Tibetan
དོན་ལ། ཚུལ་བཞིན་སེམས་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཞེས་འདི་ཡན་ཆད་རྐང་པ་གསུམ་གྱིས་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་བཤད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚོགས་བསགས་པ་དང་ཆོས་ལ་སེམས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང་ཀ་བུམ་སོགས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མིང་གིས་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ། མིང་ལ་བརྟེན་ནས་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པས་དེ་ དང་དེར་བཟུང་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་མིང་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པ་ནི་དྲོད་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཡིས་མིང་གིས་བརྗོད་པའམ་དེ་དང་དེར་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་དོན་རྣམས་ལྷག་པར་རིག་ནས་སེམས་ལས་དོན་རྣམས་སྣང་བ་མཐོང་བ་ནི་རྩེ་མོ་སྣང་བ་མཆེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །གཟུང་བའི་ཆ་དེར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སེམས་ཉིད་དེར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ལྟར་སེམས་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་དོན་མེད་པར་ཤེས་ནས་སེམས་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ནི་བློ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ནི་བཟོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་སོ། །དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་བཟོད་པའི་སྐབས་སུ་སེམས་ལས་གཞན་པའི་གཟུང་བའམ་ཕྱི་དོན་མེད་པར་ནི་བློས་རིག་ནས་དེ་ནས་གཟུང་བ་མེད་ན་དེ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱང་མེད་དེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ནི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པས་ན་གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པའང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་ཆོས་མཆོག་དེ་མ་ཐག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །དེའི་རྗེས་ཐོགས་དེ་ཉིད་དུ་བློ་དང་ལྡན་པས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ གཉིས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་དེ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོ་རང་རིག་པས་གནས་ཏེ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་སོ། །དེ་ནས་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ནི། བློ་དང་ལྡན་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དུ་རྟག་ཏུ་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལའམ་ཀུན་ནས་ཀུན་ཏུ་མཉམ་པར་སོང་བ་སྟེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་མི་རྟོག་པར་གཉིས་སུ་
Chinese
意义是，如理作意止观的禅定，以及毫无疑惑地确定的胜观，极其真实地确定，以上这三步解释了资粮道。如此积聚资粮以及使心专注于法，为了这个目的，色、声等以及柱、瓶等一切外境事物的显现，都是以名言来表达的原因。仅仅依靠名言，通过意识的分别念执着于这个和那个，除了事物本身的性质无法言说，认识到与名言分离，这被称为获得暖相的智慧。那位菩萨更加清楚地认识到事物仅仅是通过名言来表达或者执着于这个和那个，从心中看到事物显现，这被称为顶相显现增长的禅定。在所取的部分，显现的诸法是心本身显现，就像梦境一样，认识到没有独立于心之外的外境，并且智慧正确地安住于唯识的自性中，这被称为安忍，是进入真如的一个方面，因为认识到真如是远离能取和所取的一个方面，所取是无自性的。之后，现量证悟法界远离能取和所取的二相，将获得见道。如何呢？在安忍的时候，通过智慧认识到没有独立于心之外的所取或者外境，然后如果没有所取，那么执着于它的心也没有，因为能取和所取是相互依赖的，所以如果所取不存在，那么能取也不存在，认识到这一点就是最胜法的紧随其后的禅定。紧随其后，具有智慧的人认识到能取和所取二者都是无自性的，无分别的智慧显现，能取和所取的二相不具备法的特征，在法界中通过各自的自证而安住，通过见道断除了所应断的烦恼障和所知障。之后，在修道上，具有智慧的人通过无分别智慧的力量，从二地到十地之间，恒常地内外一切法都普遍或从一切到一切都平等，即不分别能取和所取的实有，成为二。
English
The meaning is, the samadhi of mindfulness and tranquility of abiding, and the superior insight that is determined without doubt, extremely truly determined, these three steps above explain the path of accumulation. Thus accumulating merits and focusing the mind on the Dharma, for this purpose, the appearance of all external objects such as form, sound, etc., and pillars, vases, etc., are all caused by expression with names. Relying only on names, through the conceptualization of consciousness, clinging to this and that, except that the nature of things themselves cannot be spoken of, realizing that it is separate from names, this is called the wisdom of obtaining the warm sign. That Bodhisattva more clearly recognizes that things are only expressed through names or clinging to this and that, seeing the appearance of things from the heart, this is called the samadhi of the peak appearance increasing. In the part of what is taken, the phenomena that appear are the appearance of the mind itself, just like a dream, knowing that there is no external object independent of the mind, and wisdom correctly abides in the nature of mind-only, this is called forbearance, which is entering one aspect of suchness, because it is recognized that suchness is one aspect of being free from the grasper and the grasped, and the grasped is without self-nature. After that, directly realizing that the Dharmadhatu is free from the characteristics of the grasper and the grasped, one will obtain the path of seeing. How is it? At the time of forbearance, through wisdom, it is recognized that there is no grasped or external object independent of the mind, and then if there is no grasped, then the mind clinging to it does not exist, because the grasper and the grasped are interdependent, so if the grasped does not exist, then the grasper also does not exist, realizing this is the immediately following samadhi of the supreme Dharma. Immediately following that, the person with wisdom recognizes that both the grasper and the grasped are without self-nature, the wisdom of non-discrimination manifests, the two characteristics of the grasper and the grasped do not possess the characteristics of Dharma, and they abide in the Dharmadhatu through their respective self-awareness, and through the path of seeing, they eliminate the afflictive obscurations and the cognitive obscurations that should be abandoned. After that, on the path of cultivation, the person with wisdom, through the power of non-discriminating wisdom, from the second to the tenth bhumi, constantly all internal and external dharmas are universally or from all to all equally, that is, without distinguishing the reality of the grasper and the grasped, becoming two.
Tibetan
མེད་པར་མཉམ་པར་སོང་བ་ཡིས། བྱང་སེམས་དེ་ཡི་རྒྱུད་དམ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཟུང་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉེས་པའི་ཚོགས་གང་ཞིག་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བསགས་ཤིང་ཤེས་པ་དང་སྤང་བར་བྱ་དཀའ་བ་ནགས་ཚང་ཚིང་གི་ཁྲོད་སྟུག་པོ་ལྟ་བུ་དག་དཔེར་ན་དུག་གི་སྨན་ཆེན་པོ་ཐིགས་པ་འགའ་ཙམ་དུག་གི་བུམ་པར་བླུགས་ན་དུག་ཐམས་ཅད་སྨན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། དྲི་བསྣམས་པ་དང་ཁར་མྱང་བ་ཙམ་གྱིས་དུག་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། ཇི་ལྟར་དུག་སྨན་ཆེན་པོས་དུག་སེལ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤང་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་དུག་དང་འདྲ་བ་རྣམས་རྩད་ནས་སེལ་བར་བྱེད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒོ་གསུམ་གྱི་ཉེས་སྤྱོད་མཐའ་དག་གཏན་དུ་བསྡམ་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ མདོ་སྡེ་སོགས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ནི་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་དགེ་བའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟན་བྱའི་དོན་གྱི་རྩ་བ་མཐར་ཐུག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བློ་གྲོས་སམ་ཤེས་རབ་བཞག་པ་ནི། མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དེ་གཅིག་ལ་བསྡུས་ནས་དམིགས་པར་བྱེད་པས་རྩ་བའི་སེམས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །དེས་དེ་ལྟར་མཉམ་བཞག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སེམས་པའི་དྲན་པའི་རྒྱུད་གོང་ནས་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་ཞིང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་མེད་པར་སེམས་ཙམ་དུ་རིག་ཅིང་སེམས་དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་པའི་བརྟན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་མྱུར་དུ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་སོགས་འབྲས་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་ཞིང་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས་མི་སློབ་པ་བསྟན་པའོ། །འདིར་དཔེ་ཕལ་ཆེར་དུ་དྲན་རྒྱུ་ཞེས་པ་དཔེ་མ་དག་པ་སྟེ། བློ་བརྟན་འགྲེལ་ཆེན་དང་། ཐེག་བསྡུས་སྐབས་འདི་ལུང་དྲངས་པར་ཡང་དྲན་རྒྱུད་ཅེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པ་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །། བརྒྱད་པ་བསྒྲུབ་པ་མཐུའི་ལེའུ། རྟོགས་བྱ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཤད་པའི་རྗེས་སུ། གཞན་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒྲུབ་པ་མཐུའི་ལེའུ་བཤད་པ་ལ། མཐུའི་ངོ་བོ་དང་། རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། བྱེད་ལས་དང་། ལྡན་པ་
Chinese
由于无余寂灭的缘故，依仗彼菩萨的相续或阿赖耶识，具有依他起性的烦恼障和所知障，以及取舍习气的过患之聚，从无始时积累，难以知晓和断除，犹如茂密森林中的浓密丛林。例如，少许毒药滴入毒瓶中，所有的毒都变成药，仅闻其气味或尝其味道，就能消除所有的毒。同样，如同大毒药能解毒一样，以无分别智的修道，能彻底消除如毒般的微细所断之障，并显现佛地的广大无分别智。诸佛所说的圣法，能永远束缚身语意三门的一切恶行，具有十二支分，如经部等，为了初、中、后三善而善加安立的一切所诠释的义理之根本，究竟是将智慧或般若安立于法界。将所有经部的意义归纳为一个而作为所缘，因此也称为根本心。如此，在等持中思惟法界的忆念之流，从上更胜一筹，在后得位中，除了自己的心之分别之外，没有其他的法，仅知为唯心，并且了知心也是无自性的稳固菩提萨埵，他们不会很久，迅速地到达力量和无畏等果法的功德之海的彼岸，并成佛，这显示了无学。这里大多数的范本中，“忆念之流”是不正确的范本，因为《智稳释大疏》和《摄论》引用此处时，也有“忆念之流”。《大乘经庄严论》中，真如品第七的解说完毕。 第八品 修习力品 在宣说所证真如之后，为了宣说使他成熟的殊胜功德，宣说修习力品，具有力的体性、因、果、作用和具足。
English
Due to the state of complete and utter cessation, relying on the continuum or the alaya-vijnana of that Bodhisattva, which possesses the characteristic of other-dependence, the obscurations of afflictions and the obscurations of knowledge, as well as the collection of faults of grasping and fixation habitual patterns, which have been accumulated since beginningless time and are difficult to know and abandon, like a dense thicket in a dense forest. For example, if a few drops of potent poison are poured into a vessel of poison, all the poison turns into medicine, and merely by smelling its scent or tasting it, all the poison is eliminated. Similarly, just as a great poison medicine eliminates poison, the path of meditation of non-conceptual wisdom completely eliminates the subtle obscurations to be abandoned, which are like poison, and manifests the great non-conceptual wisdom of the Buddha-ground. The sacred Dharma spoken by the Buddhas, which can permanently bind all the misdeeds of the three doors of body, speech, and mind, possessing twelve branches such as the Sutra Pitaka, etc., is well-established for the sake of virtue in the beginning, middle, and end. The ultimate root of the meaning of all that is to be taught is the wisdom or prajna established in the Dharmadhatu. Because the meaning of all the Sutra Pitakas is gathered into one and made the object of focus, it is also called the root mind. Thus, the stream of mindfulness that contemplates the Dharmadhatu in equipoise becomes increasingly superior, and in the subsequent attainment, one realizes that there is no other phenomenon apart from the mere conceptualization of one's own mind, and one knows it as mere mind, and the stable Bodhisattvas who realize that the mind is also without inherent existence will not be long in swiftly reaching the other shore of the ocean of qualities of the resultant Dharma, such as power and fearlessness, and will become Buddhas, which shows the state of no more learning. Here, in most of the exemplars, "stream of mindfulness" is an incorrect exemplar, because in the "Great Commentary on Wisdom Stability" and in the "Compendium of Vehicles," when this passage is cited, it also has "stream of mindfulness." In the "Ornament of the Mahayana Sutras," the explanation of the seventh chapter, the Chapter on Suchness, is completed. Chapter Eight: The Chapter on the Power of Cultivation After explaining the Suchness to be realized, in order to explain the special qualities of making others mature, the Chapter on the Power of Cultivation is explained, possessing the nature of power, cause, result, function, and completeness.