Tibetan
་སྒོམ་པར་བྱེད་པས་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐོག་མའི་རྒྱུའམ་མཚོན་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་ཕྱི་མ་དག་འབྱུང་བའི་གཞི་ནི་འདི་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་དམིགས་ནས་ནི། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ཞེས་པས་གཞག་པའམ་སྐྱེད་པའི་གཞི་བསྟན་ཏེ། སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བསྒོམ་བྱུང་གི་ཉམས་མྱོང་གིས་དྲོད་ཀྱི་ཚེ་ན་ཆོས་རྣམས་མིང་གིས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་། རྩེ་མོའི་ཚེ་ན་དོན་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང་། བཟོད་པའི་ཚེ་ན་གཟུང་བ་མེད་པ་དང་། ཆོས་མཆོག་གི་ཚེ་ན་འཛིན་པ་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ་རིམ་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་ཇེ་བཟང་ཇེ་གསལ་དུ་འཕེལ་བ་ནི་སྐྱེད་པའི་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ་མཐོང་ལམ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་བློ་བཞག་པའི་ཕྱིར་གཞག་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། དེས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྟོགས་པའི་བག་ཆགས་སེམས་ལ་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ནི་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས་པ་དང་། ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། གཞན་དབང་གི་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་གནས་པ་ནི་མཐོང་ལམ་ ས་དང་པོའི་ཚེ་ན་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་འདྲ་བར་ཡེ་ཤེས་དེས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གསལ་བར་མཐོང་བས་སོ། །ཁ་ཅིག་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ནི་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ནས་ཆོས་མཆོག་གི་བར་དུ་སྟོང་ཉིད་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པས་རྟོགས་པ་ལ་གནས་པར་འཆད་ཀྱང་བློ་བརྟན་འགྲེལ་པར་ས་དང་པོ་ལ་བཤད་པ་ཉིད་ལེགས་སོ། །སྣང་བ་ནི་དོན་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་མཐོང་ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་མཐོང་། མེད་པ་ལ་མེད་པར་མཐོང་བ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དོན་ཡོད་པ་ནི་གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ཡོད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ཡོད་པ་ལ་དེ་གཉིས་དེ་ལྟར་ཡོད་པར་མཐོང་། ཀུན་བརྟགས་ནི་བློ་འཁྲུལ་པས་གཟུང་བ་ཡིན་པས་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་མེད་པར་མཐོང་བའོ། །གནས་སམ་རྟེན་ནི། དེ་ན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་བསྟན་ཏེ། མཐར་ཐུག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་དེ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཟག་མེད་ཀྱི
Chinese
修习禅定，所缘的对象称为“基”。进入佛法的最初因或象征，是未来瑜伽地的生起之基，因此，专注于经文的意义。“如理作意”是指建立或生起的基。在加行道中，通过如理作意的禅修经验，在暖位时，诸法无法用语言表达；在顶位时，诸法的意义如幻觉般被理解；在忍位时，没有能取；在世第一法位时，证悟无所执，从而逐渐对如是性产生越来越好、越来越清晰的定解，这被称为生起之基，是为了生起见道。或者，因为对如理作意给予重视，所以也称为建立，因为它将证悟超世间法的习气留在心中。“如镜子般安住于心之自性中”，这表明，他缘起的心之自性是二空的如是性，因此，显现安住于此，是在见道初地时。正如镜子中清晰地显现影像一样，那个智慧将一切所知事物都如实地显现为如是性的自性。有些人认为，如镜子般是指从大资粮道到世第一法之间，以空性总相的方式证悟而安住，但在《智稳疏》中，在初地时解释更为妥当。“显现是见有和无”，这表明，从二地到十地之间的超世间智慧，对有者见为有，对无者见为无，这是事物自性如实显现，因此称为显现。有者是指他缘起、世俗的自性，以及圆成实、胜义的自性，对这两者如实地见为有。遍计所执是被虚妄分别所执持的，因此如同兔角般见为无。处所或所依是，在那里转变为平等性等，用一个偈颂来表示。最终的佛地，一切法都转变为平等性，因为无漏的
English
The object of meditation is called the "base." The initial cause or symbol for entering the Dharma is the base from which future yogic grounds arise. Therefore, focusing on the meaning of the scriptures, "proper attention" refers to the base of establishing or generating. In the path of application, through the experience of meditation with proper attention, at the stage of warmth, phenomena cannot be expressed in words; at the peak stage, the meanings of phenomena are understood as illusory; at the stage of acceptance, there is no grasping; at the stage of supreme Dharma, one realizes non-attachment, and gradually the knowledge of suchness becomes better and clearer, which is called the base of generation, for the sake of generating the path of seeing. Alternatively, because importance is given to proper attention, it is also called establishment, because it leaves the habit of realizing supramundane Dharma in the mind. "Like a mirror, abiding in the essence of the mind," this indicates that the essence of the other-dependent mind is the suchness of the two emptinesses. Therefore, manifestly abiding in this is at the time of the first ground of the path of seeing. Just as images appear clearly in a mirror, that wisdom manifestly sees all knowable things as the nature of suchness. Some people think that like a mirror, it refers to abiding in the realization of emptiness in a general way from the great accumulation path to the supreme Dharma, but in the commentary of Blo brtan, it is more appropriate to explain it on the first ground. "Appearance is seeing what exists and what does not exist," this indicates that the supramundane wisdom from the second to the tenth grounds sees what exists as existing and what does not exist as non-existent. This is the unperverted appearance of the nature of things, so it is called appearance. What exists refers to the other-dependent, conventional nature, and the perfectly established, ultimate nature. These two are seen as existing as they are. The completely imputed is grasped by deluded thought, so it is seen as non-existent like a rabbit's horn. The place or support is, there it transforms into equality, etc., indicated by a single verse. In the ultimate Buddha ground, all dharmas transform into equality, because of the stainless
Tibetan
་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་རོ་གཅིག་ཏུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ལ་འཕགས་ པའི་རིགས་ཞེས་བྱ་སྟེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་ཡང་དག་མཐའ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །དབྱིངས་དེ་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པར་གནས་གྱུར་ཅིང་ཉོན་སྒྲིབ་སྤང་བའི་རྣམ་གྲོལ་ཙམ་ཉན་རང་ལ་ཡོད་པས་དེ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་མཉམ་པ་དང་། ཁྱད་པར་ལྔས་ཉན་རང་ལས་འཕགས་པ་དང་། ཀུན་ཉོན་འགག་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འབྲི་བ་མེད་ཅིང་། རྣམ་བྱང་འཕེལ་བས་ཆོས་དབྱིངས་འཕེལ་བ་མེད་པས་རྟག་ཏུ་འཕེལ་འགྲིབ་བྲི་གང་མེད་པར་མཉམ་པར་ཉིད་ལས་མི་གཡོ་བ་ཞི་གནས་སམ་རྟེན་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་གྲོལ་ནི་རྟེན་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་པས་དེའི་རྣམ་གྲོལ་དེ་ལྟ་བུ་སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་ཡོད་པས་མཉམ་ན་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ལ་རྫོགས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ཉན་རང་རྣམས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་སྤངས་པས་སངས་རྒྱས་ལྟར་རྣམ་པར་དག་པ་མིན་ལ་དེར་མ་ཟད། དེ་དག་གི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་སྤངས་ཀྱང་བག་ཆགས་ཕྲ་མོ་མ་སྤངས་པས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་ཀྱང་སྔོན་སྤྲེའུར་གྱུར་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྤྲེལ་ལྟར་མཆོངས་རྒྱུག་བྱེད་པ་དང་། སྔོན་སྨད་འཚོང་མར་གྱུར་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་རང་གི་བྱད་ལ་ལྟ་བའི་ཕྱིར་མེ་ལོང་དང་ལྷུང་བཟེད་ ཀྱི་ངོས་ལ་ལྟ་བ་ལྟ་བུ་སོགས་ཉོན་མོངས་མེད་ཀྱང་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཆ་ཡོད་ལ་སངས་རྒྱས་ལ་སྒྲིབ་གཉིས་ཕྲ་མོ་ཡང་མི་མངའ་བས་རྣམ་པར་དག་པ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྦྱང་བས་རིན་པོ་ཆེའི་ས་གཞི་དང་། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་། བདུད་རྩིའི་ཆུ་བོ་སོགས་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པའི་བཀོད་པ་སྟོན་ནུས་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་མི་ནུས་པས་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཁྱད་པར་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་ལ། ཉན་རང་རྣམས་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལུས་ཙམ་
Chinese
融入法界的诸佛，身语意已成平等性，所有诸法也同样于此大平等性之体性中融为一体。即是说，所有诸法的实相，即是法界自性清净，名为殊胜种姓，也称为如来藏和真实边际。此界远离二障垢染，已转化为极度无垢之境，声闻缘觉唯有断除烦恼障之解脱，仅在此层面相等。以五种差别胜于声闻缘觉。因诸烦恼止息，故法界无减损；因清净增长，故法界无增益；恒常无增无减，不离平等性，是为寂止或所依。解脱是随处皆有的所依，故声闻缘觉也从轮回中解脱，因此，这样的解脱在佛陀处也有，故而相等。然而，佛陀的解脱有五种殊胜之处：极度清净之殊胜，刹土完全清净，获得法身，圆满受用大乘之法，以化身成办有情之义，事业相续不断。首先，声闻缘觉未断除所知障，故不像佛陀一样极度清净，不仅如此，彼等虽已断除烦恼之种子，却未断除细微习气。即使获得阿罗汉果，仍因往昔为猴子之习气而如猴子般跳跃奔跑，往昔为妓女之习气而照镜子和看钵的表面等，虽无烦恼，却有彼等习气之分。而佛陀连细微二障也不具足，故极度清净，极为殊胜。佛陀因净治刹土，能示现珍宝地基、如意树和甘露水流等刹土完全清净之庄严，而声闻不能，故有刹土完全清净之殊胜。诸佛因证悟二无我，故获得如是性大平等之法身，而声闻缘觉唯有证悟人无我之解脱身。
English
All Buddhas who have entered into the sphere of reality, their body, speech, and mind have become equal, and all phenomena are likewise comprehended as one taste in the essence of great equality. That is to say, the very nature of all phenomena, the self-nature of the pure realm of phenomena, is called the noble lineage, and it is also called the Sugata-garbha and the ultimate truth. That realm, being free from the stains of the two obscurations, has been transformed into an extremely stainless state, and since the Shravakas and Pratyekabuddhas only have the liberation of abandoning the afflictive obscurations, they are equal only in that respect. They are superior to the Shravakas and Pratyekabuddhas by five distinctions. Since all afflictions have ceased, the realm of phenomena does not diminish. Since the complete purification increases, the realm of phenomena does not increase. It is always equal without increase or decrease, and it does not move from equality. It is called peace or support. Liberation is that which goes everywhere as a support, so the Shravakas and Pratyekabuddhas are also liberated from Samsara, so such liberation is also present in the Buddhas, so they are equal. However, the liberation of the Buddhas has five distinct superiorities: the superiority of complete purity, the complete purity of the field, the attainment of the Dharmakaya, the complete enjoyment of the Mahayana Dharma, and the accomplishment of the benefit of sentient beings by the Nirmanakaya, and the unceasing activity. First, the Shravakas and Pratyekabuddhas have not abandoned the obscuration of knowledge, so they are not as completely pure as the Buddhas. Moreover, although they have abandoned the seeds of their afflictions, they have not abandoned the subtle habitual tendencies. Even if they attain Arhatship, they still jump and run like monkeys due to the habitual tendencies of having been monkeys in the past, and they look at mirrors and the surface of begging bowls in order to look at their own faces due to the habitual tendencies of having been prostitutes in the past, etc. Although they are without afflictions, they still have a part of those habitual tendencies, but the Buddhas do not possess even the subtle two obscurations, so they are completely pure and extremely superior. Because the Buddhas purify the fields, they are able to show the arrangement of the completely pure field, such as the ground of jewels, the wish-fulfilling tree, and the stream of nectar, but the Shravakas cannot, so there is the superiority of the completely pure field. Because the Buddhas realize the two selflessnesses, they attain the Dharmakaya of suchness, great equality, but the Shravakas and Pratyekabuddhas only have the liberated body that realizes the selflessness of the person.