Tibetan
བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཁ་ཟས་ཟ་བའི་དབང་གིས་བསོད་ནམས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གཞན་ལ་བསྟན་ཅིང་རང་གིས་མོས་པ་བསྐྱེད་པ་ལས་ནི། མདོ་ལས་གསུངས་པ་ཡི་བསོད་ནམས་ཆེར་འབྱུང་བ། དཔེར་ན་ཞིང་མཐའ་ཡས་པ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཀང་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཕུལ་བ་ལས། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་བཤད་པ་ཕན་ཡོན་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཐོབ་པ་དེ་ལྟར། རང་གི་དོན་གྱི་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཐེག་དམན་བསྟན་པ་ལས་ནི་ཕན་ཡོན་བཟང་པོ་ཡོད་མོད་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་བསྟན་པའི་ཕན་ཡོན་ལྟར་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་མཇུག་སྡུད་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ནི། དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཆེན་པོའི་ཞེས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ཆོས་ནི་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བར་གྱུར་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་དང་ལྡན་པས་དུས་རྟག་ཏུ་མོས་པ་ཆེར་བསྐྱེད་པར་བྱས་ན་བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བ་ དང་། མོས་པ་དེ་ཉིད་གོང་ནས་གོང་དུ་ས་བཅུ་པའི་བར་དུ་འཕེལ་བ་དང་། མཐར་ཐུག་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། བསམ་པ་ཐེག་ཆེན་ལ་དད་པའམ་མོས་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པ་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །། བཅུ་གཉིས་པ་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་ལེའུ། དེ་ལྟར་མོས་པའི་ལེའུ་བཤད་ནས་མོས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པར་གང་ལ་མོས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་རྣམས་ཐོས་བསམ་བསྒོམས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་སྒོ་ནས་ཐོས་པ་མང་དུ་བསགས་ཤིང་དེའི་དོན་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱ་དགོས་པས་ཆོས་འཚོལ་གྱི་ལེའུ་བཤད་པ་འདི་ལ་བཙལ་བར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་གིས་འཚོལ་བ་དང་། ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་བྱེ་བྲག་དང་། ཆོས་འཚོལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། དོན་བསྡུ་བའི་ཚིགས་བཅད་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལ། བཤད་བྱ་ལུང་གི་ཆོས་བཙལ་བ་དང་། རྟོགས་བྱ་དོན་གྱི་ཆོས་བཙལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དམིགས་པ་གསུང་རབ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་དང་། དེས་བསྟན་དོན་དམིགས་པ་རྙེད་པ་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་དང་། འཚོལ་བྱེད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས་ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྡེ་སྣོད་དག་ནི་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བི་ཊཀ་ཞེས་པ་སྡེ་སྣོད་དེ་དེའི་ནང་དུ་
Chinese
就像自己因吃食物而获得功德并非如此，而是为了其他众生而成为所依之法的，将大乘法教导他人，自己也生起信乐，这样从经典中所说的功德会大量产生。例如，无边无际的田地充满七宝，并将其献给如来，不如宣说大乘法的仅仅一个偈颂所获得的利益殊胜。同样，宣说以自身利益为所依之法的下乘法，虽然有好的利益，但不如宣说大乘法的利益那样获得。第三，总结的偈颂是：如是圣者大，即大乘圣道的法是宽广而广大的，具有智慧的菩萨如果恒时生起极大的信乐，那么广大的功德会源源不断地产生，并且这种信乐会越来越增长，直到十地，最终会变成无量功德的自性，无上大菩提。大乘经庄严论中，思维对大乘生起信心或信乐的章节，即第十一品，如是解释完毕。 第十二品 遍寻法品 如是宣说了信乐品之后，仅仅有信乐是不够的，对于所信乐的大乘法，需要通过闻思修的智慧来遍寻，从而积累大量的听闻，并且需要获得对它的意义的定解，因此宣说遍寻法品。此品有五个方面：所要寻找的法，以何种作意来寻找，遍寻的差别，寻找法的果，以及总结意义的偈颂。第一方面，分为：寻找所说的经教之法，以及寻找所证的意义之法。第一方面，分为：所缘是经典本身，遍寻；以及由它所指示的意义，获得所缘，遍寻；以及寻找者，作意，遍寻，这三个方面。第一，为了说明以三种智慧所缘的对境是什么，因此说了“藏经等”这四个偈颂。其中，所缘是佛陀的经典，藏经之法，也就是所谓的“毗奈耶”（藏文：བི་ཊཀ་），即藏经，在其中
English
Just as one does not gain merit by eating food for oneself, but rather by teaching the Mahayana Dharma, which is the basis for benefiting other sentient beings, and by generating faith in it oneself, great merit will arise as stated in the sutras. For example, it is more beneficial to speak a single verse of the Mahayana Dharma than to fill endless fields with the seven precious jewels and offer them to the Tathagatas. Similarly, although there are good benefits from teaching the Hinayana Dharma, which is the basis for one's own benefit, one does not obtain the same benefits as from teaching the Mahayana Dharma. The third, concluding verses are: Thus, the Dharma of the Great Noble One, that is, the Mahayana Noble Path, is vast and extensive. If a Bodhisattva with wisdom constantly generates great faith, then vast merit will arise continuously, and that faith will increase more and more up to the tenth Bhumi, and ultimately it will become the nature of immeasurable qualities, the unsurpassed Great Bodhi. From the Ornament for the Mahayana Sutras, the eleventh chapter, which is the chapter on thinking and generating faith or devotion to the Mahayana, is thus explained. Twelfth Chapter: The Chapter on Completely Seeking the Dharma Having explained the chapter on faith in this way, it is not enough to have faith alone. One must completely seek the profound and vast Mahayana Dharma, in which one has faith, through the wisdom of hearing, thinking, and meditating, thereby accumulating much learning and gaining certainty about its meaning. Therefore, this chapter on seeking the Dharma is explained. This chapter has five aspects: the Dharma to be sought, the mental activity by which to seek, the distinctions of completely seeking, the result of seeking the Dharma, and the verses summarizing the meaning. The first aspect is divided into: seeking the Dharma of the spoken word, and seeking the Dharma of the realized meaning. The first aspect is divided into three aspects: the object of focus is the scriptures themselves, completely seeking; and the meaning indicated by them, obtaining the object of focus, completely seeking; and the seeker, mental activity, completely seeking. First, in order to explain what the object of focus is for the three wisdoms, the four verses beginning with "The collections of scriptures, etc." are spoken. Among these, the object of focus is the Buddha's scriptures, the Dharma of the collections of scriptures, which is also called "Vinaya" (Tibetan: བི་ཊཀ་), that is, the collection of scriptures, in which
Tibetan
ཤེས་བྱའི་དོན་མང་པོ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བཏགས་ཏེ། ཡུལ་དབུས་ཀྱི་བྲེ་བོ་ཆེ་ལའང་མིང་དེ་ འཇུག་པ་ནི། དེའི་ནང་དུ་བྲེ་ཆུང་མང་པོ་འདུས་ཤིང་ཤོང་བ་བཞིན། འདིར་ཡང་སྡེ་སྣོད་དེར་བརྗོད་བྱ་ཤེས་བྱའི་དོན་མང་པོ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡེ་སྣོད་དག་གི་དབྱེ་བ་ནི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད། འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད། མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་མམ། ཡང་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་དང་། ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་གཉིས་སུ་བསྡུས་ཀྱང་རུང་ངོ་། །སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ངེས་ཚིག་ནི་དོན་མང་པོ་དེའི་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུང་རབ་ལ་རྒྱས་པར་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་ཚིགས་སུ་བཅད། །ཆེད་བརྗོད་གླེང་གཞི་རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟར་བྱུང་། །སྐྱེས་རབས་རྒྱས་དང་རྨད་བྱུང་གཏན་ལ་དབབ། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོ་དང་། སྐྱེས་རབས་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དང་། ལྷག་མ་རྣམས་ལས་ཕལ་ཆེར་ཉན་ཐོས་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཐུན་མོང་བར་གྱུར་པའང་ཡོད། ཕལ་ཆེར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་གཏོགས་པའང་ཡོད། བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་འདུའོ། །སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་ནི་དགུར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་སྤང་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་གསུམ་དང་། བསླབ་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་གསུམ་དང་། ཤེས་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་གསུམ་དུ་བཞག་པའི་དང་པོ་ཉོན་མོངས་གསུམ་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཐེ་ཚོམ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་བཤད་དེ། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྟེན་འབྲེལ་བདེན་པ་ས་དང་ཕར་ཕྱིན་སོགས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གང་དང་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན་ པ་མ་ཤེས་ནས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དག་ལ། དེ་དག་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པས་དོན་དེ་བཞིན་རྣམ་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཤེས་ནས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདུལ་བ་ནི་འདོད་པ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་མཐའ་དང་།དཀའ་ཚེགས་ངལ་དུབ་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་ལ། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སེལ་བའི་གཉེན་པོ་སྟེ། འདོད་པ་ལ་ཆགས་པས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ཡོ་བྱད་སྣ་ཚོགས་ཇི་བདེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཁྱིམ་པ་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་འགོག་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་ངན་པ་གང་གིས་ཕས་ཕམ་པ་དང་ལྷག་མ་དང་། ལྟུང་བ་དང་། ཉེས་བྱས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང
Chinese
因为包含众多知识的意义，所以这样命名。如同中部地区的大斗也用这个名字，因为其中包含并容纳众多小斗一样，这里也因为这个部类包含众多可表达的知识意义。部类的区分有经藏、律藏、论藏三种，或者也可以归纳为大乘菩萨藏和小乘声闻藏两种。部类的定义是，因为众多意义都包含在其中，如上文所示。圣教广义上分为十二支：经部、应颂、记别、讽颂、自说、因缘、譬喻、本事、本生、方广、希法、论议。如是。其中，方广属于大乘菩萨藏，本生也是，其余大部分是声闻和大乘共有的，大部分属于声闻藏。这十二部如果归纳，就归于三藏。安立三藏的原因认为是九种。即从舍弃的角度分为三种，从修学的角度分为三种，从认识的角度分为三种。首先，从消除三种烦恼的角度来说，对于蕴、界、处等法产生疑惑的烦恼，其对治法就是宣说经藏，因为对于蕴、界、处、缘起、谛、地、波罗蜜多等的自相和共相的意义，不知道是什么、怎么样而产生疑惑的人，通过开示“这些是这样这样的”，从而毫不怀疑地了解其意义，因此可以消除疑惑。律藏是对治随顺贪欲和苦行的两种极端而产生的近取烦恼的对治法。为了阻止因贪欲而享受各种舒适的、有罪的受用，如同在家人的行为，阻止世俗的恶行，从而产生他胜、残余、堕罪和恶作等。
English
It is named so because it contains many meanings of knowledge. Just as the large 'bre bo' (a unit of measurement) in the central region also uses this name, because it contains and accommodates many small 'bre' (smaller units of measurement), similarly, here too, it is because this category contains many expressible meanings of knowledge. The divisions of the categories are the Sutra Pitaka, the Vinaya Pitaka, and the Abhidharma Pitaka, or it can also be summarized into two
Tibetan
་བའི་སྤྱོད་པ་ནི་བཀག་སྟེ་མ་གནང་ངོ་། །ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་སོགས་རང་ཉིད་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། མུ་སྟེགས་ཅན་ལྟར་དཀའ་ཐུབ་དྲག་པོ་དང་ཐལ་པ་ཚེར་མའི་ཁྲོད་དུ་ཉལ་བ་དང་། གཅེར་བུ་དང་ཟས་གཅོད་པ་དང་། ཁྱི་དང་བ་ལང་སོགས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་བདག་གི་ལུས་ངལ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོར་ལུས་འཚོ་བའི་རྐྱེན་གྱི་ཡོ་བྱད་སྡིག་མེད་རྣམས་རབ་བྱུང་ཐུན་མོང་པ་ཀུན་ལའང་གནང་ཞིང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་དང་ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་ནི། ཁ་ཟས་རོ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་དང་། བརྒྱ་སྟོང་རི་བའི་གོས་དང་། ཁང་བཟང་བཀོད་མཛེས་མིག་མང་དག་ཀྱང་སྤྱོད་དུ་གནང་ངོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་བཟང་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་ཡང་ཆགས་པ་དང་རྒྱགས་པ་མེད་ན་དེ་ཉིད་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་སྤྱོད་པ་ཡོད་ལ། སྔོ་ངད་ཀྱི་ཟས་དང་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པའི་གོས་སོགས་འཆང་བ་ལ་གནས་ ཀྱང་ཆགས་པ་དང་རྒྱགས་པ་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་ཡོ་བྱད་སྤངས་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་ཡོ་བྱད་ལ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་མཐའ་གཉིས་སེལ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ནི་བདག་གི་ལྟ་བ་སྙེམས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཙམ་ཐོས་པས་ང་རྒྱལ་བྱེད་ཅིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བར་ཆགས་པས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་དྲུང་དུ་མང་དུ་ཐོས་པ་མི་འཚོལ་བ་ནི་ལྟ་བ་སྙེམས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་ཆོས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པས་དེ་ཐོས་ན་ལྟ་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྙེམས་པ་སྣ་ཚོགས་དང་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་བསླབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་ཐུན་མོང་དུ་སོ་སོར་ཐར་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའམ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམས་སོ། །ལྷག་པ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི། ཐུན་མོང་དུ་བསམ་གཟུགས་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་བརྒྱད་དང་། ཐུན་མིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཔའ་བར་འགྲོ་བ་སོགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི། ཐུན་མོང་དུ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དང་། ཐུན་མིན་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་མདོ་སྡེས་བསླབ་པ་གསུམ་ཀ་སྟོན་ཏོ། །འདུལ་བས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་གཉིས་སྟོན་ཏེ། འདུལ་བ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྤྱོད
Chinese
不正当的行为是被禁止的。允许拥有钵和法衣等维持生计的清净资具。为了对治像外道那样进行严酷的苦行，如睡在灰烬荆棘中，赤身裸体，断食，以及狗和牛等苦行，使自己的身体疲惫和痛苦，因此，对于所有出家众共同的维持身体生存的清净资具也允许拥有。对于具有戒律和功德的比丘，允许享用具有百味的食物，价值百万的衣服，以及装饰精美的多眼房屋。因此，即使拥有美好的享受，如果没有贪执和傲慢，那么享用这些就是清净的。即使住在持有气味难闻的食物和破旧的衣服等之中，如果有贪执和傲慢，那么享用这些就是不清净的。因此，为了舍弃不清净的资具而享用清净的资具，这是对治两种极端的对治品。论藏是对治我的见解傲慢的对治品。因为稍微听闻就产生傲慢，并且行为不符合戒律，不去善知识那里广泛听闻，这叫做见解傲慢。因为论藏对法的一般和特殊特征进行了如实的决断，听闻这些就能舍弃对见解和戒律的颠倒执着的各种傲慢和各种见解。又从修学的角度来说，增上戒律学是共同的别解脱戒律圆满，或者是大乘的罪行戒律，集聚善法，利益有情的戒律等。增上心学是共同的四禅八定，以及不共的菩萨勇猛行等的等持。增上慧学是共同的四圣谛，以及不共的大乘的无分别智。其中，经藏宣说了三种学。律藏宣说了戒律和等持两种学，应当按照律藏中所说的那样行持。
English
Improper conduct is prohibited. It is permissible to possess pure requisites for sustaining life, such as bowls and Dharma robes. As an antidote to the severe asceticism of non-Buddhists, such as sleeping in ashes and thorns, being naked, fasting, and the asceticism of dogs and cattle, which causes one's body to become tired and suffer, therefore, all ordained people are also allowed to possess pure requisites for sustaining the body. For monks who possess discipline and merit, it is permissible to enjoy food with a hundred flavors, clothes worth a million, and beautifully decorated houses with many windows. Therefore, even if one possesses good enjoyments, if one is without attachment and pride, then enjoying these is pure. Even if one dwells in holding smelly food and tattered clothes, if one has attachment and pride, then enjoying these is impure. Therefore, in order to abandon impure requisites and enjoy pure requisites, this is an antidote to eliminating the two extremes. The Abhidharma Pitaka is an antidote to the pride of my view. Because one becomes arrogant from hearing a little, and one's behavior does not conform to the precepts, not seeking extensive hearing from a virtuous friend is called the pride of view. Because the Abhidharma accurately determines the general and specific characteristics of the Dharma, hearing these will eliminate various kinds of pride and various views that are perversely attached to views and precepts. Furthermore, from the perspective of training, the higher discipline training is the common complete Pratimoksha discipline, or the Mahayana's vows to refrain from misconduct, accumulate virtuous Dharma, and benefit sentient beings. The higher mind training is the common eight samadhis of the form and formless realms, and the uncommon samadhi of the Bodhisattva's heroic conduct, etc. The higher wisdom training is the common four noble truths, and the uncommon non-conceptual wisdom of the Mahayana. Among them, the Sutra Pitaka teaches all three trainings. The Vinaya Pitaka teaches the two trainings of discipline and samadhi, and one should practice according to what is said in the Vinaya.