Tibetan
གཞན་སྨིན་པར་བྱེད་པས་འགྲོ་བའི་གཉེན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་སྨིན་པ་དེ་གཞན་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་ཅིང་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་ལུས་འཕེལ་བར་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་གཉིས་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་དཔེ་ནི་སྨིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་རྨ་དང་ཟས་ལ་དེ་དག་གི་རིམ་པ་བཞིན་རྣག་གཟེག་པ་དང་སྤྱོད་དུ་རུང་བ་ནི་སྨིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་འདོད་པ་ལྟར་ཞེས་དཔེ་འགོད་པ་སྟེ། འབྲས་སོགས་རྣག་ཏུ་མ་སྨིན་པ་བཏོལ་ན་རྣག་གཟེག་ཏུ་མེད་ན་ནད་ལ་མི་ཕན་པ་དང་། རྣག་ཏུ་སྨིན་ན་རྨ་བཏོད་པ་ལས་རྣག་གཟེག་ཏུ་རུང་བས་དུས་ལ་བབ་པ་ལ་རྨ་སྨིན་ནོ་ཞེས་དང་། རྒུན་འབྲུམ་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་སྨིན་པའམ། ཁ་ཟས་གཡོས་སུ་སྦྱར་བའང་མ་ཚོས་པ་སོགས་ཀྱི་ཚེ་སྤྱད་དུ་མི་རུང་ལ། ལེགས་པར་ཚད་དུ་སྨིན་ན་སྤྱད་དུ་རུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྟེན་འདིར་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་གཉིས་གོང་གི་གོ་རིམ་ལྟར་ཞི་བ་དང་ལོངས་སྤྱད་པ་ཉིད་དུ་རུང་བ་ནི་སྨིན་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། འབྲས་ཀྱི་ནད་སོགས་རྣག་གིས་གང་སྟེ་སྨིན་ནས་རྨར་གྱུར་པ་ལ་རྣག་ཟག་ནས་ནད་ཞི་བ་ལྟར་ལུས་རྟེན་འདི་ལ་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་ནུས་པས་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། ཁ་ཟས་སྨིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལྟར་རྟེན་དེ་ལ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྒྱུན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་སྒོམ་ནུས་པར་གྱུར་ན་གང་ཟག་དེ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ལ་ཡིད་དགའ་བ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་དེ་མ་སྨིན་པ་ན། བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ནས་ཆོས་མཉན་བསམ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་དང་དུ་ལེན་མི་ནུས་ལ། དགའ་བ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་ཚེ་ན་དམ་ཆོས་འཛིན་ནུས་པ་ཡིན་པ་བཞིན་གཞན་མ་བརྒྱད་ལའང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ན་དེ་དང་དེའི་བྱ་བ་དངོས་སུ་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་རང་རྒྱུད་ལ་རྫོགས་པ་དང་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དུས་དང་དུས་སུ་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན། དབང་པོ་དམན་པ་འབྲིང་དང་འབྲིང་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དབང་པོ་གོང་ནས་གོང་དུ་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་བྱ་བ་གནད་ཆེ་སྟེ། དབང་པོ་སྦྱངས་ན་སྔར་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་དང་། མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར
Chinese
由于使他人成熟，所以是众生的殊胜亲友，因此表明了自身成熟是使他人成熟的基础，并且具备自身法身增长的两种功德。第二，比喻是，成熟是指什么样的情况呢？例如，就像世间所认为的那样，对于疮和食物，按照它们的顺序，脓液流出和可以食用就是成熟。如果果实等未成熟就挤压，没有脓液流出，对疾病没有帮助；如果成熟了，从疮口挤出脓液是允许的，时机成熟了就说疮成熟了。葡萄等果实未成熟，或者食物烹调未熟等情况下，不能食用；如果完全成熟到一定程度，就可以食用。同样，对于五蕴的这个所依，应该舍弃的和对治的两个方面，按照上面的顺序，寂静和享用本身就是成熟。就像疮等疾病充满脓液，成熟后变成疮，脓液流出后疾病痊愈一样，对于这个身体所依，能够舍弃贪 attachment 等烦恼，从而使之寂静；就像食物成熟后可以享用一样，如果在这个所依上经常修习善的一面，并且能够禅修，那么这个人就被称为完全成熟。即使仅仅对大乘佛法感到欢喜，如果那没有成熟，就无法通过依止善知识，听闻、思维、修习佛法来接受它。当欢喜完全成熟时，就能接受正法，对于其他八种“母”也应该这样理解。因为完全成熟时，才能真正做到那件事，所以菩萨的信心等能力完全成熟，越来越增长，从而使大乘的道和果的法在自相续中圆满，并且为了使众生成熟，菩萨应当时时修习能力，就像所说的那样。为了使低劣的能力变成中等和中等变成高等，所以不断地修习能力非常重要。如果修习了能力，就会证悟以前没有证悟的，获得以前没有获得的，功德会广大地增长，直到佛地。
English
Because of causing others to ripen, one becomes the supreme friend of beings, thus indicating that one's own ripening is the basis for causing others to ripen, and that one possesses the two qualities of increasing one's own Dharma body. Secondly, the analogy is, what is meant by "ripening"? For example, as the world considers it, for a wound and food, in their respective order, the draining of pus and being edible are what is meant by "ripening." If fruits, etc., are squeezed before they are ripe with pus, and there is no pus draining, it is not helpful for the illness; if it is ripe with pus, it is permissible to drain the pus from the wound, and when the time is right, it is said that the wound is ripe. If grapes and other fruits are not ripe, or if food is not cooked, etc., it cannot be used; if it is fully ripe to a certain extent, it can be used. Similarly, for this basis of the five aggregates, the two aspects of what should be abandoned and the antidote, in the above order, pacification and enjoyment themselves are what is meant by "ripening." Just as diseases such as sores are filled with pus, and after ripening become sores, and the disease is cured after the pus drains, so too, for this body basis, one is able to abandon afflictions such as attachment, thereby pacifying it; just as ripe food can be enjoyed, so too, if one constantly practices the virtuous side on that basis and is able to meditate, then that person is called fully ripened. Even if one merely rejoices in the Mahayana Dharma, if that has not ripened, one will not be able to accept it through relying on a spiritual friend, listening, contemplating, and meditating on the Dharma. When joy is fully ripened, one will be able to accept the sacred Dharma, and the same should be understood for the other eight "mothers." Because when one is fully ripened, one can actually do that thing, therefore the bodhisattva's faculties such as faith are fully ripened, increasing more and more, thereby perfecting the path of the Great Vehicle and the Dharma of the fruit in one's own mindstream, and in order to ripen sentient beings, the bodhisattva should constantly train the faculties, as it is said. In order to transform inferior faculties into intermediate and intermediate into superior, it is very important to constantly train the faculties. If one trains the faculties, one will realize what one has not realized before, and obtain what one has not obtained before, and the qualities will increase greatly, up to the level of Buddhahood.
Tibetan
་རོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཅན་གཞན་སྨིན་པར་བྱེད་ཚུལ་ལ་དབྱེ་བ་དང་། བསམ་པ་དང་། སྦྱོར་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་དབྱེ་བ་བརྒྱད་དེ་ལུས་ཅན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བར་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རིགས་ཅན་ཀུན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱི་ཁམས་གོང་མར་སྨིན་པར་བྱས་པ་ནི་སླར་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་སྨིན་པར་བྱས་པ་རྣམས་སླར་ལྡོག་པ་མེད་པས་རབ་ཏུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་དང་རྗེས་སུ་ མཐུན་པར་ཆགས་ཅན་ལ་མི་སྡུག་པ་སོགས་འཚམས་པར་ཆོས་བསྟན་པས། རྗེས་སུ་སྨིན་པའམ་མཐུན་པའི་སྨིན་བྱེད་ནི་སྔ་མ་ལས་གཞན་ནོ། །ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ་དང་གཞན་ལ་གུས་པ་དང་བཅས་པས་ནན་ཏན་བསྒྲིམས་ཏེ་ལེགས་པར་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། བདག་གིས་ས་དང་པོ་ཐོབ་ནས་གཞན་དེ་ལ་འགོད་པ་ལྷག་པར་སྨིན་བྱེད་དམ་རྟོགས་པས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟག་ཏུ་བསྟན་པས་རྟག་ཏུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ནས་བརྩམས་ཏེ་ས་བཅུ་པའི་བར་གོང་ནས་གོང་དུ་སྨིན་པར་བྱེད་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་བདེ་བ་ལ་འགོད་པར་འདོད་པའི་ཕན་པའི་བསམ་པས་སྲིད་པ་འདིར་འགྲོ་བ་ཀུན་རྣམ་པར་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ལ་གནས་པ་ལྟར་རམ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་ཕ་དང་མ་དང་གཉེན་བཤེས་རྣམས། རང་རང་གི་བུ་དང་གཉེན་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་བསམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལེགས་པར་མི་གནས་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཕ་མ་སོགས་ཀྱིས་རང་གི་བུ་སོགས་ལ་བརྩེ་བ་ཡོད་ཀྱང་གནས་སྐབས་ཚེ་འདིར་ཕན་པ་ཅུང་ཟད་བྱེད་ནུས་ཀྱང་གཏན་དུ་བདེ་བའི་རྒྱུའི་དགེ་བ་ལ་འགོད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེད་མི་ཤེས་པ་དང་ལ་ལར་སྡིག་པ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བས་སོ། །ཇི་ལྟར་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་རམ་ཆེད་དུ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ན་སེམས་ཅན་གཞན་ འཕྲལ་དང་གཏན་དུ་བདེ་བར་བྱེད་པའི་བྱམས་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་རམ་དེ་ལྟ་བུ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་བདག་རང་ཉིད་ལ་ཡང་བྱམས་པར་མི་འདོད་ན་དེ་དག་གིས་ཡིད་ལ་རབ་ཏུ་སྡུག་པར་གྱུར་པའི་སྐྱེ་བོ་གཞན་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས་ཞེས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་བདག་ལ་བྱམས་མོད་ཀྱི་རྨོངས་པའི་དབང་གིས་ཚེ་འདིའི་བདེ་བའི་ཆེད་དུ་སྲོག་གཅོད་དང་མ་བྱིན་པར་ལེ
Chinese
罗！第二，使其他有情成熟的方法有分类、发心和加行三种。第一，分类有八种：使有情众生从贪等烦恼中解脱而成熟；同样，使三乘种姓的一切众生完全成熟；以世间道使之成熟于更高的境界，这是会退转的，而以三乘使之成熟的，因为不会退转，所以是极度成熟；为了与所化众生的根器相适应，对于贪著者宣说不净观等相应的法，使之随顺成熟或相应的成熟，这与前者不同。不偏袒，并且以恭敬他人之心，努力精进使之良好地成熟；自己获得初地之后，使他人安住于此，这是更殊胜的成熟，或者说是以证悟使之成熟；如来所宣说的法，对于众生如实地恒常开示，因此是恒常成熟；从胜解行地开始，直到十地之间，希望使其越来越成熟。第二，发心的差别是：如同诸位菩萨以希望使一切有情安住于暂时和究竟的安乐之利益心，安住于使此世间的一切众生完全成熟一样，或者如同世间的父母和亲友们，对于各自的子女和亲属，不善于安住这样的发心，为什么呢？因为父母等虽然对自己的子女等有慈爱，但只能暂时在此生给予一些利益，却不善于生起希望使之安住于恒常安乐之因的善法之发心，而且有时还会让他们造恶业。如同以慈爱之心为了利益其他有情或者为了其他有情而行事时，希望使其他有情暂时和永久安乐的慈爱，是这样或者像这样。世间的人们连对自己都不想慈爱，那他们对于心中极为厌恶的其他人还用说什么呢？各自的人们虽然慈爱自己，但由于愚痴的控制，为了今生的安乐而杀生和不予而取。
English
Ro! Secondly, the methods for maturing other sentient beings are threefold: classification, intention, and action. First, there are eight classifications: maturing sentient beings by freeing them from afflictions such as attachment; similarly, fully maturing all beings of the three vehicles; maturing them in higher realms through worldly paths, which is reversible, while maturing them through the three vehicles is irreversible, thus it is extremely maturing; to accord with the dispositions of those to be tamed, teaching appropriate Dharma such as the unattractive to those with attachment, thus maturing in accordance or corresponding maturation, which is different from the former. Without bias, and with respect for others, diligently striving to make them well-matured; after oneself attains the first ground, establishing others upon it, this is especially maturing or maturing through realization; constantly teaching the Dharma taught by the Tathagata to sentient beings without distortion, thus it is constantly maturing; from the stage of adhimukti-carya-bhumi (stage of practice based on conviction) up to the tenth bhumi, it is desired to make them more and more mature. Secondly, the difference in intention is: just as the bodhisattvas, with the intention of benefiting all sentient beings by wishing to establish them in temporary and ultimate happiness, abide in fully maturing all beings in this world, or just as worldly parents and relatives are not good at maintaining such intention towards their own children and relatives, why is that? Because although parents etc. have love for their own children etc., they can only temporarily give some benefit in this life, but they are not good at generating the intention to establish them in the virtue that is the cause of lasting happiness, and sometimes they even lead them to commit evil deeds. Just as when acting out of love for the sake of benefiting other sentient beings, the loving-kindness that wishes to make other sentient beings temporarily and permanently happy, is like that or similar to that. If worldly people do not even want to be loving towards themselves, what need is there to say about others who are extremely disliked in their minds? Although individual people love themselves, due to the control of ignorance, they kill and take what is not given for the sake of happiness in this life.