Tibetan
་གསུམ་པོ་གང་ཡིན་པ་བདག་གི་དོན་མཐར་ཐུག་པ་དང་། གཞན་དོན་དུ་དམ་པའི་ཆོས་མདོ་སྡེ་སོགས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་འཛུད་ཅིང་ཐབས་དེས་དེ་དག་རབ་ཏུ་འདུལ་བ་ནི་ཁམས་དབང་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་བསྟན་པས་རྒྱུད་གྲོལ་བར་མཛད་ནུས་པའི་མཁྱེན་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། །འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ནམ་ཡང་མི་གཏོང་པའི་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དོན་མཐར་ཐུག་པ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཉིས་མཐར་ཐུག་གི་ཡོན་ཏན་མངའ་བ་དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་དེ་སྲིད་པ་འདིར་ནི་སྐྱབས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འདོད་དོ། །སྐྱབས་ཆེན་པོ་ཡིན་པ་ནི་ཕྱོགས་དང་དུས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཇི་སྲིད་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་གནོད་པ་མཐའ་དག་བཟློག་ཅིང་གཏན་དུ་ཞི་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཀུན་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་མཐུ་མངའ་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱབས་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །བཞི་པ་གནས་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་ལ། གནས་གྱུར་པ་ཉིད་བཤད་པ་དང་། དེ་ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ། ཤེས་པའི་རྒྱུད་གང་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་སམ་ས་བོན་གང་ཞིག །དུས་ཡུན་རིང་པོར་འཁོར་བའི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འབྲལ་མ་མྱོང་བར་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་ཆགས་པར་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་སྤོང་བ་ལ། ས་དང་པོ་ནས་བཅུ་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པ་ཚོགས་གཉིས་རླབས་ཆེ་བའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཞིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནམ་མཁའ་མཉམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་གང་ཞིགས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་སོགས་དགུ་རེ་ཡོད་པས་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པའམ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བཅོམ་པ་འམ་སྤང་པར་གྱུར་ཅིང་། ཡུལ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་རང་བཞིན་དང་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་གྱུར་པའམ། ཡང་ན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཚོགས་བརྒྱད་ཡེ་ཤེས་བཞིར་གནས་གྱུར་པ་སྟེ་ལྔ་པོ་དེ་ལ་གནས་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་ལ། མདོར་ན་གནས་སུ་སྣང་བ་སྣོད་དང་། དོན་དུ་སྣང་བ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་ལུས་སུ་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་མ་དག་ པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གནས་མོད་ཀྱི། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ནས་དེའི་རང་བཞི
Chinese
三者为何，乃是自利究竟，以及为利他而将神圣的佛法，如经部等十二部，引入众生，并以该方法善调伏他们，即是与根性、能力、思想相符地开示，从而能使相续解脱的无碍之智，即是智慧。对于一切众生永不舍弃的慈悲波罗蜜多，即是大悲。从这二者出发，乃是成办利他究竟。由于具有二利究竟的功德，因此，佛陀本身即是此世间最殊胜的皈依处。之所以是伟大的皈依处，是因为在方和时所摄的世间界中，只要有众生，就能遣除一切损害并使其永远寂灭，并且具有能成办世间和出世间一切圆满的能力。因此，佛陀被认为是伟大的皈依处。第四，关于转依的功德。其中有转依本身的阐述，以及显示其超胜之处两种。首先，对于何者的智慧之流，烦恼障和所知障的习气或种子得以止息？对于长久以来，从无始轮回中从未分离，总是持续存在的那些，从初地到十地之间，由殊胜的二资粮所生，且无分别、等同虚空、极其广大的出世间殊胜智慧，每一者都具有大智慧之大等九种，因此具有一切种类的自性，或者说，以如是的一切种类完全摧毁或断除。境，五蕴转为法界极度清净的自性，以及有境，知识转为无分别智慧的自性，或者说，诸法之空性，即是清净的真如法界，以及八识转为四智，这五者被称为转依。简而言之，显现为处的器，显现为义的八识聚，以及显现为身体等一切不净的显现，本来就自性安住于真如，但由于被二障所遮蔽，因此其自性
English
What are the three? They are the ultimate benefit for oneself, and for the sake of benefiting others, introducing sentient beings to the sacred Dharma, such as the Sutra Pitaka and the twelve branches, and thoroughly subduing them with that method, which is to teach in accordance with their disposition, power, and thoughts, thereby enabling the mindstream to be liberated, the unobstructed wisdom is wisdom. The transcendence of loving-kindness, which never abandons all beings, is great compassion. From these two arises the ultimate benefit for others. Because of possessing the qualities of the ultimate benefit for both oneself and others, therefore, the Buddha himself is considered the supreme refuge in this world. The reason for being a great refuge is that in the realms of the world encompassed by direction and time, as long as there are sentient beings, it can avert all harm and bring about their permanent pacification, and possesses the power to accomplish all the perfections of the world and beyond. Therefore, the Buddha is considered a great refuge. Fourth, regarding the qualities of transformation of the basis. There are two aspects: the explanation of the transformation of the basis itself, and the demonstration of its superiority. First, for what stream of consciousness are the habitual tendencies or seeds of the afflictive obscurations and the obscurations of knowledge ceased? For those that have never been separated from beginningless samsara for a long time, and are always continuously present, from the first bhumi to the tenth bhumi, the transcendental noble wisdom that arises from the great cause of the two accumulations, and is non-conceptual, equal to space, and extremely vast, each of which has nine such as the great of great wisdom, therefore possessing the nature of all kinds, or in other words, completely destroying or abandoning with all such kinds. The object, the five aggregates, are transformed into the nature of the extremely pure realm of Dharma, and the subject, knowledge, is transformed into the nature of non-conceptual wisdom, or in other words, the emptiness of all phenomena, which is the pure suchness, the realm of Dharma, and the eight consciousnesses are transformed into the four wisdoms, these five are called transformation of the basis. In short, all impure appearances, such as the vessel that appears as a place, the eight aggregates of consciousness that appear as meaning, and the body that appears as form, are originally and naturally abiding in suchness, but because they are obscured by the two obscurations, therefore their nature
Tibetan
ན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་མཐོང་བ་ལམ་གྱིས་སྤངས་ཏེ། རྣམ་པར་དག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྣང་བ་རབ་འབྱམས་མུ་མེད་པ་ནི་གནས་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཆོས་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ། ཇི་སྙེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ལྟར་མ་འདྲེས་པར་སྣང་ཡང་རིས་ཆད་ཀྱི་མཚན་མ་མེད་པ་མཉམ་པའོ། །དེ་ལྟར་གནས་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་དཀར་གྱི་ཡོན་ཏན་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་སོགས་ཉན་རང་ལ་མེད་པས་མཆོག་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ལྡན་པ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ཏུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་དག་པའམ་ཤིན་ཏུ་དག་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་ངོས་ལྟར་དམིགས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཤེས་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་སྣང་ཡང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་ཤིན་ཏུ་ཡུལ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་སམ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་གཉིས་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་པའི་དུས་ན་མཉམ་རྗེས་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ་རང་བྱུང་ངམ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་གཟིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་གྱུར་དེ་ཉན་རང་གི་གནས་གྱུར་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ་དང་། དེའི་རབ་དབྱེ་བཅུ་ བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའམ་གཤེགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སངས་རྒྱས་དེ་ནི་གནས་གྱུར་པ་ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་དེར་བཞུགས་ནས། དཔེར་ན་རི་ཡི་དབང་པོ་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀུན་ནས་མཐོ་བ་དེའི་སྟེང་ནས་ཕྱོགས་བཅུར་བལྟས་ན། ཉེ་བ་དང་རིང་བའི་གཟུགས་བཟང་ངན་ཀུན་མཐོང་བ་ལྟར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ནི་ཉན་རང་གི་གནས་གྱུར་ལས་འཕགས་ཤིང་མཐོ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་རི་དབང་མཐོ་བ་ཡི་སྟེང་ན་བཞུགས་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་གཟིགས་པར་མཛད་དེ། བདག་དོན་མྱང་འདས་ཞི་བ་མངོན་པར་དགའ་བའི་འགྲོ་བ་ཉན་རང་ལའང་ཐུགས་རྗེའམ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མཛད་དེ། ཉན་རང་དེ་དག་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གཉེན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མ་བྱས་པར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྤངས་པ་དང་། ཆོས་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་བྲལ་བས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་མ་ནུས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱི
Chinese
由于没有如实见到实相，通过道而断除了（错误见解），以完全清净而特别殊胜的无边广大显现，这被称为转依。如果就如实而言，能取所取二者无自性，安住于平等性中未曾动摇。如果就所有而言，虽然一切所知如幻象般显现而不混杂，却没有类别的标志，是平等的。如此转依，是无漏的白法功德，具有声闻缘觉所没有的力量和无畏等最极殊胜的功德，获得此功德的自性，即称为佛。这是菩萨们的等持中，以极度清净或非常清净的无分别，如虚空般无所缘地证悟一切法。后得时，虽然显现无边所知，却如幻象等般见到的极其广大境的智慧，或者说是清净世间的智慧，这二者是通过修习道而获得的。成佛之时，没有等持和后得的差别，而是以自生或不可思议的大智慧，同时照见如实和所有的一切法。第二部分，分为两点来阐述佛的转依超胜于声闻缘觉的转依的方式，以及它的十种分类。第一点，如实通达或证悟法界如何安住，因此如来佛安住在转依的无漏法界中。例如，如同山王须弥山从一切方向都高耸入云，从其顶端观看十方，能见到近处和远处的各种好坏景象。同样，如来佛超胜于声闻缘觉的转依，安住在高耸的佛的圆满转依之山王顶端，以大悲心观照一切众生。对于只为自己利益而欣乐寂静涅槃的声闻缘觉，也生起大悲心。因为这些声闻缘觉从无始轮回以来，没有利益过成为亲友的众生，舍弃了大悲心，并且缺乏证悟诸法无我的大智慧，所以无法断除所知障，因此没有获得一切相智。
English
Having abandoned (wrong views) through the path because of not seeing reality as it is, the limitless and vast appearance that is distinguished by complete purity is called transformation of the basis. If it is in terms of reality, the two, grasper and grasped, are without inherent existence, abiding in equanimity without wavering. If it is in terms of all that exists, although all knowable things appear like illusions without being mixed, there is no mark of distinction, it is equality. Such a transformation of the basis is the essence of the qualities of the stainless white Dharma, possessing the supreme qualities such as strength and fearlessness that are not present in Hearers and Solitary Realizers, and attaining it is called Buddhahood. This is the state where, in the equipoise of Bodhisattvas, with utterly pure or extremely pure non-conceptualization, all phenomena are realized without any object of focus, like the face of the sky. And in the post-meditation state, although limitless knowable things appear, the wisdom of the extremely vast realm that sees them as illusions, or the wisdom of the pure mundane realm, these two are attained through the path of cultivation. At the time of Buddhahood, there is no difference between equipoise and post-meditation, but with self-arisen or inconceivable great wisdom, all phenomena of reality and all that exists are seen simultaneously. The second part explains in two points how the transformation of the basis of the Buddhas surpasses the transformation of the basis of Hearers and Solitary Realizers, and its ten divisions. Firstly, the Tathagata Buddha, having fully understood or gone to the way the realm of Dharma abides, abides in that stainless realm of transformation of the basis. For example, just as the king of mountains, Mount Meru, is high from all directions, and looking from its top in the ten directions, one sees all the good and bad forms, near and far. Similarly, the Tathagata, surpassing the transformation of the basis of Hearers and Solitary Realizers, abides on the top of the high mountain of the complete transformation of the basis of the Buddhas, and with great compassion, gazes upon all beings. He also has great compassion for the Hearers and Solitary Realizers who rejoice in the peace of Nirvana for their own benefit. Because these Hearers and Solitary Realizers have not benefited beings who have been relatives since beginningless samsara, have abandoned great compassion, and lack the great wisdom of realizing the selflessness of phenomena, they have not been able to abandon the obscurations to knowledge, and therefore have not attained omniscience.