Tibetan
ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་རྟོགས་ན་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ངན་པའི་གཡང་ས་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི་བདག་མེད་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས། དང་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒྲུབ་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་ཞེས་པ་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། བདག་ལྟ་དང་། ཕུང་པོ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པ་གང་ཡང་བདག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའམ་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བདག་ཉིད་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པས་འདུས་བྱས་ཡིན་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཁྱབ་པ་དང་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ལས་རྣམ་པ་གསུམ་བྱེད་པས། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་། རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་དང་། ལས་མི་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་བརྟགས་པ་དེ་དང་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་བདག་གི་མཚན་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་བློ་བརྟན་འགྲེལ་པར་ངན་པའི་གནས་ཞེས་ངན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལ་ བསྙེགས་ཏེ་དེ་ནི་ལྟ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པའམ། ཉོན་མོངས་པའི་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་བསྐྱེད་པས་ན་ངན་པའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ཕུང་པོའོ་ཞེས་འདུག །འགྱུར་ལ་ལ་ན་ངན་པར་གནས་ཞེས་པ་ལྟར་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་ཡིན་པས་ངན་པར་གནས་པ་ཕུང་པོ་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། གང་ལྟར་ཡང་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་མི་རྟག་པ་དང་འདུས་བྱས་དང་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལས་བྱེད་པ་དང་དུ་མ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་གསར་དུ་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་། ཁྱབ་པ་དང་། རྟག་པ་དང་ལས་མི་བྱེད་པ་དང་གཅིག་པུར་འདོད་པ་དང་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཅན་འཇིག་ལྟ་དང་། ཡུལ་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་མེད་དེ། དེ་གཉིས་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བདག་ཡོད་པར་མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཕྱི་རོལ་པས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་བདག་བཀག་པ་དེས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་ཡང་ཁེགས་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ང་གཅིག་ལས་དུ་མ་མེད་པ་དང་དེ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མཐའ་མའི་བར་དུ་གཅིག་ཡིན་པར་འཛིན་པ་དེ་འདྲའི་བདག་དེ་བཤད་མ་ཐག་པའི་དཔྱད་པ་གསུམ་བྱས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུ
Chinese
如果能证悟道果的一切阶段皆无变异，就能从执著的恶见深渊中解脱。第二，确定真如，是通过无我理证来成立的。首先，成立人无我：所谓人我，未经观察分析，只是颠倒执著，实际上并不成立。因为我见、蕴、以及与蕴不同的任何事物都不是我。坏聚见或执我之自性不是我，因为执我是心之法，是积聚的，无常的，不遍一切处，作善、不善、无记三种业。外道所计度的我，是不积聚的、常的、周遍的、不作业的体性，与此外道的体性不同。作为坏聚见之所依的五蕴也不是我的体性或自性，《智稳疏》中说“恶处”，恶是指作为一切烦恼之根本的坏聚见，趋近于此，即成为见之所依，或者说由烦恼的恶业所生，所以称为恶处，即是蕴。有的译本中说“处于恶”，意思是说，蕴是烦恼和痛苦的处所，所以说处于恶的是蕴。无论如何，五蕴不是我，如前所说，因为无常、积聚、不遍、作业、多体之故，我不是自性生的，不是由因缘新积聚的，不周遍，非常，不作业，与认为是一体的体性不同。除了有境的坏聚见和所境的五蕴之外，没有称为我的事物。因为除了这二者之外，以现量和比量都无法找到另外存在的我。此处，遮破外道所遍计的我，同时也遮破了俱生我执的执著对境，因为众生执著我是一个，不是多个，并且从无始至终都是一个，这样的我，通过前面所说的三种分析，就会明白只是虚构而已。
English
If one realizes that all stages of the path and fruit are without change, one will be liberated from the abyss of bad views of clinging. Secondly, establishing suchness is done through reasoning of selflessness. First, establishing the selflessness of the person: The so-called self of the person, without investigation or analysis, is merely a reversed clinging, and in reality, it is not established. Because neither the view of self, nor the aggregates, nor anything other than them is the self. The nature of the view of the perishable collection or clinging to the self is not the self, because the view of self is a mental dharma, and therefore it is compounded, impermanent, not all-pervasive, and performs the three types of actions: virtuous, non-virtuous, and neutral. The self that is conceived by the non-Buddhists is uncompounded, permanent, pervasive, and characterized by not performing actions, and its characteristics are different from that. The five aggregates, which are the basis of the view of the perishable collection, are also not the characteristics or nature of the self. In the commentary of Blo brtan, it says "evil place," evil refers to the view of the perishable collection, which is the root of all afflictions, approaching it becomes the basis of view, or it is born from the evil karma of afflictions, therefore it is called the evil place, which is the aggregates. In some translations, it says "residing in evil," meaning that the aggregates are the place of afflictions and suffering, so it is said that residing in evil is the aggregates themselves. In any case, the five aggregates are not the self, as mentioned above, because they are impermanent, compounded, non-pervasive, performing actions, and multiple. The self is not born of its own nature, not newly compounded by causes and conditions, not pervasive, not permanent, not performing actions, and its characteristics are different from the belief that it is one. Other than the object-possessor, the view of the perishable collection, and the object, the five aggregates, there is no such thing as the self. Because other than these two, neither direct perception nor inference can find a self that exists separately. Here, refuting the self that is completely conceived by the outsiders also refutes the object of clinging of the innate ego-grasping, because sentient beings cling to the self as one, not many, and that it is one from beginningless time to the end. Such a self, through the three analyses mentioned above, will be understood as merely fabricated.
Tibetan
ར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་མེད་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་རྟོག་ཅེ་ན། བདག་དེ་ནི་ཡོད་པའི་དབང་གིས་དེར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། མེད་ཀྱང་ཡོད་པར་འཁྲུལ་པའམ་ནོར་བའི་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དབང་གིས་ ཡོད་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་ཙམ་སྟེ། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པ་དང་། རྨི་ལམ་གྱི་ན་ཆུང་མ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །བདག་ཡོད་ན་ཉོན་མོངས་པས་འཁོར་བར་བཅིངས་པ་དང་། བཅིངས་པ་དེ་བཅད་ན་ཐར་བར་འགྱུར་རིགས་ཀྱི་བདག་མེད་ན་སུ་ཞིག་ཐར་བར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ན་བདག་ཐར་བའི་ཕྱིར་འབད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། བདག་ཡོད་པ་དེ་ཐར་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་མ་ཡིན་གྱི། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་ནས་སྐྲག་པ་ན། སྦྲུལ་མེད་པ་མཐོང་བས་བློ་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ལྟར། བདག་མེད་ཀྱང་བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་དབང་གིས་ཉོན་མོངས་དང་ལས་བསགས་ནས་འཁོར་བར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་མར་མྱོང་བ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ནས་ལས་ཉོན་འགག་པས་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ནོར་བའམ་འཁྲུལ་བའི་བློ་ཙམ་ཞིག་ཟད་པ་ཡིན་གྱི་བདག་ཡོད་པ་ཐར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཡོད་ན་བདག་འཛིན་ནམ་ཡང་མི་ལྡོག་ཅིང་། དེ་མ་སྤངས་ན་ལས་ཉོན་མི་འགག་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་བསྟན་པ། ཇི་ལྟར་བདག་དང་ཆོས་ཡོད་དོ་ཞེས་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འཁྲུལ་བ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པའི་སྐྱེ་བོ་ཡིས། འཁྲུལ་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྒྱུན་ཆགས་པ་ལ་གནས་པ་དང་། དེ་ཡང་རང་གི་བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་གནས་པ་ཙམ་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་འོག་ནས་འཆད་ འགྱུར་ལྟར་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པ་མི་མཐོང་བར་མེད་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མཐོང་བའི་མུན་པ་ཆེན་པོས་ཁེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་བའི་དངོས་པོ་འདི་དག་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མེད་པས་ན་རིག་མེད་དམ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མིན་ཞེས་བྱའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པས་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རིག་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཚོར་བ་གསུམ་པོ་གང་མྱོང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་འདས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་། བདེ་ཚོར་ནི་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་
Chinese
如是。如果无我，为何一切众生都认为有我呢？并非因为有我才如此认为，而是因为没有也误以为有，或者由于颠倒错乱的智慧，才产生认为有的想法。例如，将绳子误认为蛇，以及梦中见到少女等情况一样。如果我存在，就会被烦恼束缚于轮回，如果断除束缚，理应获得解脱，如果无我，谁能获得解脱呢？因此，为了我的解脱而努力是不合理的，是这样吗？并非因为我存在才为了解脱而努力。例如，像将绳子误认为蛇而感到恐惧时，看到没有蛇而获得安心一样。虽然无我，但由于执着于我，积累烦恼和业力，从而在轮回中持续遭受痛苦。因此，通过正确的智慧认识到无我，从而使业和烦恼止息，就能获得解脱。因此，所谓的解脱，仅仅是自己相续中的错误或错乱的智慧消失而已，并非我存在而获得解脱。如果我存在，我执将永远不会消失。如果不舍弃我执，业和烦恼就不会止息，因为由于贪着于我，会持续不断地进入轮回。第二，阐述法无我。如同那些仅仅依赖于颠倒错乱之念的众生，认为我和法存在一样。从那错乱的因中产生出生和衰老等各种痛苦的自性，并安住于持续不断的状态中。即使那仅仅是安住于自己的错乱之念中，也不会如此认识到，因为如同下面将要阐述的那样，由于被巨大的黑暗所覆盖，看不到事物本有的存在，反而颠倒地看到不存在的事物。因此，由于没有通达这些轮回的事物是痛苦和错乱的无漏智慧，所以被称为无明或非如实知。以颠倒的方式执着，以有漏的智慧体验苦乐舍的感受的方式，实际上是存在的觉知。因此，无论体验三种感受中的哪一种，都无法脱离痛苦。痛苦的感受是自性之苦，快乐的感受是变异之苦。
English
So it is. If there is no self, why do all sentient beings think there is a self? It is not because there is a self that they think so, but because even though there is no self, they mistakenly believe there is, or due to the power of inverted and confused wisdom, the thought of existence arises. For example, like mistaking a rope for a snake, or seeing a young woman in a dream, and so on. If a self exists, it will be bound to samsara by afflictions, and if that bondage is severed, one should attain liberation. If there is no self, who will be liberated? Therefore, it is unreasonable to strive for the liberation of the self, is it? It is not because a self exists that one strives for liberation. For example, just as when one is frightened by mistaking a rope for a snake, one gains peace of mind by seeing that there is no snake. Although there is no self, due to clinging to a self, one accumulates afflictions and karma, and thus continuously experiences suffering in samsara. Therefore, by realizing the absence of self through correct wisdom, one will attain liberation by ceasing karma and afflictions. Therefore, what is called liberation is merely the exhaustion of error or confused mind in one's own continuum, and it is not that a self exists and attains liberation. If a self exists, self-grasping will never cease. If one does not abandon self-grasping, karma and afflictions will not cease, because due to attachment to the self, one will continuously enter samsara. Second, explaining the absence of self in phenomena. Just as those beings who rely solely on inverted and confused thoughts believe that self and phenomena exist. From the cause of that confusion arises the nature of various sufferings such as birth and aging, and they abide in a continuous state. Even though that is merely abiding in one's own confused thought, one will not realize it, because as will be explained below, due to being covered by a great darkness that does not see the inherent existence of things, one perversely sees what does not exist. Therefore, because one lacks the uncontaminated wisdom that understands that these samsaric things are suffering and confusion, it is called ignorance or non-true knowledge. Clinging in an inverted way, experiencing feelings of pleasure, pain, and equanimity with contaminated knowledge, is indeed the presence of awareness. Therefore, no matter which of the three feelings one experiences, one cannot escape suffering. The feeling of suffering is suffering by nature, and the feeling of pleasure is the suffering of change.