Tibetan
ག་པ་དང་། མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཅུ་པོ་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པར་སྤང་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོད་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་གསུངས་པ། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པའི་དོན་ཆོས་རྣམས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཆད་པའི་སྟོང་པ་ཡིན་པས་བསལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དབང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་སྣང་བ་ཡོད་པ་དང་། དོན་དམ་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ནི་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཡང་དག་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པས་མཐའ་མིན་ནོ། །མེད་པའི་མཐའ་བསལ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཞེས་པས་ཐ་སྙད་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་འདི་གང་ཟག་ཡོད་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་བརྟགས་པ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་པར་བཟུང་ན་ཡོད་པའི་མཐའ་ཡིན་པས་དེ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་གསུངས་ཏེ་གང་ཟག་ཏུ་སྣང་ཡང་དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མེད་དེ་བདག་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་མ་ཡིན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་བསྟན་ནས་འདི་མན་ཆད་ཀྱིས་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་སྟོན་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་བའི་མཐའ་བསལ་བའི་གཉེན་པོར། གཟུགས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྣང་ཡང་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་མེད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་པས་གཟུགས་ཀུན་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་བསལ་ནས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞེས་པ་སྟོང་པ་ཡོངས་གྲུབ་མེད་པར་སྐུར་བ་འདེབས་པ་བསལ་ཏེ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཤན་ལེགས་པར་མ་ཕྱེས་པར་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ལྟ་བའོ། །ཚུལ་དེ་གཉིས་ལ་དགོངས་ནས་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་གཉིས་ཀ་འགོག་པར་མཛད་ཀྱི་ཁས་ལེན་གང་ཡང་མེད་པའི་ ཐམས་ཅད་བྱུང་རྒྱལ་དུ་འགོག་པ་ལུགས་འདིས་ཆེད་དུ་འགོག་རྒྱུའི་ཕྱོགས་སྔར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ། གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་མ་ཡིན། གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཅན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ད
Chinese
应当通过了解佛法的意义，完全断除十种分别，即对名称如其所示般地在意义上进行分别，以及对意义如其所示般地执着于名称的分别。如是说。在《十万颂般若波罗蜜多经》中说：“菩萨存在，却不能如实地见到菩萨。” 所谓空性，是指执着诸法在名言上不存在，这是断灭空，因此是应排除的。因为有他起因缘的显现， 以及胜义谛圆成实性作为法性存在，这是如实地认为存在，因此不是边。为了遣除无的边，说“菩萨存在”，这表明了名言缘起的显现，此补特伽罗是存在的。即使如此，如果凡夫俗子们像遍计所执那样，执着补特伽罗的自性存在，这就是有的边，因此，为了遣除它，作为对治，说“不能如实地见到菩萨”，意思是虽然显现为补特伽罗，但它没有被称为自性的事物，因为自性与蕴既非一亦非异。由此显示了补特伽罗无我，从这以下显示了法无我。作为遣除增益和诽谤之边的对治，说“色以自性空，亦非以空性”。意思是，色等诸法虽然显现，但并非以其自身的体性成立，因此说“以自性空”，这表明了色仅仅是遍计所执，从而遣除了实有的增益。说“亦非以空性”，这是遣除了诽谤空性圆成实，如果不能很好地区分有无，而执着于一切皆无，这就是诽谤的见解。考虑到这两种方式，说“非有亦非无”，这是为了遮止两者，而不是承认任何东西的 完全随意地遮止一切，这种方式是预先承认了需要专门遮止的一方。作为对治执着为一性的分别，说“何为色之空性，彼非色。何为色，彼非空性”。意思是，有法色等
English
The ten kinds of conceptualizations, namely, conceptualizing the meaning as the name indicates, and clinging to the name as the meaning indicates, should be completely abandoned by understanding the meaning of the Dharma. It is said. In the Hundred Thousand Prajñāpāramitā Sutra, it is said, "Although the Bodhisattva exists, he does not truly see the Bodhisattva." The meaning of emptiness is to hold that phenomena do not exist nominally, which is annihilationist emptiness, and therefore should be eliminated. Because there is the appearance of other-dependent arising, And the perfect reality of the ultimate truth exists as the nature of reality, this is truly thinking of existence as existence, so it is not an extreme. To eliminate the extreme of non-existence, it is said that "the Bodhisattva exists," which shows that this appearance of nominal interdependence, this person, exists. Even so, if ordinary people hold that the self of the person exists as it is conceived, this is the extreme of existence, so to eliminate it, as an antidote, it is said that "the Bodhisattva is not truly seen," meaning that although it appears as a person, it does not have a thing called self, because the self is neither one with the aggregates nor different from them. This shows that the person is selfless, and from this point on, it shows that the Dharma is selfless. As an antidote to eliminate the extremes of superimposition and denial, it is said, "Form is empty by its own nature, and not by emptiness." It means that although phenomena such as form appear, they are not established as their own essence, so it is said that "it is empty by its own nature," which shows that form is merely conceptualized, thereby eliminating the superimposition of real existence. Saying "and not by emptiness" eliminates the denial of perfect reality of emptiness, and if one cannot distinguish between existence and non-existence and clings to everything as non-existent, this is the view of denial. Considering these two ways, it is said that "neither exists nor does not exist," which is to prevent both, not to admit anything Completely arbitrarily denying everything, this method is to presuppose the side that needs to be specifically denied. As an antidote to conceptualizing as oneness, it is said, "What is the emptiness of form is not form. What is form is not emptiness." It means that the subject of Dharma, such as form, etc.
Tibetan
ང་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཀུན་བརྟགས་པ་དང་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་འཁྲུལ་པའི་བློའི་ཡུལ་དང་ཕྱི་མ་དཔྱད་བཟོད་པ་མ་འཁྲུལ་པའི་བློའི་ཡུལ་ཡིན་པས་སོ། །ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར། གཟུགས་སྟོང་པའོ་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཅན་ནམ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྟོང་པར་གནས་ཀྱི་དེ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་མེད་དེ་མེའི་ཚ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོགས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན་ཞེས་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་རེ་རེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་བཞི་རེ་བཞི་རེ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་ལྟ་བུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དང་། བུམ་པ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་རྟོག་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མིང་ཙམ་མོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་མིང་དང་ བརྡས་བཞག་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་གཟུགས་སུ་རུང་བ་དང་མྱོང་བ་སོགས་དང་ས་སྲ་བ་ཆུ་གཤེར་བ་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་གང་ཡང་མེད་ཅེས་སོ། །ཁྱད་པར་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་གཟུགས་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད། འགག་པ་ཡང་མེད། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན། རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡང་མ་ཡིན་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་སྦྱར་ཏེ་གསུངས་པ་བཞིན། དོན་དམ་པར་ཆོས་གང་ཡང་ངོ་བོ་མེད་པ་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་སོགས་ཀྱི་མིང་བརྗོད་པ་ན་མིང་དོན་འདྲེས་ནས་མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དོན་དུ་རྟོག་པ་དང་། དོན་བུམ་པ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མིང་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར། མིང་ནི་བཅོས་མ་རྫུན་པ་ཞེས་སོགས་གསུངས་ཏེ། མིང་དོན་གཉིས་ངོ་བོས་འབྲེལ་བ་མེད་ཀྱང་སྐྱེས་བུས་དོན་དེ་གོ་བར་བྱ་ཕྱིར་གློ་བུར་བརྡ་བྱས་པ་ཙམ་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མིང་བཞིན་དུ་དོན་དེར་འཛིན་པ་དང་། དོན་མཐོང་བ་ན་དོན་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འདི་ནི་མིང་འདི་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་འཛིན་པ་ནི་བྱིས་པའི་བློས་མིང་དང་དོན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྟེ་ཡང་དག་པར་ན་བརྗོད་བྱའི་དོན་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས
Chinese
我，法性即是空性。遍计所执和圆成实这二者并非一体，因为前者是不可分析的、错乱的意识之境，后者是可分析的、不错乱的意识之境。为了对治执着于差别，（经中）说：色即是空，空即是色。空性亦不异于色，色亦不异于空性。意思是说，作为所取和能取二者显现的法，其本身即安住于空性之中，除此之外别无所谓的空性，如同火的热性一般，这些法的自性即是空性。如是，在《解深密经》中也说：行蕴界与胜义之体性，一与异性离之体性也，谁若执着一与异性者，彼等非如实入（正道）也。如是，对于执着一和异性的每一种观点，都指出了四种过失。例如，执着瓶子为自性，以及执着瓶子为无常等，作为其特性的对治，（经中）说：凡是色，皆是名而已。这说明除了名称和约定俗成之外，在意义上，无论是作为自性的色，还是感受等等，以及地坚硬、水湿润等等的体性、自性或本性，都是不存在的。特别是，为了对治执着于差别，（经中说）色无生，亦无灭，非为杂染，亦非为清净等等，一切法都应如此类推。究竟而言，对于任何无自性的法，都不存在生等一切差别。当说出瓶子等名称时，由于名与义混淆，如同名称一般执着于意义，以及如同瓶子等事物一般执着于名称，为了对治这些，（经中）说：名称是虚假的、是捏造的等等。意思是说，名与义二者在本体上没有关联，仅仅是为了使人理解意义而临时约定的，但孩子们却像执着名称一样执着于意义，并且当看到事物时，会像事物本身一样执着于“这就是这个名称”，这只是孩童的意识对名和义的虚假附加，实际上，任何所诠释的意义都不成立。
English
I, the nature of phenomena is emptiness. The two, the completely imputed and the completely established, are not one, because the former is the object of a deluded mind that cannot be analyzed, and the latter is the object of a non-deluded mind that can be analyzed. As an antidote to clinging to differences, it is said: Form is emptiness, emptiness is form. Emptiness is not other than form, form is not other than emptiness. This means that the dharma, which appears as the two, the apprehended and the apprehender, abides in emptiness itself, and there is no such thing as emptiness apart from it, just as the heat of fire is the nature of those dharmas, which is emptiness. Thus, in the Samdhinirmocana Sutra, it is also said: The realm of formations and the nature of ultimate reality are the nature of being free from one and different. Whoever clings to one and different, those have not entered properly. Thus, for each view that clings to one and different, four faults each are pointed out. For example, clinging to a pot as its own essence, and clinging to a pot as impermanent, etc., as an antidote to its characteristics, it is said: Whatever is form is only a name. This explains that apart from name and convention, in meaning, whether it is form as its own essence, or feelings, etc., and the nature, self, or essence of earth being solid, water being liquid, etc., none of these exist. In particular, as an antidote to clinging to differences, it is said: Form has no birth, no cessation, is not defiled, and is not purified, etc., and all dharmas should be applied in this way. Ultimately, for any dharma that has no self-nature, there are no differences such as birth, etc. When uttering the names of pot, etc., due to the confusion of name and meaning, clinging to the meaning as the name is, and clinging to the name as the object of pot, etc., as an antidote to these, it is said: Names are false, fabricated, etc. This means that the two, name and meaning, are not related in essence, but are merely temporary conventions made in order for people to understand the meaning, but children cling to the meaning as they cling to the name, and when they see an object, they cling to it as the object itself, saying, "This is this name." This is just a false imputation of name and meaning by the mind of a child. In reality, no meaning to be expressed is established.