Tibetan
མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་གྱུར་པའམ། ཡང་ན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཚོགས་བརྒྱད་ཡེ་ཤེས་བཞིར་གནས་གྱུར་པ་སྟེ་ལྔ་པོ་དེ་ལ་གནས་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་ལ། མདོར་ན་གནས་སུ་སྣང་བ་སྣོད་དང་། དོན་དུ་སྣང་བ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་ལུས་སུ་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་མ་དག་ པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གནས་མོད་ཀྱི། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ནས་དེའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་མཐོང་བ་ལམ་གྱིས་སྤངས་ཏེ། རྣམ་པར་དག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྣང་བ་རབ་འབྱམས་མུ་མེད་པ་ནི་གནས་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཆོས་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ། ཇི་སྙེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ལྟར་མ་འདྲེས་པར་སྣང་ཡང་རིས་ཆད་ཀྱི་མཚན་མ་མེད་པ་མཉམ་པའོ། །དེ་ལྟར་གནས་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་དཀར་གྱི་ཡོན་ཏན་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་སོགས་ཉན་རང་ལ་མེད་པས་མཆོག་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ལྡན་པ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ཏུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་དག་པའམ་ཤིན་ཏུ་དག་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་ངོས་ལྟར་དམིགས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཤེས་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་སྣང་ཡང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་ཤིན་ཏུ་ཡུལ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་སམ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་གཉིས་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་པའི་དུས་ན་མཉམ་རྗེས་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ་རང་བྱུང་ངམ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་གཟིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་གྱུར་དེ་ཉན་རང་གི་གནས་གྱུར་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ་དང་། དེའི་རབ་དབྱེ་བཅུ་ བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའམ་གཤེགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སངས་རྒྱས་དེ་ནི་གནས་གྱུར་པ་ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་དེར་བཞུགས་ནས། དཔེར་ན་རི་ཡི་དབང་པོ་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀུན་ནས་མཐོ་བ་དེའི་སྟེང་ནས་ཕྱོགས་བཅུར་བལྟས་ན། ཉེ་བ་དང་རིང་བའི་གཟུགས་བཟང་ངན་ཀུན་མཐོང་བ་ལྟར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ནི་ཉན་རང་གི་གནས་གྱུར་ལས་འཕགས་ཤིང་མཐོ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་རི་དབང་མཐོ
Chinese
安住于无分别智慧的自性中，或者诸法之空性，如是性完全清净，即法界，以及八识转为四智，这五者称为转依。总而言之，显现为处所的外器，显现为意义的八识以及显现为身体等一切不净的显现，本来就自性安住于真如，却被二障所遮蔽，无法如实见到其自性，通过道断除二障，以完全清净所 विशेष 殊胜的无量无边的显现，称为转依。若就如所有性而言，能取所取二者无有自性，不离平等性；若就如量性而言，所知一切如幻象般显现而不杂乱，却无有差别之相，是为平等。如是转依，是无漏白法的功德，具有声闻缘觉所不具足的力量和无畏等最极殊胜的功德，获得此者即称为佛陀之自性。此乃菩萨于等持中，以极度清净或 अत्यंत 清净之无分别，如虚空般无所缘而证悟诸法，以及后得位中，虽显现无边所知，然如幻术等般见之，是为 अत्यंत 大境之智慧，或清净世间之智慧，此二者乃由修习道而获得。成佛之时，无有等持与后得之差别，以自生或不可思议之大智慧，于一刹那间照见如所有性与如量性之一切法。第二，分二：佛陀之转依较声闻缘觉之转依更为殊胜之理，以及宣说彼之十种差别。第一，如法界之安住方式般通达或逝去，故如来佛陀安住于转依之无漏界中。譬如山王须弥山，从一切山中高耸而出，从其顶端向十方眺望，能见远近之美丑诸形。如是，如来超越且高于声闻缘觉之转依，佛陀之圆满转依如高耸之山王。
English
To abide in the nature of non-conceptual wisdom, or the emptiness of all phenomena, suchness completely purified, which is the Dharmadhatu, and the transformation of the eight consciousnesses into the four wisdoms, these five are called transformation of the basis. In short, all impure appearances that appear as places, the eight consciousnesses that appear as meaning, and the appearances that appear as bodies, are inherently and naturally abiding in suchness, but are obscured by the two obscurations, and their nature is not seen as it is. By abandoning the two obscurations through the path, the immeasurable and infinite appearances that are distinguished by complete purity are called transformation of the basis. If we consider the reality of things, the two, grasper and grasped, are without inherent existence and do not move from equality. If we consider the extent of things, all knowable things appear like illusions without being mixed, but there is no sign of distinction, and it is equality. Such a transformation of the basis is the merit of the white Dharma without outflows, possessing the most excellent qualities such as powers and fearlessness that are not possessed by hearers and solitary realizers. Obtaining this is called the nature of the Buddha. This is because Bodhisattvas, in their meditative equipoise, realize all phenomena without any object of focus, like the face of the sky, through extremely pure or utterly pure non-conceptualization. And in the subsequent attainment, although limitless knowable things appear, they are seen as illusions and so forth, which is called the wisdom of the utterly great realm, or the wisdom of the pure world. These two are attained through the path of cultivation. At the time of Buddhahood, there is no difference between meditative equipoise and subsequent attainment, because with self-born or inconceivable great wisdom, all phenomena of suchness and extent are seen simultaneously. Secondly, there are two parts: how the transformation of the basis of the Buddha is superior to the transformation of the basis of hearers and solitary realizers, and the explanation of its ten divisions. First, the Tathagata Buddha abides in the transformed basis of the uncontaminated realm because he has understood or passed away in the same way as the Dharmadhatu abides. For example, just as the king of mountains, Mount Sumeru, rises high above all mountains, and when looking in the ten directions from its top, one can see all the beautiful and ugly forms near and far, so too, the Tathagata is superior and higher than the transformation of the basis of hearers and solitary realizers, and the complete transformation of the basis of the Buddha is like the high mountain king.
Tibetan
་བ་ཡི་སྟེང་ན་བཞུགས་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་གཟིགས་པར་མཛད་དེ། བདག་དོན་མྱང་འདས་ཞི་བ་མངོན་པར་དགའ་བའི་འགྲོ་བ་ཉན་རང་ལའང་ཐུགས་རྗེའམ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མཛད་དེ། ཉན་རང་དེ་དག་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གཉེན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མ་བྱས་པར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྤངས་པ་དང་། ཆོས་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་བྲལ་བས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་མ་ནུས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཡང་ཐུགས་རྗེ་བ་མཛད་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སྲིད་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྐྱེ་བོ་གཞན་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ལས་མ་ཐར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་གྲངས་དབྱེ་བ་ནི། གནས་ལ་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་དེས་ གང་ཞེ་ན་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་མཛད་པས་གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པ་དང་། གནས་གྱུར་དེ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ཉན་རང་གི་གནས་གྱུར་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི། ཡུལ་ཉེ་བར་གནས་པ་དང་། ཚུལ་བཞིན་མིན་པ་ཡིད་བྱེད་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཉལ་མ་སྤངས་པ་གསུམ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་གྱུར་ནི་ནམ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལ་མི་འཇུག་པ་དང་། གནས་གྱུར་པ་དེ་ཐོབ་ནས་ནམ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་མི་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་བདག་ཉིད་འཇུག་མི་སྲིད་པས་དེ་ལས་ལྡོག་པ་དང་། གནས་གྱུར་པ་དེ་དུས་ལན་གཅིག་ན་ཐོབ་པ་དེ་འཁོར་བའི་མཐའི་བར་དུ་ཉམས་པ་མི་སྲིད་པ་དུས་ཀུན་ཏུ་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པས་ཀུན་འཇུག་དང་། ཡང་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཀུན་ལ་འཇུག་པས་ཀུན་འཇུག་ཞེས་ཀྱང་ངོ་། །ཡང་གཉིས་དང་ཞེས་པ་ཐོག་མར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟོན་པ་དང་མཐར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སྟོན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུས་འདུལ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུས་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་དེ་གཉིས་སུ་འཇུག་པ་མེད་དེ་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཉིས་ཀ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་མི་གཉིས་པར་འཇུག་པ་དང་། ཡང་ཉོན་མོངས་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ཙམ་གྱི་ཆ་
Chinese
安住于莲花之上，以大悲心观照一切众生。对于只求自身寂静涅槃的声闻缘觉，也施以大悲心。因为这些声闻缘觉，从无始轮回以来，没有利益曾为亲眷的有情，舍弃了大悲心，并且缺少了悟诸法无我的大智慧，所以未能断除所知障，因此没有获得一切种智，所以也对他们施以慈悲。更何况是那些耽著于痛苦之境轮回的众生呢，更不用说对他们慈爱了，因为他们没有从三种痛苦中解脱啊！第二，是佛陀转依之功德的分类。所谓“处于”，是指佛陀的转依之境，具有殊胜的功德。有什么功德呢？就是恒常唯一地利益有情，因此是趋入利他；并且，此转依是世间和出世间声闻缘觉的转依等一切法中最殊胜的，因此是胜妙趋入；对于凡夫来说，生起烦恼的原因是：境相近住，不如理作意，以及烦恼的习气未断除这三者。而佛陀的转依，是永不趋入生起烦恼之因的；获得转依之后，自身绝不可能趋入烦恼以及不善行，因此是从彼等之中退还；获得转依之后，即使一次获得，直至轮回的尽头也不会退失，因此是恒时无间地趋入，是为普入。或者说，因为趋入一切对治烦恼之法，所以也称为普入。再说“二”是指首先示现现证菩提，最终示现入灭这二者。从佛陀开始，在十方世界中，佛陀以殊胜的化身调伏众生，恒时示现大菩提之相。胜义中，并不趋入二者，因为证悟轮回与涅槃二者平等性，所以是不二趋入。并且，仅仅是断除了烦恼种子
English
Abiding upon the lotus, he gazes upon all beings with great compassion. He also bestows great compassion upon the Shravakas and Pratyekabuddhas who only seek their own peaceful Nirvana. Because these Shravakas and Pratyekabuddhas, from beginningless Samsara, have not benefited sentient beings who were once their relatives, have abandoned great compassion, and lack the great wisdom to realize the selflessness of phenomena, they have not been able to eliminate the obscurations to knowledge, and therefore have not attained omniscience, so he also shows them compassion. What need is there to mention his love for other beings who delight in the suffering realm of Samsara, for they have not been liberated from the three kinds of suffering! Secondly, is the classification of the qualities of the Buddha's transformation. The term "abiding" refers to the Buddha's transformed state, which possesses extraordinary qualities. What are these qualities? They are constantly and solely benefiting sentient beings, thus engaging in benefiting others; and this transformation is the most excellent of all Dharmas, such as the transformation of worldly beings and the transformation of Shravakas and Pratyekabuddhas who have transcended the world, thus it is a supreme engagement; for ordinary beings, the causes of arising afflictions are: dwelling near objects, improper attention, and the non-abandonment of the imprints of afflictions. But the Buddha's transformation never engages in the cause of arising afflictions; having attained transformation, one's self can never engage in afflictions and unwholesome actions, thus it is a turning away from them; having attained transformation, even if attained once, it will never be lost until the end of Samsara, thus it is a constant and uninterrupted engagement, which is called universal engagement. Or, because it engages in all Dharmas that are antidotes to all afflictions, it is also called universal engagement. Furthermore, "two" refers to engaging in both the initial manifestation of perfect enlightenment and the final manifestation of entering Nirvana. Starting from the Buddha, in all the ten directions of the world, the Buddha subdues beings with supreme emanations, constantly manifesting the aspect of great enlightenment. In the ultimate sense, there is no engagement in these two, because having realized the equality of both Samsara and Nirvana, it is a non-dual engagement. Moreover, merely the liberation of having abandoned the seeds of afflictions