Tibetan
བཅུ་གཉིས་པ་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་ལེའུ། བཅུ་གཉིས་པ་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་ལེའུ། དེ་ལྟར་མོས་པའི་ལེའུ་བཤད་ནས་མོས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པར་གང་ལ་མོས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་རྣམས་ཐོས་བསམ་བསྒོམས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་སྒོ་ནས་ཐོས་པ་མང་དུ་བསགས་ཤིང་དེའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱ་དགོས་པས་ཆོས་འཚོལ་གྱི་ལེའུ་བཤད་པ་འདི་ལ་བཙལ་བར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་གིས་འཚོལ་བ་དང་། ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་བྱེ་བྲག་དང་། ཆོས་འཚོལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། དོན་བསྡུ་བའི་ཚིགས་བཅད་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལ། བཤད་བྱ་ལུང་གི་ཆོས་བཙལ་བ་དང་། རྟོགས་བྱ་དོན་གྱི་ཆོས་བཙལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དམིགས་པ་གསུང་རབ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་དང་། དེས་བསྟན་དོན་དམིགས་པ་རྙེད་པ་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་དང་། འཚོལ་བྱེད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས་ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྡེ་སྣོད་དག་ནི་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བི་ཊཀ་ཞེས་པ་སྡེ་སྣོད་དེ་དེའི་ནང་དུ་ཤེས་བྱའི་དོན་མང་པོ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བཏགས་ཏེ། ཡུལ་དབུས་ཀྱི་བྲེ་བོ་ཆེ་ལའང་མིང་དེ་ འཇུག་པ་ནི། དེའི་ནང་དུ་བྲེ་ཆུང་མང་པོ་འདུས་ཤིང་ཤོང་བ་བཞིན། འདིར་ཡང་སྡེ་སྣོད་དེར་བརྗོད་བྱ་ཤེས་བྱའི་དོན་མང་པོ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡེ་སྣོད་དག་གི་དབྱེ་བ་ནི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད། འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད། མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་མམ། ཡང་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་དང་། ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་གཉིས་སུ་བསྡུས་ཀྱང་རུང་ངོ་། །སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ངེས་ཚིག་ནི་དོན་མང་པོ་དེའི་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུང་རབ་ལ་རྒྱས་པར་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་ཚིགས་སུ་བཅད། །ཆེད་བརྗོད་གླེང་གཞི་རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟར་བྱུང་། །སྐྱེས་རབས་རྒྱས་དང་རྨད་བྱུང་གཏན་ལ་དབབ། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོ་དང་། སྐྱེས་རབས་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དང་། ལྷག་མ་རྣམས་ལས་ཕལ་ཆེར་ཉན་ཐོས་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཐུན་མོང་བར་གྱུར་པའང་ཡོད། ཕལ་ཆེར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་གཏོགས་པའང་ཡོད། བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན་སྡེ་སྣོད་གསུ
Chinese
第十二品 遍寻法品 第十二品 遍寻法品 如是宣说信解品后，仅有信解尚不足够，对于所信解的大乘甚深广大法，需以闻思修之智慧遍寻，广积博闻，并于其义获得定解，故宣说此寻法品。此中有五：当寻之法，以何作意而寻，遍寻之差别，寻法之果，以及总结之偈颂。第一，又分二：当说之圣教法之寻觅，当证之证悟法之寻觅。第一，又分三：所缘之圣教本身之遍寻，其所诠释之义所缘之证得之遍寻，以及寻觅者作意之遍寻。第一，为示以三种智慧所缘之境为何，故宣说了“经藏等”四句偈颂。其中，所缘为佛陀之圣教经藏之法。此中，“毗奈耶”（藏文：བི་ཊཀ་）即经藏，因其中包含众多所知之义，故如是称之。如同卫藏（今拉萨一带）的大斗，亦有此名，因其内含众多小斗，且能容纳。此处亦如是，经藏中包含众多所说所知之义。经藏之分类有三：经藏、律藏、论藏。或可归纳为二：大乘菩萨之经藏与小乘声闻之经藏。经藏之定义为：因众多义蕴含其中，如前所述。圣教广分则有十二部：如“契经、应颂与记别，讽诵、自说并因缘，譬喻、本事及本生，方广、希法与论议。”其中，方广为甚深广大，本生为菩萨之经藏，其余大多为声闻与大乘之共通，亦有大多属于声闻之经藏。此十二部若归纳，则为三藏。
English
Chapter Twelve: The Chapter on Thoroughly Searching for the Dharma Chapter Twelve: The Chapter on Thoroughly Searching for the Dharma Having explained the Chapter on Faith and Understanding in this way, it is not enough to merely have faith and understanding. One must thoroughly search for the profound and vast Dharma of the Great Vehicle, in which one has faith, through the wisdom of hearing, contemplating, and meditating. One must accumulate much learning and gain certainty in its meaning. Therefore, this chapter on searching for the Dharma is explained. There are five parts to this: the Dharma to be searched for, what kind of attention to use to search, the distinctions of thoroughly searching, the result of searching for the Dharma, and verses summarizing the meaning. The first part has two divisions: searching for the Dharma of the scriptures to be explained, and searching for the Dharma of realization to be realized. The first of these has three divisions: thoroughly searching for the object of focus, the scriptures themselves; thoroughly searching for the attainment of the object of focus, the meaning they reveal; and thoroughly searching for the attention of the searcher. The first of these, in order to show what the object of focus is for the three wisdoms, the four verses beginning with "The collections of discourses..." are spoken. Here, the object of focus is the Dharma of the Buddha's scriptures, the collections of discourses. The term "Pitaka" (Tibetan: བི་ཊཀ་) refers to the collections of discourses, and it is so named because it contains many objects of knowledge. Similarly, the large bre of U-Tsang (Central Tibet) also has this name because it contains many small bre and can hold them. Here too, the collections of discourses contain many objects of expression and knowledge. The divisions of the collections of discourses are the collection of discourses (Sutra Pitaka), the collection of discipline (Vinaya Pitaka), and the collection of higher knowledge (Abhidhamma Pitaka), or they can be summarized into two: the collection of discourses of the Great Vehicle Bodhisattvas and the collection of discourses of the Small Vehicle Hearers. The definition of the collections of discourses is that many meanings are contained within them, as explained above. The scriptures are extensively divided into twelve branches, as in: "Sutras, songs, and prophecies, verses, self-utterances, and causes, parables, accounts, and birth stories, extensive [texts], marvels, and established [principles]." Among these, the extensive texts are vast and profound, the birth stories are the collections of discourses of the Bodhisattvas, and most of the rest are common to both Hearers and the Great Vehicle. There are also many that belong to the collections of discourses of the Hearers. These twelve, when summarized, are the three collections.