Tibetan
སྡེ་གང་དུ་ཚིག་དང་མིང་དང་ཡི་གེ་འདི་ཙམ་ཡོད་པ་དེའི་དོན་འདི་སྟོན་ནོ་ཞེས་དམིགས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་ལ། དེ་དག་གིས་དོན་སྟོན་མོད་སེམས་ཀྱིས་བརྡར་བྱས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་པས་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སེམས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་ནས་བརྗོད་དུ་མེད་པར་འཇུག་གོ། བརྗོད་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་གཉིས་དང་། གཞན་དབང་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། གཟུང་ཆར་སྣང་བའི་གཞན་དབང་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཆོས་རྣམས་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པ་དང་། ལུས་མི་གཙང་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དམིགས་པ་དང་། འཛིན་ཆར་སྣང་བའི་གཞན་དབང་གཟུགས་ཅན་མིན་པ་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མི་རྟག་པར་དམིགས་པའོ། །བཅུ་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ངེས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། འདི་ཡི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལྔ་ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཡི་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ལྔ་ཡོད་དེ། ལྔ་པོ་གང་ཞེ་ན། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་གཞི་བདེན་པ་བཞི། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་མི་རྟག་སོགས་རྣམ་པ་བཅུ་ དྲུག །ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ལ་མཐོང་སྒོམ་གྱི་ལམ་གཉིས། ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། རྣམ་གྲོལ་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་རྣམ་གྲོལ་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པའོ། །དེ་ཡང་གཞི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་དམིགས་ནས། དེ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་དང་སྟོང་པའི་དོན་དུ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་སྟེ་མཐོང་ལམ་སྒོམ་ལམ་དུ་འབྱུང་ངོ་། །ལམ་དེས་འབྲས་བུ་ཉོན་མོངས་སྤངས་པས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། རྣམ་གྲོལ་དེ་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་སྟེ། དོན་ལ་བདེན་པ་བཞི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །བཅུ་གཅིག་པ་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། རྣམ་བསྒོམ་དང་ལྡན་པ་ནི། བཞི་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ནོ་ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། རྣམ་པ་བསྒོམ་པ་དང་ལྡན་པའམ་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པ་བཞི་ནི། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་པ་དང་། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་པ་དང་། མཐོང་བའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་དང་། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ཕུང་ལྔ་མི་རྟག་སོགས་བཞིར་རྟོགས་པ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྒོམ་མོ། །གཉིས་པ་ཆོས་
Chinese
无论在哪一部类中，只要有词语和文字，就旨在阐释其中的含义。世间和出世间的一切论典，都离不开名、词、句的自性。虽然它们能阐释意义，但这是由心来衡量的缘故，所以一切名、词、句都由心而生，仅是心的假立，认识到这一点就进入了不可言说的境界。如果从所诠释的角度来说，就从圆成实性的角度，专注于人无我和法无我这二者；如果从依他起的角度来说，专注于显现为所取的依他起有色法，它们是众多且无常的，身体是不净的，是痛苦的根源；专注于显现为能取的依他起无色法，即心和心所，它们是痛苦且无常的。第十，忆念完全了知的决定：由“此之完全了知五”来阐释。此禅定的所缘完全了知有五种，是哪五种呢？即：所应完全了知的基是四谛；所应完全了知的义是无常等十六种行相；完全了知的能知是见道和修道二道；完全了知的果是解脱；彻底了知解脱本身，即是证悟解脱的见之智慧。也就是专注于作为所取蕴的五蕴，了知它们是痛苦的、无常的、无我的和空性的。如此彻底了知的方法是八支圣道，即生起见道和修道。此道之果是断除烦恼，从而心获得解脱，并且生起证悟解脱的智慧，实际上就是完全了知四谛。第十一，忆念修习之相：由“具足修相者，四与三十七”来阐释。具足修习之相，或者说修习的四种相是：修习人无我的相，修习法无我的相，修习见之相，修习知之相。其中，第一种，了悟五蕴为无常等四相，声闻乘行者也修习此法。第二种，法
English
The purpose is to indicate that in whatever category there are words and letters, they are meant to explain the meaning. All treatises, both mundane and supramundane, are inseparable from the nature of names, words, and letters. Although they explain meaning, it is due to the mind's evaluation, so all names, words, and letters arise from the mind and are merely imputed by the mind. Recognizing this, one enters the realm of the inexpressible. If considered from the perspective of what is to be expressed, then from the perspective of the perfectly established nature, focusing on the absence of self of the person and the absence of self of phenomena, these two; and from the perspective of the dependent nature, focusing on the dependent nature of the colored phenomena that appear as the apprehended object, they are numerous and impermanent, the body is impure, and it is the basis of suffering; focusing on the dependent nature of the non-colored phenomena that appear as the apprehending object, namely mind and mental factors, they are suffering and impermanent. Tenth, the mindfulness of the certainty of complete knowledge: This is explained by "Five complete knowledges of this." The object of this samadhi, complete knowledge, has five aspects. What are these five? They are: the basis to be completely known is the four truths; the meaning to be completely known is the sixteen aspects such as impermanence; the knower of complete knowledge is the two paths of seeing and meditation; the result of complete knowledge is liberation; and thoroughly knowing liberation itself is the wisdom of seeing liberation. That is, focusing on the five aggregates as the basis of appropriation, knowing that they are suffering, impermanent, selfless, and empty. The method of thoroughly knowing in this way is the eightfold noble path, which arises as the path of seeing and the path of meditation. The result of this path is the abandonment of afflictions, thereby the mind attains liberation, and the wisdom of seeing liberation arises, which is actually the complete knowledge of the four truths. Eleventh, the mindfulness of the aspect of meditation: This is explained by "Those endowed with the aspect of meditation are four and thirty-seven." The aspects of meditation, or the four aspects of meditation, are: meditating on the aspect of the absence of self of the person, meditating on the aspect of the absence of self of phenomena, meditating on the aspect of seeing, and meditating on the aspect of knowing. Among these, the first, realizing the five aggregates as the four aspects of impermanence, etc., is also meditated upon by the Hearers. The second, phenomena.
Tibetan
ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་མོ། །མཐོང་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ལས་བཟོད་པ་བརྒྱད་ནི་མཐོང་བ་དང་། ཤེས་པ་བརྒྱད་ཤེས་པའི་རྣམ་པའོ། །ཡང་ན་ཞི་གནས་ལ་མཐོང་བ་དང་། ལྷག་མཐོང་ལ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བསྒོམ་པའི་རྣམ་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ཏེ། ལུས་མི་གཙང་བ། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་སེམས་མི་རྟག་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དྲན་པ་ཉེར་བར་བཞག་པ་བཞི། ལྷག་པའི་བསླབ་པ་གསུམ་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཡང་དག་སྤོང་བ་དང་པོ་དང་། བརྟེན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་པ་ལ་སྒོམ་པ་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པ་གཉིས་པ་དང་། གདོན་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་པ་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤོང་པའི་ཕྱིར་འབད་པ་གསུམ་པ་དང་། གཉེན་པོའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྡུག་པ་དང་བྱམས་པ་དང་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་བསྒོམ་པ་བཞི་པའོ། །དེ་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི། འདུན་པ་ནི་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ནི། གཡེང་བ་དང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། སེམས་པ་ནི་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་རྒོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དཔྱོད་པ་ནི་རྨུགས་པ་དང་ཞུམ་པའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དབང་པོ་ལྔའི་དད་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་རྣམ་པ་ཡིད་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་བརྩོན་པ་འབད་པའི་རྣམ་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་གནས་པའི་རྣམ་པ། ཤེས་རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པ་ལ་བསྒོམ་པའོ། །དབང་པོ་ལྔ་དེ་དག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆོམས་པ་ནི་སྟོབས་ལྔ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཡན་ལག་བདུན་གང་ཞེ་ན། དྲན་པ་མི་བརྗེད་པའི་རྣམ་པ། ཟད་ མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་དྲན་པ་སོགས་བདུན་ནོ། །ཡང་ན་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་དྲན་པ་སོགས་བདུན་པའོ། །འདི་རྣམས་ལ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ལ། བསྒོམ་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་། དགེ་བ་ལ
Chinese
一切无自性，菩萨们修习。见道是十六刹那的智慧，其中八忍是见道，八智是知道的相。或者说，止观是见道，胜观是知道的相。三十七道品是菩提分法三十七： 身不净，受是苦，心无常，法一切无我的相中，了知四念住。增上三学未生令生，已生令增长的相是修习正断的第一种。依止的相是修习三学之法已生者，令其更增上的第二种。断除的相是修习三学之不顺品已生者，为断除而努力的第三种。对治的相是修习不善不生之法，为不生而修习不净观、慈悲观和缘起之义的第四种。然后是四神足。欲是知足的对治，作意。勤是散乱和怀疑的对治，作意。心是心执着的门径，掉举的对治，作意。观是昏沉和怯弱的对治，作意。五根的信是信赖的相，作意。如是勤是精进的相，定是心住的相，慧是分别的相，修习这些。五根的违品调伏是五力，作意。何为七菩提分？念是不忘的相。灭 不生了知的智慧自性是菩提，成为其支分的是念等七者。或者说，获得见道的无二智慧是菩提，成为其支分的是念等七者。对于这些显现清净菩提，说是修习。不忘失的念是正等菩提的支分，以及不颠倒了知的择法是菩提的支分，以及善
English
All are without inherent existence, Bodhisattvas meditate on them. The path of seeing is the wisdom of sixteen moments, of which eight forbearance are the path of seeing, and eight knowledges are the aspects of knowing. Alternatively, calm abiding is the path of seeing, and insight is called the aspect of knowing. The thirty-seven aspects of meditation are the thirty-seven dharmas that are in harmony with enlightenment: The body is impure, feeling is suffering, the mind is impermanent, and in the aspect of all dharmas being without self, the four mindfulnesses are known. The aspect of cultivating the three higher trainings that have not arisen, causing them to arise, and fully attaining them is the first of the four right abandonments. The aspect of relying on the three trainings, the dharmas that have arisen, increasing and expanding from above, is the second. The aspect of abandoning is the third, which is the effort to abandon the unfavorable aspects of the three trainings that have arisen. The aspect of the antidote is the fourth, which is the meditation on ugliness, love, and the meaning of dependent origination, in order to prevent the arising of unwholesome and non-virtuous dharmas that have not arisen. Then there are the four legs of miraculous powers. Desire is the antidote to contentment, attention. Diligence is the antidote to distraction and doubt, attention. Mind is the gateway to grasping the mind, the antidote to excitement, attention. Investigation is the antidote to dullness and discouragement, attention. The faith of the five faculties is the aspect of trust, attention. Likewise, diligence is the aspect of effort, concentration is the aspect of the mind abiding, and wisdom is the aspect of discernment, meditating on these. Subduing the opposing aspects of these five faculties is the five powers, attention. What are the seven branches of the path to enlightenment? Mindfulness is the aspect of not forgetting. Cessation The wisdom nature of knowing non-arising is enlightenment, and its branches are the seven, such as mindfulness. Alternatively, the non-dual wisdom of attaining the path of seeing is enlightenment, and its branches are the seven, such as mindfulness. For these, the appearance of pure enlightenment is said to be meditation. Unforgettable mindfulness is a branch of perfect enlightenment, and the dharma that is discerned without being inverted is a branch of enlightenment, and virtue