Tibetan
།དྲུག་པ། ཡང་དག་པར་རྟོགས་པས་འབྱུང་བ་ནི། ཆོས་ཀྱི་མདོ་བཞིའི་དོན་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་སོགས་བཞི་ལ་བརྟགས་ཏེ་དོན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མཐོང་བས་ཉེས་པ་ཕྲན་ཚེགས་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །བདུན་པ་ཆོས་ཉིད་ཐོབ་པས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི། བདེན་པ་མཐོང་ན་སྔོན་ཉེས་པ་ཕྲན་ཚེགས་བྱས་པ་ལས་ཀྱང་ཐར་ལ་ཕྱིས་མི་བྱེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཐོབ་པས་ལྟུང་བ་ལས་ འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་དོན་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་འདུལ་བ་བཞག་པ་དང་། ཡང་རྣམ་གྲངས་གཞན་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་བཞག་སྟེ་གང་ཟག་གང་ལ་བརྟེན་ནས་བསླབ་ཚིག་བཅས་པ་ནི། ཐོག་མར་བཟང་བྱིན་ལ་བརྟེན་ནས་མི་ཚངས་པ་སྤྱོད་པར་མི་གནང་བའི་བསླབ་ཚིག་བཅས་པ་ལྟ་བུ་དང་། བཅས་པ་ནི་གང་ཟག་གིས་ཉེས་པ་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་བྱས་པ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་དུ་དགེ་སློང་དག་དེང་ཕྱིན་ཆད་དགེ་སློང་རྣམས་ཆོས་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་བྱེད་དུ་མི་གནང་ངོ་ཞེས་བསླབ་པ་བཅས་པ་དང་ནི། བཅས་པ་དེ་ཡི་རབ་དབྱེ་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་ཞིང་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པའོ། །ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔའི་རེ་རེ་ལ་ཡང་འདི་ཙམ་གྱིས་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལ། འདི་ཙམ་གྱིས་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའམ་རྣམ་པར་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་འདུལ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་གང་ལ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ནི་ལུང་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །དམིགས་པ་རྙེད་པ་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བ་དམིགས་པ་ཆོས་དང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པ་རྙེད་པ་ཞེས་པ་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན་དམིགས་པའི་ཆོས་བཙལ་ཏེ་རྙེད་ནས་དེའི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་དོན་ཤེས་པར་གྱུར་པའོ། །དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་རྣམ་པ་དེ་དག་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ནང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོའམ་འཛིན་པ་ ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་ནི། ཕྱི་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པ་གཟུང་བ་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་། ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀས་བསྡུས་པ་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལས་གཟུང་བ་ཕྱི་དང་འཛིན་པ་ནང་གི་དངོས་པོ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དམིགས་པའི་དོན་གཉིས་ཀྱིས་ནི། ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པའི་དོན་གཉིས་པོ་རྙེད་དེ་ནམ་ཕྱིའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་ན་ཕྱིའི་དམིགས་པ་རྙེད་
Chinese
第六，由如实证悟而生起：考察四法经的意义，即有为法无常等四法，以智慧见到其意义，则会从微小的过失中生起。第七，获得法性而必定生起：如果见到真谛，即使先前犯过微小的过失也能解脱，并且获得以后不再犯的法性，从而能从堕落中生起。如是，通过四种方式安立了调伏。又通过另外四种方式安立，即依靠何种补特伽罗而制定学处：最初，依靠善授而制定了不准行不净行的学处等。制定是指某人犯了某种过失，比丘们禀告世尊，佛陀对比丘们说：‘诸比丘，从今以后，比丘们不准行持这种和这种行为。’这就是制定学处。制定之后的详细分类，就是对所制定的内容进行分类和详细解释，比如‘这就是这样’。对于五类堕罪的每一类，也都要确定‘这样做会犯堕罪，这样做不会犯堕罪’，因此这本身就是调伏。以上所说是以什么为对境，表明了是律藏的法。完全寻求所缘境的获得，所缘境法等有三个偈颂。所谓‘所缘境的获得’，是指所缘境显现出来。例如，如何寻找所缘境的法，找到后确定其意义，并理解‘这就是这个’。所缘境的对境也有四种：大乘的经藏之法，通过闻、思、修三种智慧作为所缘境的对境。内，即自相续的蕴或执着，以及内在的六处。外，即非自相续所摄的所取，外在的六处。内外二者所摄的染污法和清净法，都被认为是所缘境。因此，通过如理作意于所取的外境和能取的内境这两个意义，就能获得不缘外境和内境这两个意义。何时证悟外境的真如，那时就能获得外境的所缘。
English
Sixth, arising from correct realization: Contemplate the meaning of the four Dharma sutras, namely the four characteristics of conditioned phenomena such as impermanence, and seeing the meaning with wisdom, one will arise from minor faults. Seventh, arising inevitably from obtaining the nature of Dharma: If one sees the truth, one can be liberated even from having previously committed minor faults, and by obtaining the nature of not committing them later, one will arise from falling. Thus, discipline is established through four aspects of meaning. Furthermore, it is also established through another four aspects: depending on which individual the precepts are established. Initially, based on Bhadraji, precepts were established prohibiting the practice of unchastity, and so on. 'Establishment' means that when someone commits a certain offense, the monks request the Blessed One, and the Buddha says to the Sangha, 'Monks, from now on, monks are not allowed to do this and that.' This is the establishment of precepts. The detailed classification of the established precepts is to classify and explain in detail what has been established, such as 'This is how it is.' For each of the five categories of offenses, it is also determined 'Doing this will result in an offense, doing this will not result in an offense,' therefore this itself is discipline. What has been said up to this point indicates that the object of focus is the Dharma of the Vinaya Pitaka. Completely seeking the attainment of the object of focus, the object of focus, Dharma, etc., there are three verses. 'Attainment of the object of focus' means that the object of focus becomes manifest. For example, how to seek the Dharma of the object of focus, and having found it, determine its meaning and understand 'This is this.' There are also four types of objects of focus: the Dharma of the Mahayana Sutra Pitaka, through the three wisdoms of hearing, thinking, and meditating, are the objects of focus. Internal, namely the aggregates or grasping of one's own continuum, and the six internal sense bases. External, namely what is not included in one's own continuum, the object of grasping, the six external sense bases. Phenomena of defilement and purification, included by both internal and external, are considered to be objects of focus. Therefore, through the two meanings of properly focusing on the external objects of grasping and the internal objects of grasping, one can attain the two meanings of not focusing on external and internal objects. When one realizes the suchness of external objects, one attains the external object of focus.
Tibetan
པ་དང་། ནམ་ནང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་ཤེས་ན་ནང་གི་དམིགས་པ་རྙེད་པའོ། །དེ་ཡང་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གཟུང་བའི་དོན་མེད་པར་རྙེད་པ་ནི་བཟོད་པའི་དུས་དང་། འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་མཆོག་གི་དུས་ན་རྙེད་པའོ། །གཉིས་ཀའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྙེད་ན། གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་དག་ནི་མི་དམིགས་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་ཚེ་གཉིས་ཀའི་དམིགས་པ་རྙེད་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྙེད་པའོ། །དྲོད་དང་སྤྱི་བོའམ་རྩེ་མོའི་དུས་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྙེད་པ་མིན་པས་དམིགས་པ་རྙེད་པར་མ་བཤད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྙེད་པ་ཡང་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་མངོན་སུམ་གྱུར་པ་ཡིན་འདྲ་སྙམ་མོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དབྱེ་བ་མེད་མོད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་རྟོགས་པ་ཕྱི་དང་ནང་དང་གཉིས་ཀའི་དམིགས་པ་རྙེད་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་དམིགས་པ་རྙེད་པའི་ཚུལ་ནི། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པས་ཞེས་ཡིད་རྟོག་བཅས་ཀྱིས། སྡེ་སྣོད་ཀྱི་གཞུང་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་གྱི་དོན་ལ་སེམས་རབ་ཏུ་དྭངས་བ་སྟེ་དད་པ་རྙེད་ནས་དེའི་དོན་དེ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་ནི་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་གང་གིས་ཆོས་བསྟན་པ་དེ་ལ་རྣ་བ་བླགས་ཏེ་ཉན་ནས་དོན་ལ་སེམས་པས་དཔེར་ན་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་འདི་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་སྣང་བར་ཟད་དོ་ཞེས་ཚིག་གིས་བསྟན་པ་ན་དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་ཡིད་ཆེས་པ་ལྟ་བུའོ། །བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ལས་ཀ་བུམ་སོགས་ཆོས་འདི་དག་ཏུ་བརྟགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་བརྗོད་དུ་མེད་པས་རང་གི་རྟོག་པ་ཙམ་ལས་དོན་གཞན་མེད་པ་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་དམིགས་པ་རྙེད་པའོ། །བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སེམས་ནི་མིང་ལ་ཞེས་པ་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་མིང་གཞི་སེམས་སེམས་བྱུང་སྟེ་མདོར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ལ་སྣང་བ་སེམས་ཀྱིས་བཏགས་པ་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་མེད་པས་སེམས་ཙམ་དང་སེམས་དེ་ཡང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་སུ་མི་དམིགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་ཞིང་འོད་གསལ་བ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དམིགས་པ་རྙེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས། སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དམིགས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དང་པོར་ཐོས་པ་བཞིན་མིང་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་བྱའི་དོན་
Chinese
并且，何时现量了知内之如是性，即是获得了内之所缘。也就是，证得唯心而无离心之外境时，是安忍位；证得无有能执时，是第一胜法位。如何证得二者之如是性呢？由于能取所取二者皆不可得，如是性现前显现，于获得初地之时，即获得了二者之所缘，也就是证得了诸法皆不可得之如是性。暖位和顶位之时，并非现量证得法性，故未说为获得所缘，如是所说之现量证得，似乎是以总义的方式，无有怀疑地现前显现。虽然空性无有差别，但观待有法，而安立了证悟外、内、二者所缘之名言。获得法之所缘的方式是：以意的言说，即以有意的分别。如经藏中所说一般，内心极为澄澈，即获得信心，并如实执持其义，这被称为以听闻之智慧获得法之所缘。无论是堪布还是阿阇黎宣说佛法，都倾耳谛听，并用心思考其义，例如，当以言辞开示说，名、句、文字之自性，一切皆唯是显现于心时，如是了知并信解等。以思惟之智慧，从意的言说之习气中，于瓶柱等法仅仅是假立，而义之自性不可言说，因此深信唯是自之分别，而无其他义，即是获得所缘。以修习之智慧，心于名，所谓名与色之总称，即名之基础，心与心所，总而言之，一切法皆是显现于心，由心安立，由心所支配，除此之外别无他物，因此唯是心，并且此心亦不可得能取与所取二者之如是性，安住于空寂而光明之中，因此以修习之智慧获得法之所缘。如是，以听闻等三种智慧，将能获得经藏之法之所缘。首先如听闻一般，从名之门而入所诠释之义。
English
And, when the suchness of the inner is directly known, the object of the inner is obtained. That is, when it is realized that there is no object to be grasped other than the mind, it is the time of forbearance; when there is no grasping, it is obtained at the time of the supreme Dharma. How is the suchness of both obtained? Because both the grasped and the grasper are not found, the suchness becomes manifest, and when the first ground is obtained, the object of both is obtained, that is, the suchness of all dharmas that are not found is obtained. At the time of warmth and the crown or peak, the nature of reality is not directly realized, so it is not said that the object is obtained. It seems that the direct realization mentioned is a direct manifestation without doubt in the manner of a general meaning. Although emptiness has no difference, it is said that the realization of the object of the outer, inner, and both is based on the object of observation. The way to obtain the object of Dharma is: by the expression of the mind, that is, by the mind with thought. As it is said in the scriptures of the Tripitaka, the mind is extremely clear, that is, faith is obtained, and the meaning is held as it is. This is called obtaining the object of Dharma by the wisdom of hearing. Whether it is a Khenpo or an Acharya who teaches the Dharma, listen attentively and think about the meaning. For example, when it is taught in words that the nature of names, words, and letters is all that appears in the mind, it is like knowing and believing in this way. By the wisdom of thinking, from the habits of the expression of the mind, it is only assumed that there are things like pillars and vases, and the nature of the meaning cannot be expressed. Therefore, it is believed that there is no other meaning than one's own thoughts, and that is the object obtained. The mind of the wisdom of meditation is the name, which is the general term for name and form, that is, the basis of the name, mind and mental events. In short, all dharmas are appearances in the mind, established by the mind, and controlled by the mind. There is nothing else, so it is only the mind, and the mind is also the suchness of the two that cannot be found, the grasped and the grasper, and it abides in emptiness and luminosity. Therefore, the object of Dharma is obtained by the wisdom of meditation. In this way, by the three wisdoms of hearing and so on, the object of the Dharma of the Tripitaka will be obtained. First, as in hearing, the meaning to be expressed is from the door of the name.