Tibetan
ཚན་མ་མེད་པ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཙམ་དུ་རོ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྔར་ཡང་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕར་ཕྱིན་ལྔ་དང་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཕར་ཕྱིན་གཞན་དག་པར་བྱེད་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པས་མཐར་ཐུག་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་འཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཤད་པ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སོགས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མར་དམིགས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི། དོན་དམ་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའམ་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཞིག་བདེན་པ་དང་ཡང་དག་པ་དང་གནས་ལུགས་སུ་ཡོད་པ་ཡི་ནི་དམ་པར་འདོད་དོ། །འདི་ནི་ཡུལ་གྱི་ངོས་ནས་བསྟན་པའོ། །སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་གང་དུའང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་དམིགས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དམིགས་པ་ཡི་ནི་མཆོག་ཏུ་འདོད་དེ། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཇི་བཞིན་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་ས་དང་པོའི་ཚེ་ཐོབ་བོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་དེ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་རྣམ་ པར་དག་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་དམིགས་པ་གང་དུའང་མ་མཐོང་བ་མཐོང་བའི་དམ་པར་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། །བསྒོམ་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་མི་ལྟ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་དམ་པར་འདོད་པ་སྟེ། གནས་ལུགས་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་པ་པོ་དང་བསྒོམ་བྱ་དང་སྒོམ་པའི་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་ནི་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དུ་འབྱུང་ལ། རྗེས་མཐུན་པ་མོས་སྤྱོད་དུ་ཡང་ཡོད་དོ། །འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་དམིགས་པས་དབེན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་རྣམ་པས་ཐོབ་པར་ལྟ་བ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ཡང་ནི་དམ་པར་འདོད་དེ། ཇི་སྲིད་ཐོབ་བྱའི་ཆོས་སུ་འཛིན་པའི་མངོན་ཞེན་མ་སྤངས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ་ལ། ཐོབ་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང་། མི་གནས་པ་གནས་པའི་མཆོག་དང་། ཐོབ་མེད་ཉིད་ཐོབ་པའི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཀུན་ཀྱིས་དབེན་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རོ་མཉམ་པར་ཤེས་པས་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་
Chinese
因為無有邊際，在本性光明中成為一味，如前所說。第二，以無二之體性的大菩提，自生之智慧，一切種智，能獲得彼者，乃是五度，且較之更為殊勝，主要能令其他度清淨者，是般若波羅蜜多，故說能獲得究竟大智慧之因，般若波羅蜜多。所取與能取等二取，於法之相上無有執著，彼即是：於勝義中圓滿成就，或如是性，何者是真實與正確，且存在於實相中，是為殊勝。此是從所緣之角度宣說。於任何戲論之相，皆不作意，無分別之智慧，是為作意之最勝，因為是如實決定真實邊際之智慧。無作意之智慧，於初地時獲得。無有作意，遠離一切戲論之相，彼即是大乘之見清淨，從般若波羅蜜多中，於任何所緣皆未見，是為見之殊勝，是彼之義。修持，因為不觀待所取與能取之相，故是修持之殊勝，因為與實相及真如相符而修持之故，於能修者與所修及修持之輪三者不作意之體性者，是從二地至十地之間產生，隨順者於信行中亦有。果，諸佛之法，亦因為自性上遠離作意之故，不以真實成立之相而觀待獲得，彼等之獲得亦是殊勝，因為只要未捨棄執持可得法之實執，彼時即不得成佛，因為通達無得之體性而能成佛之故。從般若波羅蜜多中亦說到，不住為住之最勝，及無得性為獲得之最勝。如是了知基道果之諸法，皆遠離一切戲論之相，於如是性中成為一味，故能獲得果位佛之大智慧。
English
Because it is without limit, it becomes one taste in the naturally luminous nature, as previously stated. Second, the great Bodhi with the nature of non-duality, the self-born wisdom, the omniscient wisdom, that which enables one to attain it is the five perfections, and more particularly, that which is the most important and purifies the other perfections is the Prajnaparamita, therefore, it is said that the cause for attaining the ultimate great wisdom is the Prajnaparamita. The two graspers, the grasped and the grasper, etc., without attachment to the characteristics of the Dharma, that itself is: perfectly accomplished in the ultimate sense, or suchness, whatever is true and correct, and exists in reality, is considered supreme. This is explained from the perspective of the object. Not focusing on any aspect of elaboration, the non-conceptual wisdom is considered the supreme focus, because it is the wisdom that accurately determines the true boundary. The wisdom of non-focus is obtained at the time of the first Bhumi. Absence of focus, being free from all aspects of elaboration, is the pure view of the Mahayana, from the Prajnaparamita, not seeing any object of focus is the meaning of what is said to be the supreme of seeing. Meditation, because it does not look at the aspects of the grasped and the grasper, it is considered the supreme of meditation, because it meditates in accordance with reality and suchness, the nature of not focusing on the three wheels of the meditator, the object of meditation, and the meditation, arises from the second to the tenth Bhumi, and the compliant ones are also present in the stage of faith. The result, the Dharmas of the Buddhas, also because they are inherently devoid of focus, do not look forward to being attained in the form of truly established, their attainment is also supreme, because as long as the clinging to the reality of holding the attainable Dharma is not abandoned, Buddhahood cannot be attained, because Buddhahood can be attained by understanding the nature of non-attainment. From the Prajnaparamita, it is also taught that non-abiding is the supreme of abiding, and non-attainment is the supreme of attainment. Thus, knowing that the Dharmas of the ground, path, and result are all devoid of all aspects of elaboration, and become one taste in suchness, one can attain the great wisdom of the result, Buddhahood.