ་ལ་གཏོང་བར་བྱས་ཀྱང་བདག་གིས་འདི་ལ་འདི་སྙེད་ཅིག་བྱིན་པས་ད་ནི་ཆོག་གོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་མི་སྐྱེད་པའོ། །ལུས་གཏོང་ལ་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ནི། དུས་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལ་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་ཆེད་དུ་རང་གི་ལུས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཅིག་བཏང་ཡང་ལུས་འདི་སྙེད་ཅིག་བྱིན་པས་ད་ནི་ཆོག་གོ་སྙམ་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་པ་ཆོག་མི་ཤེས་ལ་བློ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའོ། །དུས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ནི། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གཏོང་བ་དེ་ལྟ་བུ་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་ཆེད་དུ་བསྐལ་པ་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དུ་སྐད་ཅིག་ཡུད་ཙམ་གཅིག་ཏུ་ཡང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ བཏང་བར་བྱས་ཀྱང་། བདག་གིས་ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་སྙེད་ཅིག་བསྐལ་པ་འདི་སྙེད་ཅིག་ཏུ་བཏང་བས་ད་ནི་ཆོག་གོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་པར་ཆོག་མི་ཤེས་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་པའོ། །བཞི་པ་སེམས་ཅན་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གཅིག་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་བཀང་བ་དང་དེ་སྙེད་ཀྱི་ལུས། བསྐལ་པ་དེ་སྙེད་དུ་བཏང་སྟེ་སེམས་ཅན་གཅིག་པོ་དེ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བཀོད་དེ་སྨིན་པར་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ། སེམས་ཅན་གཉིས་དང་གསུམ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་དེ་ལྟར་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ལ་བཀོད་དེ་བརྟག་པ་མཐར་གཟུང་གི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པར་བྱས་ཀྱང་ད་ནི་ཆོག་གོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་པ་ལྟ་བུའི་ངོམས་པ་མེད་པའི་བསམ་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ཙམ་དུ་བློ་སྦྱངས་ནས་ཆོག་མི་ཤེས་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་པ་སོགས་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཙམ་དུ་མི་བྱེད་པའི་དུས་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ་འདུག་གི་བར་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱེད་པར་འདོད་པའི་བསམ་པའོ། །གསུམ་པ་དགའ་བའི་བསམ་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྦྱིན་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱས་པ་དེ་དག་ལ་འདི་རྣམས་བདག་གི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་གྲོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགའ་བའི་བསམ་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཕན་བཏགས་ཡུལ་གྱི་སེམས་ཅན་དེ་དག་དགའ་བ་སྐྱེ་བ་མིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞིང་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་ཤིན་ཏུ་དྲིན་དུ་བརྩི་ཞིང་དགའ་བའོ། །བཞི་པ་ཕན་པའི་བ
Chinese
对于布施不知满足，是为了利益一个众生并使其完全成熟。即使将恒河沙数的世界充满七宝，并布施给这一个众生，也不生起“我已经给了他这么多，现在足够了”的想法。对于布施身体不知满足，是指每一刹那都为了一个众生而布施自己恒河沙数般的身体，也不生起“我已经给了这么多身体，现在足够了”的想法，这就是对于不知满足进行修心。对于时间不知满足，是指像那样布施身体和受用，为了一个众生，在恒河沙数劫中，即使一刹那也不间断地布施。即使我已经将内外之物在这么多的劫中布施了这么多，也不生起“现在足够了”的想法，而是生起不知满足的想法。第四，对于众生不知满足，是指像那样，一个众生充满恒河沙数的世界七宝，以及那么多的身体，在那么多的劫中布施，并将这一个众生安置于无上菩提并使其成熟，同样地，从两个众生、三个众生直到所有众生的尽头，都像那样安置于无上菩提，并以穷尽的考察为准绳，即使使所有众生都成佛，也不生起“现在足够了”的想法，像那样生起没有满足的念头，仅仅如此修心，生起不知满足的想法。第二，广大的想法是指，不只是在一刹那间做那样的布施等，而是想要在无时无刻不在菩提树下直到证得菩提果之间，持续不断地做。第三，欢喜的想法是指，像那样以布施等摄受的众生，使他们成熟之后，对他们生起“这些人是我的获得无上菩提的助伴”的欢喜心，像那样对于利益之境的众生，不是以他们生起欢喜的方式，而是非常珍视和喜爱这些众生。第四，利益的
English
Not knowing satisfaction in giving is for the sake of benefiting one sentient being and bringing them to complete maturity. Even if one were to fill worlds as numerous as the sands of the Ganges River with the seven precious substances and give them to that one sentient being, one would not generate the thought, "I have given this much to them, now it is enough." Not knowing satisfaction in giving one's body means that at every moment, for the sake of one sentient being, one gives one's own body as numerous as the sands of the Ganges River, yet one does not generate the thought, "I have given this many bodies, now it is enough." This is how to train the mind in not knowing satisfaction. Not knowing satisfaction with time means that one gives one's body and possessions in such a way that, for the sake of one sentient being, for kalpas as numerous as the sands of the Ganges River, one gives continuously, without interruption, even for a single moment. Even if I have given this much of external and internal things for this many kalpas, one does not think, "Now it is enough," but rather generates the thought of not knowing satisfaction. Fourth, not knowing satisfaction with sentient beings means that, in that way, one sentient being is filled with worlds as numerous as the sands of the Ganges River with the seven precious substances, and that many bodies are given for that many kalpas, and that one sentient being is placed in unsurpassed enlightenment and brought to maturity. Similarly, from two sentient beings, three sentient beings, up to the end of all sentient beings, one places them in unsurpassed enlightenment in that way, and if one takes exhaustive examination as the measure, even if all sentient beings are made into Buddhas, one does not think, "Now it is enough." Generating a thought of insatiability like that, just training the mind in that way, generates the thought of not knowing satisfaction. Second, the vast thought is the thought of wanting to continuously do such giving, etc., not just for a moment, but without interruption, from the time one sits at the Bodhi tree until one attains the fruit of enlightenment. Third, the thought of joy is that, in that way, after maturing the sentient beings gathered by giving, etc., one generates the joyful thought, "These are my companions in attaining unsurpassed enlightenment." In that way, for the sentient beings who are the object of benefit, not in the way that they generate joy, but one cherishes and loves those sentient beings very much. Fourth, the beneficial