Tibetan
ང་ སེམས་དེ་ཉིད་ཆོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ལྟར་མཐོང་བའོ། །བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་དེ་དག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མངོན་སུམ་མཐོང་བས་ན། མཐོང་བས་སྤང་བྱ་རྣམས་ལས་གྲོལ་བ་དེས་ན་དེ་ཡི་ཚེ་མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པ་ཞེས་སུ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད་དོ། །གཞན་ཡང་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་དེས་སྟོང་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སམ་ཤེས་བྱ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ཀུན་བརྟགས་ནི་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་ལྟར་རྗེས་སུ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དབང་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་ལྟར་མེད་ཀྱང་།སྣང་གཞི་གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ཡེ་ནས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པས་མཐོང་ལམ་པ་དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཤད་ནས། མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཞི་འམ་དམིགས་པ་ནི། གཟུགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་དེ་དང་དེའི་མཚན་མར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཟད་པ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་སྟེ་མངོན་པ་བསྡུས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། འགོག་པའི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་གང་དུ་འགགས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ། གང་གིས་འགོག་ན་ལམ་གྱི་བདེན་པས། གང་འགགས་ན་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་རྣམས་འགགས་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །སྨོན་པ་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཞི་འམ་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་མ་དག་པའི་གཞན་དབང་དག་གོ། ཡང་དག་མིན་རྟོག་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སྨོན་པར་བྱ་བའི་གནས་མ་ཡིན་པར་དམིགས་སོ། །རྒྱལ་བའི་སྲས་གང་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་སོགས་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནི། རྟག་ཏུ་སྟེ་འབྲལ་མི་ཤེས་པར་བཟོད་ཤེས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་ཐོབ་པར་འདོད་དེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཟག་མེད་གྱི་ལམ་དང་པོར་ཐོབ་པ་དེའི་དུས་སུ་སྔར་མོས་སྤྱོད་དུ་དྲན་ཉེ་སྤོང་བཞི་སོ
Chinese
我 心性本身显现为各种各样的法，如同梦境和幻象一般被见到。菩萨获得见道，是因为他们亲眼见到能取和所取皆不存在的自性已经圆满成就。因此，从见道所应断除的法中解脱，所以那时才 निश्चित地被称为获得见道。此外，获得见道者被称为通达三种空性，即通过后得清净的世间智慧或分别诸法的智慧，了知遍计所执如绳上的蛇一般，是无有实体的空性；同样，他了知依他起虽然如孩童所执著的相状般不存在，但作为显现之基础的依他起的相状是存在的空性；以及了知圆成实从一开始就远离能取与所取，因此是自性空性。因此，见道者被称为通达空性。如是宣说了三摩地中的空性三摩地后，无相三摩地的基础或所缘是：对于从色蕴到涅槃之间的诸法，将它们各自的相状进行分别的各种分别念完全止息，即是灭谛。如《阿毗达磨集论》中也说：“灭谛的体性，于何处灭尽，即是真如。以何灭尽，即以道谛。何者灭尽，即是分别念灭尽。”如是宣说。无愿三摩地的基础或所缘，即是不真实的遍计所执，是不清净的依他起。由于这种不真实的分别念是烦恼和所知障的种子之所依，是生老等各种痛苦之因，因此不应作为愿求之境，而是作为所缘。诸佛之子以何种方式获得与菩提分相应的四念住等三十七道品等所有菩提道之法呢？即是恒常，也就是不可分离地，与具有十六刹那忍智自性的见道同时获得。也就是说，在获得第一个超世间的无漏道时，之前在胜解行位中的四念住等。
English
I The very nature of mind appears as various dharmas, seen like dreams and illusions. Bodhisattvas attain the path of seeing because they directly see that the nature of the apprehended and the apprehender, being non-existent, is perfectly accomplished. Therefore, being liberated from the objects to be abandoned by the path of seeing, it is definitely said that they have attained the path of seeing at that time. Furthermore, it is said that those who have attained the path of seeing know the three aspects of emptiness, that is, through the subsequent attainment of pure worldly wisdom or the wisdom that distinguishes phenomena, they know that the imputed is like a snake on a rope, an emptiness that is without any reality; similarly, they know that although the dependent is not existent as it is conceived by children, the emptiness of the dependent nature, which is the basis of appearance, is existent; and they know that the perfectly established is empty of inherent existence because it is from the very beginning free from the duality of grasper and grasped. Therefore, the one on the path of seeing is said to know emptiness. Having thus explained the emptiness samadhi among the three samadhis, the basis or object of the signless samadhi is: for all the dharmas from form to nirvana, the various conceptualizations that distinguish them as their respective signs are the truth of cessation, which is the complete exhaustion and cessation. As it is said in the Abhidharmasamuccaya: "The characteristic of the truth of cessation is that where it ceases, there is suchness. By what does it cease? By the truth of the path. What ceases? Conceptualizations cease." Thus it is explained. The basis or object of the wishless samadhi is the unreal imputed, the impure dependent. Since this unreal conceptualization is the basis of the seeds of afflictions and cognitive obscurations, and is the cause of various sufferings such as birth and aging, it should not be an object of aspiration, but rather an object of contemplation. In what way do the sons of the Buddhas attain all the various dharmas of the path of enlightenment, such as the thirty-seven factors of enlightenment, including the four mindfulnesses, which are in accordance with the aspects of enlightenment? That is, constantly, inseparably, they are attained simultaneously with the path of seeing, which has the nature of the sixteen moments of forbearance and knowledge. That is to say, at the time of attaining the first supramundane uncontaminated path, the four mindfulnesses, etc., which were previously in the stage of aspiration and conduct.
Tibetan
གས་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཅིང་དག་པ་དང་། སླར་བསྒོམ་བྱའི་ལམ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱང་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་དང་པོ་པ་དེའི་ངོ་མཚར་བའི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ། གང་ཞིག་བློ་ཡིས་འགྲོ་བ་འདུས་བྱས་ཙམ་སོགས་ཚིགས་བཅད་ལྔས་བསྟན་ཏེ། གང་ཞིག་བློ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་དེ་ཡིས་འགྲོ་བ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་ཡང་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་སོགས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་གཞན་དབང་གིས་འདུས་བྱས་པ་ཙམ་དུ་རིག་ནས། མྱོང་བ་ པོའི་བདག་མེད་ཀྱང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་རྒྱས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་ནས། དོན་མེད་པ་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་ནས། བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་མཐའ་ཡས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་དོན་ཆེན་པོ་རྙེད་པ་གང་ཡིན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད་པར་ཡང་། འགྲོ་བ་གཞན་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྟེ། བདག་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རང་སྣང་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་བདག་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་དང་འདྲ་བར་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་རྣམས་བདག་གིར་བཟུང་སྟེ་འཁྲུལ་སྣང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་སེལ་བའི་ཐབས་ལ། ཕྱི་མའི་མུ་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར་ན། རང་ཉིད་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ལས་གྲོལ་བས། སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་ཡང་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་ནི། བུ་ན་བའི་མ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བའི་ཁུར་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་ནི་ས་ཐོབ་ནས་འཇིགས་པ་ལྔ་དང་བྲལ་བས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་བླངས་པས་སྐྱོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འཇིགས་པ་ལྔ་ནི། འཚོ་བ་མེད་པའི་འཇིགས་པ་དང་། ཚིགས་བཅད་སོགས་གྲགས་པ་མེད་པའི་འཇིགས་པ་དང་། འཁོར་གྱིས་ལོག་སྒྲུབ་སོགས་ཀྱི་འཇིགས་པ་དང་། ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བའི་འཇིགས་པ་དང་། འཆི་བའི་འཇིགས་པ་ལྔ་ལས་འདས་པའོ། ། རང་ལ་རང་གིས་ཕན་པ་བྱས་ཀྱང་བདག་ལ་ལན་དུ་རེ་བ་མེད་པ་ཇི་ལྟ་བར། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལ་ལན་དུ་རེ་བ་མེད་དོ། །གང་ཞིག་གྲོལ་བ་མཆོག་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྟོག་རིགས་ཁྱད་པར་ཅན་ས་དང་པོའི་ཡེ་ཤེས་དག་གིས། དེ་ཡི་སེམས་མཐོང་སྤངས་
Chinese
因此，所有禅定都得以圆满和清净，并且为了获得所有能够显现更高禅定道的功德。赞叹第一地菩萨的奇妙功德。以五颂“无论谁以智慧”等来阐述。无论谁以智慧的力量，了知这所有众生，虽空无二我，却因无明之缘，行等依赖于他缘而生起，仅仅是造作之法。了知体验者的无我，也仅仅是业和烦恼的力量所成熟的三苦自性增长。断除视无意义的虚妄自性为我的观点。获得自他平等的大自在见，成办无量众生之大利益的菩萨，即使没有我执，也视其他众生为我。虽已亲证无二我，却因未证悟的众生，受自显虚妄的影响，如同存在二我一般，感受各种痛苦，菩萨将他们视为自己，为了消除如幻如梦的痛苦，直至未来际也不放弃精进。因此，自己从有漏法中解脱，虽无痛苦，却因其他众生的痛苦而极度痛苦，如同母因子痛一般，因为承担了自己消除无量众生痛苦的重任。自己获得初地后，远离五种怖畏，所以承担他人的痛苦也不会感到厌倦。五种怖畏是：无活命之怖畏，无赞颂等名声之怖畏，眷属邪行等之怖畏，堕恶趣之怖畏，以及死亡之怖畏。已经超越了这五种怖畏。 如同自己帮助自己，却不期望回报一般，成办一切其他众生的利益，也不期望回报。无论谁以殊胜解脱的大乘见解，以及第一地清净的智慧，断除了他的心识所见的
English
Therefore, all meditations are fully matured and purified, and in order to obtain all the abilities to manifest the higher paths of meditation. Praising the wonderful qualities of the first Bhumi Bodhisattva. It is explained by the five verses "Whoever with wisdom" etc. Whoever, with the power of wisdom, knows that all these beings, although empty of the two selves, yet due to the cause of ignorance, actions etc. arise dependently on other conditions, merely as fabricated phenomena. Knowing that the selflessness of the experiencer is also merely the increase of the nature of the three sufferings matured by the power of karma and afflictions. Abandoning the view of seeing the meaningless, illusory nature as self. Obtaining the great view of self-other equality, the Bodhisattva who accomplishes the great benefit of benefiting limitless sentient beings, even without self-grasping, sees other beings as self. Although he has directly realized the non-duality of self, yet because of sentient beings who have not realized this, suffering various kinds of pain as if there were two selves due to the influence of their own illusory appearances, the Bodhisattva takes them as his own, and in order to eliminate such dream-like suffering, he does not abandon diligence until the end of future times. Therefore, having liberated himself from the defiled dharmas, although he has no suffering, he suffers greatly because of the suffering of other sentient beings, just like a mother suffering for her child, because he has taken on the responsibility of eliminating the suffering of limitless sentient beings. Having attained the first Bhumi, he is free from the five fears, so he will not be weary of taking on the suffering of others. The five fears are: the fear of not having a livelihood, the fear of not having fame such as praise, the fear of the retinue's evil conduct, the fear of falling into the lower realms, and the fear of death. He has transcended these five fears. Just as one helps oneself without expecting a reward, he accomplishes all the benefits of other sentient beings without expecting a reward. Whoever, with the excellent liberation of the Mahayana view, and the pure wisdom of the first Bhumi, has abandoned the views seen by his mind,