Tibetan
་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས། ཡིད་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དགའ་བ། ལས་སུ་རུང་བ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ། མཉམ་པར་གནས་པའི་བཏང་སྙོམས། སེམས་གནས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ནོ། །འཕགས་ལམ་བརྒྱད་ཀྱི་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ས་དང་པོར་གདོན་མི་ཟ་བའམ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་ཟིན་པ་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ལམ་རྣམས་སུ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའོ། །ཡང་དག་པའི་རྟོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ས་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མོས་སྤྱོད་ནས་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པ་རིམ་པར་འཕེལ་བས་ས་དང་པོར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་མཉམ་བཞག་ལས་ལངས་ནས་བདག་གིས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཤེས་པས་སོ། །ཡང་དག་པའི་ངག་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་རིག་པར་ བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་དང་། ཡང་དག་པ་ལས་ཀྱི་མཐའ་ནི་འཕགས་པ་འདུན་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཞུགས་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པས་སོ། །ཡང་དག་པའི་འཚོ་བ་ནི་བསྙུངས་པའི་ཚུལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་ཡོ་བྱད་བསྙུང་ཞིང་ལོག་འཚོ་སྤངས་པས་སོ། །ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བ་ནི། སྔོན་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པས་ཐོབ་པའི་ལམ་ལ་གོམས་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མོས་སྤྱོད་ནས་ས་དང་པོའི་བར་དུ་བསྒོམས་པས་ས་དང་པོར་བརྩོན་འགྲུས་ཁྱད་འཕགས་ཐོབ་ནས། ས་བཅུ་པའི་བར་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ཁྱད་ཞུགས་པ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པས་སོ། །ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་ནི་ཆོས་གནས་པའི་མཚན་མ་མི་བརྗེད་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བརྗོད་ཅིང་དེ་ལ་རྩེ་གཅིག་གནས་པའི་ཚེ་ཞུམ་རྒོད་བྱུང་ན་གཉེན་པོ་མཚན་མ་གསུམ་གྱིས་བསལ་ཏེ་མི་བརྗེད་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། མཚན་མ་གསུམ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་། རབ་ཏུ་འཛིན་པའམ་གཟེངས་བསྟོད་པའི་མཚན་མ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་སྟེ། རྒོད་པ་ན་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་བསྒོམ་སྟེ་ཞི་བར་བྱ། ཞུམ་རྨུགས་བྱུང་ན་གཟེངས་བསྟོད་པའི་མཚན་མ་རབ་ཏུ་འཛིན་པས་ཞི་བར་བྱེད། ཞུམ་རྒོད་མེད་པར་ནམ་གྱུར་ན་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱ་ཞིང་སེམས་མི་བསྐྱོད་པར་རྣལ་དུ་བཞག་གོ། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་སྒོམ་པ་ཉིད་གནས་གྱུར
Chinese
欢喜的精进，心安乐的自性欢喜，堪能极善修习，平等安住的舍，心安住的等持，是七菩提分。八正道中的正见，对于不怀疑的相进行修习，意思是说，初地时对于不怀疑或者确定的法界已经证悟，在修道的各个阶段中，反复不断地特别修习。正思惟是对已完全修习的地的证悟之相进行修习，意思是说，从胜解行到闻思修依次增上，在初地时现量证悟法界，这叫做已完全修习的地。从等持中起立后，知道自己已经完全修习，从而证悟了法界如是。正语是对他人正确认识的相进行修习，正业边是对进入圣者所喜悦的戒律之相进行修习，因为是圣者欢喜的戒律。正命是对俭朴之行普遍修习的相进行修习，因为减少资具并且断除邪命。正精进是对于先前通过完全修习所获得的道生起串习的相进行修习，意思是说，从胜解行到初地之间通过修习，在初地时获得殊胜精进，直至十地之间对于殊胜精进不断串习。正念是对法安住的特征不忘失的相进行修习，意思是说，法是指法界，当一心安住于法界时，如果出现掉举和沉没，就用对治的三种相来遣除，从而修习不忘失之相。三种相是止的相，以及胜观或者提高的相，还有舍的相。掉举时修习止的相，从而平息掉举。沉没时修习胜观的相，通过提高来平息沉没。当没有掉举和沉没时，就作意舍的相，并且心不移动地如实安住。正等持是修习无相本身，就是安住转变。
English
Joyful diligence, the joy of the nature of mental ease, the ability to be thoroughly trained, equanimity in equipoise, and the abiding of the mind in samadhi are the seven branches of enlightenment. In the Noble Eightfold Path, "right view" means to meditate on the aspect of non-doubt. That is, in the first bhumi, one has already realized the dharmadhatu without doubt or with certainty, and one repeatedly and especially meditates on it in the various paths of meditation. "Right understanding" means to meditate on the aspect of realizing the ground that has been completely cultivated. That is, from the stage of aspiration, hearing, thinking, and meditating gradually increase, and in the first bhumi, the direct realization of the dharmadhatu is called the ground of complete cultivation. Then, rising from meditative equipoise, one knows that one has completely cultivated and thus realized the dharmadhatu as it is. "Right speech" means to meditate on the aspect of making others understand correctly. "Right action" means to meditate on the aspect of engaging in the precepts that the noble ones desire, because they are the precepts that please the noble ones. "Right livelihood" means to meditate on the aspect of practicing frugality in all ways, because one reduces possessions and abandons wrong livelihood. "Right effort" means to meditate on the aspect of becoming accustomed to the path that was previously attained through complete cultivation. That is, from the stage of aspiration up to the first bhumi, one cultivates and attains excellent diligence in the first bhumi, and then becomes accustomed to excellent diligence up to the tenth bhumi. "Right mindfulness" means to meditate on the aspect of not forgetting the characteristics of the abiding of the Dharma. That is, Dharma refers to the dharmadhatu, and when one abides in it single-pointedly, if agitation or lethargy arises, one eliminates them with the three antidotal characteristics and thus meditates on the aspect of non-forgetfulness. The three characteristics are the characteristic of calm abiding, the characteristic of uplifting or praise, and the characteristic of equanimity. When there is agitation, one meditates on the characteristic of calm abiding to pacify it. When there is lethargy, one meditates on the characteristic of uplifting, pacifying it by uplifting. When there is neither agitation nor lethargy, one attends to the characteristic of equanimity and remains still without moving the mind. "Right samadhi" is the very meditation on the absence of characteristics, which is the abiding transformation.