Tibetan
་དེ་དག་མེད་པས་བར་ཆད་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་ཆོས་རྟོགས་པ་ནི་དབང་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་། མངོན་ཤེས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་དབང་འབྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྤང་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་གསུམ་དང་། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་འཚོལ་བ་ནི། ཐོབ་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་བཞི་སྟེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཚོགས་ལམ་དང་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པའི་བར་དུ། ཆོས་སྐུའི་རིགས་འདྲའི་རྒྱུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་མ་ཐོབ་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ མཆོག་གི་དུས་ན་གཟུང་འཛིན་སྤངས་པས་ཆོས་སྐུའི་ཆ་ཤས་རྙེད་པས་སྐུ་དང་བཅས་པ་ཞེས་འགྲེལ་ཆེན་དུ་གསུངས། ཁ་ཅིག་མོས་སྤྱོད་ཚོགས་ལམ་འབྲིང་གི་བར་སྐུ་མེད་དང་། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ཆོས་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་ནས་སྦྱོར་ལམ་བཞིར་ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྗེས་མཐུན་རིམ་གྱིས་རྙེད་པ་སྐུ་བཅས་ཞེས་ཀྱང་གསུངས། ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་བདེན་དོན་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྩོལ་བ་བཅས་པ་ཐོབ་པའི་སྐུ་རྙེད་པའམ་ཐོབ་པ་དང་། ས་བརྒྱད་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱིས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྩོལ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་བཞིའོ། །ཡང་ང་རྒྱལ་ཡོད་མེད་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་གསུམ་ནི། ཆོས་མཆོག་མན་ཆད་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་ན་ང་རྒྱལ་གྱི་ཤས་མང་བ་དང་། ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་དུ་ང་རྒྱལ་ཕྲ་བ་དང་ཞེས་ཀུན་བརྟགས་སྤངས་པ་དང་གཉིས་པ་ནས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་ཅི་རིགས་སུ་སྤངས་པས་སོ། །ས་བརྒྱད་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པས་ང་རྒྱལ་མེད་པར་འདོད་དོ། །བཞི་པ་ཆོས་ཡོངས་སུ་བཙལ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ཡོན་ཏན་འགྲུབ་པ་དང་། སྤང་བྱ་སྤང་བ་གཉིས་ལས་དང་པོ་བརྟན་ཆོས་གཟུགས་དང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་འབྲས་བུ་གཟུགས་ཅན་ལུས་དང་། གཟུགས་ཅན་མིན་པ་སེམས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དེའི་ཆ་ཤས་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཆོས་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མིན་པ་ཚོར་འདུ་འདུ་ བྱེད་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བཞི་ལ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་མེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཆོས་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཤེས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མཐོང་སྒོམ་གྱི་སྤང་བྱའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་གཏན་དུ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པ་ཡང་ཆོས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དང་། ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ན་ཡང་སྟོབས་སོགས་ཡོན་ཏན་མི་ཟད་པ་ཡང་ཆོས་ལ་བརྩོན་པ་ལས་འབྱུང་བས་ན་དེ་ལྟར་ཆོས་བཙལ་ཞིང་ཉམས་སུ་བླངས་པས་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་གཟུགས་མིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་ཞི་བ་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་། མི་ཟད་པ་བཞི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཚངས་པས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་འཚོལ་བར་འགྱུར་རོ། །བཞི་ནི་དཀོན་པའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེར་འདུ་ཤེས་པ། ནད་མེད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་སྨན་དུ་འདུ་ཤེས་པ། མངོན་པར་ཤེས་པས་ཕྱུག་པའི་ཕྱིར་ནོར་དུ་འདུ་ཤེས་པ། མི་ཟད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་འདས་པར་འདུ་ཤེས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའང་། ཆོས་ནི་དུས་རེས་འགའ་ལས་ཕྲད་དཀའ་ཞིང་། ཕྲད་ན་དོན་ཆེ་བས་རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་འདོད་པ་འཇོ་བ་ཡིན་ལ་སྐབས་འདིར་རིན་པོ་ཆེ་མཛེས་ཤིང་དག་པ་ལྟ་བུའི་མཚན་དཔེ་འང་འཇིག་རྟེན་ན་དཀོན་པས་ཆོས་ལ་རིན་པོ་ཆེར་འདུ་ཤེས་སུ་བྱ་བ་དང་། སྨན་གྱིས་ནད་སེལ་བ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་སྨན་གཞན་གྱིས་གསོ་མི་ནུས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་ཞི་བའི་སྨན་ཆེན་པོར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ནོར་ནི་ཉུང་ཞིང་རྒྱ་ཆུང་ལ་འཛད་པས་འཇིག་པ་དང་བཅས་ཤིང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱིས་མངོན་པར་ཤེས་ པ་སོགས་ཀྱི་མཐུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འཛད་པ་མེད་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཐོབ་པས་ནོར་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ནི་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཏན་དུ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་གཏན་དུ་བདེ་བའམ་གང་ཐོབ་ནས་གཏན་དུ་མི་ཟད་པ་ཞི་བ་བསིལ་བ་བདེ་བ་གྱ་ནོམ་པའི་བདག་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་སུ་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཡོངས་སུ་བཙལ་བས་སྤངས་བྱ་བཅུ་སྤོང་སྟེ་གང་ཞེ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ་གཡེང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཅུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་ཆོས་འཚོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་། སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། སྐུར་བ་འདེབས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དུ་མ་ཉིད་དམ་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དེའི་ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་པར་རྟོ
Chinese
由于没有那些，所以没有障碍。同样，从第八地到第十地之间证悟的法被称为“自在”，即无分别，神通，以及圆满清净佛土的自在。因此，从所断的角度有三种分类。此外，菩萨们寻求法，从获得的角度分为四种：凡夫在资粮道和加行道忍位之间，由于没有获得法身同类之因的无分别，所以没有法身。在世间法 顶位时，由于断除了能取所取，所以获得了法身的一部分，因此《释论》中说“具有身”。有些人说，在胜解行资粮道中等位之前没有身，从获得资粮道大位的法流三摩地开始，到加行道四位，次第获得法身之因的无分别智慧的随顺，因此说“具有身”。从第一地到第七地，获得或证得了现见真谛的有勤作的无分别智慧之身。从第八地到第十地，由于无分别智慧无勤任运成就，因此是圆满身，这是第四种。此外，从有无我慢的角度分为三种：在法顶位以下，凡夫位时，我慢的成分多。从第一地到第七地，我慢微薄，这是因为断除了遍计所执，以及从第二地开始也断除了俱生我慢。认为从第八地到第十地，由于无分别智慧圆满成熟，所以没有我慢。第四，圆满寻求法的果实是功德成就和所断的断除，二者中的第一个是“坚固法身”等一颂：对于坚固者来说，圆满寻求法的果实是具有色身的身体，以及没有色身的意，次第获得色身的功德，三十二相和八十随形好，这是因为通过听闻、思维、修习法而成就这些。同样，对于无色身的受、想、行、识四蕴来说，使贪嗔等烦恼疾病不生的因也是法，即通过了解法并实修。
English
Because there are none of those, there are no obstacles. Similarly, the Dharma realized from the eighth to the tenth bhumi is called "自在 (dbang 'byor pa)," which means non-conceptualization,神通 (mngon shes), and the spontaneous accomplishment of completely purifying the Buddha-fields. Therefore, from the perspective of what is to be abandoned, there are three divisions. Furthermore, the Dharma sought by the Bodhisattvas is divided into four from the perspective of attainment: ordinary beings between the accumulation path and the forbearance of the preparation path do not have the Dharmakaya because they have not attained the non-conceptual cause that is similar to the Dharmakaya. At the time of the peak of worldly Dharma, because grasping and clinging are abandoned, a part of the Dharmakaya is obtained, therefore the commentary says "having body." Some say that there is no body until the intermediate stage of the faith path of accumulation, and from the attainment of the great accumulation path of the Dharma stream samadhi to the four stages of the preparation path, the non-conceptual wisdom that is the cause of the Dharmakaya is gradually obtained, therefore it is said "having body." From the first to the seventh bhumi, the body of non-conceptual wisdom with effort, which directly sees the truth, is obtained or realized. From the eighth to the tenth bhumi, because non-conceptual wisdom is spontaneously accomplished without effort, it is the complete body, which is the fourth. Furthermore, from the perspective of having or not having pride, there are three divisions: below the peak of Dharma, at the stage of ordinary beings, the component of pride is large. From the first to the seventh bhumi, pride is subtle, because the imputed is abandoned, and from the second onwards, the innate is also abandoned as appropriate. It is believed that from the eighth to the tenth bhumi, because non-conceptual wisdom is fully matured, there is no pride. Fourth, the result of completely seeking the Dharma is the accomplishment of qualities and the abandonment of what is to be abandoned, the first of which is one verse such as "steadfast Dharma body": For the steadfast ones, the result of completely seeking the Dharma is the body with form and the mind without form, gradually obtaining the qualities of the form body, the thirty-two major marks and the eighty minor marks, because these are accomplished through hearing, thinking, and meditating on the Dharma. Similarly, for the four aggregates of feeling, perception, formation, and consciousness without form, the cause that prevents the arising of afflictions such as attachment and aversion is also the Dharma, that is, through understanding the Dharma and practicing it.
Chinese
因此，通过接受，可以永久平息见道和修道所断除的一切烦恼。获得神通的自在也是依赖于佛法而产生的。即使在无余涅槃中，力量等无尽的功德也是来自于精进于佛法。因此，如此寻求并修持佛法，可以获得有色的功德和无色的功德，平息烦恼的疾病，以及获得自在和不尽的四种功德。在《梵天请问经》中说：“具足四法，菩萨将寻求佛法。”四法是：因为稀有而视为珍宝，因为是无病之因视为药物，因为精通神通而视为财富，因为是不尽之因视为涅槃。经文这样说，佛法难得一遇，遇到则意义重大，因此像珍宝一样令人满意。此时，世间稀有如珍宝般美丽清净的比喻，因此应将佛法视为珍宝。像药物治愈疾病一样，佛法的甘露是其他药物无法治愈的，应视为平息烦恼疾病的大药。世间的财富稀少且范围小，会耗尽并伴随着毁灭，而通过殊胜的佛法，可以获得神通等圆满的力量，获得无尽的巨大自在，因此应视为财富。殊胜的佛法是永久断除生老等一切痛苦的对治，因此应视为永久安乐，或者获得后永久不尽、寂静、清凉、安乐、富饶的自性，如涅槃一般。第二，通过完全寻求佛法，可以断除应断除的十种，那么什么是应断除的十种呢？即与证悟真如的违品——散乱的十种分别念，这是在《般若波罗蜜多经》中所说的，如下：寻求佛法的佛子们，有存在、不存在、增益、损减四种分别念，同样，有一体分别念，多体或异体分别念，诸法自性分别念，及其差别分别
English
Therefore, by accepting, all the afflictions to be abandoned by the paths of seeing and cultivation are permanently pacified. Obtaining mastery over the superknowledges also arises from relying on the Dharma. Even in nirvana without remainder, inexhaustible qualities such as strength also arise from diligence in the Dharma. Therefore, by seeking and practicing the Dharma in this way, one obtains colored and formless qualities, pacifies the disease of afflictions, and obtains the four qualities of mastery and inexhaustibility. In the Sutra Requested by Brahma, it says: "Endowed with four qualities, a Bodhisattva will seek the Dharma." The four are: because it is rare, to perceive it as a precious jewel; because it is the cause of health, to perceive it as medicine; because it is rich in superknowledges, to perceive it as wealth; because it is the cause of inexhaustibility, to perceive it as nirvana. As it is said, the Dharma is difficult to encounter, and if encountered, it is of great significance, so it is satisfying like a precious jewel. At this time, the example of a precious jewel being beautiful and pure is rare in the world, so one should perceive the Dharma as a precious jewel. Just as medicine cures disease, the nectar of the Dharma is a great medicine that other medicines cannot cure, pacifying the disease of afflictions. Worldly wealth is scarce and small in scope, and it is perishable and accompanied by destruction, but through the noble Dharma, one can obtain abundant power such as superknowledges, and obtain great inexhaustible mastery, so one should perceive it as wealth. The noble Dharma is the antidote that permanently exhausts all sufferings such as birth and aging, so one should perceive it as permanent bliss, or as the nature of peace, coolness, happiness, and abundance that is obtained and never exhausted, like nirvana. Second, by completely seeking the Dharma, one abandons the ten things to be abandoned. What are the ten things to be abandoned? They are the ten kinds of discursive thoughts that are the opponents of realizing suchness, namely, distraction. These are spoken of in the Prajnaparamita Sutra, as follows: Those who seek the Dharma, the sons of the Victorious Ones, have four kinds of discursive thoughts: existence, non-existence, superimposition, and denial. Similarly, there is the discursive thought of oneness, the discursive thought of multiplicity or difference, the discursive thought of the self-nature of phenomena, and the discursive thought of its distinctions.