Tibetan
དབུ་སེམས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་མཐུན་པར་བཟུང་བར་བྱའོ། །འོ་ན་དབུ་མའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་དགག་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མཛད་ཅེ་ན། དེ་ནི་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་དག་སེམས་ཙམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱི་སེམས་རྫས་སུ་ཡོད་ཅེས་པ། ཐག་པ་སྦྲུལ་གྱིས་སྟོང་ཡང་ཐག་པས་མི་སྟོང་པ་ལྟར། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཁས་ལེན་ཚུལ་ཡིན་པར་མ་གོ་ནས། གཉིས་སྟོང་གི་རྣམ་ཤེས་ལ་དོན་དམ་པར་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཞེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སུན་དབྱུང་བ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་སེམས་ཙམ་གྱི་ལམ་ཚུལ་བཞིན་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་དགོངས་པ་བཀག་པ་མིན་པར་སྨྲའོ། །དེ་ལྟར་སྨྲས་པ་ལ་མི་རིགས་པ་མེད་དེ། གངས་ཅན་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་བདེན་མཐོང་རྣམས་ཀྱང་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པ་དབུ་མ་པ་དང་ཁྱད་མེད་པར་བཞེད་པ་ཡོད་ན། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་དབུ་མའི་དགོངས་དོན་རྟོགས་པ་སྨྲོས་ཅི་དགོས་ཏེ་འཕགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་དབུ་མ་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཆོག་གི་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་མ་བླངས་ཐབས་མེད་པ་མ་ཡིན་ཡང་། རྟེན་འབྲེལ་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་དང་། སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཀུན་གཞི་ལས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མཆེད་ཚུལ་བཤད་པ་ཡིན་པས་ཕྲ་བ་ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྲ་ཞིང་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མཁས་པས་རྟོགས་བྱ་ཡིན་པས། སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རགས་པ་ཕྱིའི་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་ལས་ཟབ་པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཐེག་བསྡུས་སོགས་སུ་གསུངས། དེ་དང་མཚུངས་པར་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་ཟབ་མོའི་སྔགས་རྒྱུད་རྣམས་ལས་ཀྱང་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་མེད་པ་དང་། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་རྩ་བ་སེམས་ལ་ཐུག་པར་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་འབྱུང་གི་སེམས་མེད་ན་དེ་དག་མེད་པར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་ཉོན་མོངས་པས་ལས་འདུ་བྱས་ནས་ཀུན་ཉོན་འཁོར་བའི་ཕྱོགས་འགྲུབ་པ་དང་། སེམས་ཀྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་བསྒྲུབས་པས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པ་གནས་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅ
Chinese
应当认为中观和唯识两大车乘的究竟见解是一致的。那么，中观派的论师们为什么要驳斥唯识宗的观点呢？这是因为，那些自诩为唯识宗的人，在唯识的场合中说，外境不存在，心是实有的。就像绳子虽然没有蛇，但绳子本身并没有空一样。他们没有理解这只是在名言的范畴内承认的方式，而是执着于二取的识在胜义中是真实存在的，所以驳斥了这种观点。但他们并没有驳斥佛陀所教导的、如实证悟唯识之道的圣者无著的见解。这样说是有道理的，因为如果雪域的学者们认为，声闻乘的见道者也证悟了人无我和法无我，与中观派没有差别，那么，圣者无著证悟了中观的见解，又有什么好说的呢？因为他是圣者。一般来说，中观派只要确定了缘起之法是无生的就可以了，不一定非要接受唯识宗的观点。但是，缘起也分为两种，一种是辨别自性的缘起，一种是辨别悦意和不悦意的缘起。 第一种是讲述从阿赖耶识中产生一切现象的方式，这种微细的内在缘起，是精通微细而深奥之义的菩萨所应证悟的。因此，圣者无著在《摄大乘论》等中说，辨别悦意和不悦意的粗大外在十二缘起，比前者更为深奥。同样，在究竟意义的经部和甚深的密咒续部中也说，除了心之外没有其他的法，轮回和涅槃的根本都在于心。因为心的力量，才会有轮回和涅槃的现象，如果没有心，这些现象也就不可能存在。这是因为，心的力量使烦恼造作了业，从而成就了杂染轮回的一面；心的力量使智慧和慈悲证悟了无我，从而修持了大乘道，使八识，包括阿赖耶识在内，都转变为五种智慧的自性。
English
It should be considered that the ultimate views of the two great chariots of Madhyamaka and Cittamatra are consistent. Then, why do the Madhyamaka masters refute the views of the Cittamatrins? This is because those who claim to be Cittamatrins, in the context of Cittamatra, say that external objects do not exist, and the mind is real. It's like a rope, although there is no snake, the rope itself is not empty. They did not understand that this is just a way of acknowledging within the scope of conventional truth, but instead clung to the idea that the consciousness of dualistic grasping is truly existent in the ultimate sense, so they refuted this view. But they did not refute the view of the noble Asanga, who truly realized the path of Cittamatra taught by the Buddha. It is reasonable to say so, because if the scholars of Tibet believe that the Shravaka pathfinders also realize both the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, and there is no difference from the Madhyamikas, then what is there to say about the noble Asanga realizing the Madhyamaka view? Because he is a noble being. In general, it is enough for the Madhyamikas to determine that the phenomena of dependent origination are unborn, and it is not necessary to accept the views of the Cittamatrins. However, dependent origination is also divided into two types: dependent origination that distinguishes self-nature, and dependent origination that distinguishes between pleasant and unpleasant. The first is to explain how all phenomena arise from the Alaya consciousness. This subtle inner dependent origination is to be realized by Bodhisattvas who are skilled in subtle and profound meanings. Therefore, the noble Asanga said in the Compendium on the Great Vehicle and other texts that the coarse outer twelve dependent origination that distinguishes between pleasant and unpleasant is more profound than the former. Similarly, in the sutras of definitive meaning and the profound tantric scriptures, it is also said that there is no dharma other than the mind, and the root of both samsara and nirvana lies in the mind. Because of the power of the mind, the phenomena of samsara and nirvana arise. If there is no mind, these phenomena cannot exist. This is because the power of the mind causes afflictions to create karma, thereby accomplishing the side of impure samsara; the power of the mind causes wisdom and compassion to realize selflessness, thereby practicing the Mahayana path, transforming the eight consciousnesses, including the Alaya consciousness, into the nature of the five wisdoms.
Tibetan
ན་གྱི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པ་དང་། ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྲིད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་མྱང་འདས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་ཀུན་བྱང་གི་རྩ་བ་སེམས་ལ་རག་ལས་པ་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་སུས་ཀྱང་ཁས་ལེན་དགོས་པར་མ་ཟད། སེམས་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ན་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་ལམ་གྱི་གནད་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་ལས་གསུངས་པ་ དང་། རྒྱ་གར་གྱི་ཡུལ་དུ་མཁས་པ་ཆེན་པོར་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་སློབ་དཔོན་བྷ་བྱིས་དབུ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་བསྡུས་པ་དབུ་མ་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོན་མེའི་བསྟན་བཅོས་ལས། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ལ་ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མ་དང་། ཕྱི་དོན་འདོད་པའི་དབུ་མ་ལ་རགས་པ་ཕྱིའི་དབུ་མ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ཉིད་ཟབ་པས་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་ཉམས་ལེན་འདི་ལྟར་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ཞེས་གསལ་བར་གསུངས། དེས་ན་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་རང་གསལ་ཞེས་པ་སེམས་ཙམ་པས་ཁས་ལེན་རྒྱུ་འདི་གཟུང་འཛིན་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་དེའི་གཟུང་འཛིན་འདི་ཡིན་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཙམ་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པའི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་གོ་ན་དགག་བྱ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རང་རིག་པས་མངོན་སུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གསལ་ལ་གོ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུ་དབུ་མ་དང་སྔགས་གཉིས་ཀས་ཁས་ལེན་དགོས་ཀྱི། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སམ་འོད་གསལ་བའི་སེམས་དེ་མེད་ན་སློབ་ལམ་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་རྟོགས་པའི་བློ་ཡོད་པར་མི་རིགས་ལ་མི་སློབ་པའི་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་ན་ཐེག་དམན་མྱང་འདས་མར་མེ་ཤི་བ་ལྟ་བུ་དང་ཁྱད་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཕྲིན་ལས་མི་ཟད་པ་ཇི་ལྟར་འདོད། དེའི་ཕྱིར་དབུ་སེམས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ལམ་སྲོལ་འབྱེད་ཚུལ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཐ་དད་ལྟ་བུར་སྣང་ཡང་ མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཀློང་དུ་གཅིག་ཏུ་མཐུན་པར་འཇུག་པའི་གནད་ཤེས་ན་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་མཐོང་ངོ་། །མདོར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་སྣང་སྟོང་རིས་ཆད་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་རུང་མ་ཡིན་པར་ཟུང་འཇུག་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཅིང་དེ་གཞི་
Chinese
成就佛果，以及声闻缘觉等，也以了悟人无我的心，取受有生的寂灭，因此，成佛的根本在于心，这是所有佛教徒都必须承认的。而且，如果确定了心是无自性的，就能以较小的努力证悟大乘道，如《现观庄严论》所说，这是道之要点。在印度，一位广为人知的大师巴瓦，在《中观宝灯论》中总结了所有中观的要点，其中说道：瑜伽行中观有细微的内中观，而主张外境存在的中观有粗大的外中观。在修行时，瑜伽行中观更为深刻，因此，圣者月称也正是这样修行的。因此，所谓“二元分别的智慧是自明的”，如果唯识宗所承认的，是最终的能取所取二元对立的识，并且认为这种能取所取是不可言说的，其自性不空，真实存在，那么这就是应该否定的。如果说，智慧本身是本初无生的自性，通过自证现量体验，是无能取所取的智慧自明，那么这就是应该成立的。这样的观点，中观和密宗都必须承认。如果不存在各自的自证智慧或光明心，那么在有学道中，就不可能具有证悟法性的智慧，而在无学无余涅槃时，如果佛陀没有一切种智，那么小乘涅槃就和灯灭一样，毫无差别，那么如何认为佛陀的色身、智慧和事业是无尽的呢？因此，中观和唯识这两大车轨，虽然在开创深广的佛法道路的方式上，似乎有不同的体系，但如果明白它们最终的意趣是在智慧的境界中融为一体，那就非常好了。总之，一切法的实相，即是那唯一的真如，既不是偏于显现，也不是偏于空性，而是双运，各自通过自证来认识，这就是基础。
English
The attainment of Buddhahood, and also the Shravakas and Pratyekabuddhas, also achieve Nirvana by taking rebirth with the mind that realizes the selflessness of the person. Therefore, the root of complete enlightenment depends on the mind, which all Buddhists must acknowledge. Moreover, if the mind is determined to be without inherent existence, one can realize the Great Vehicle path with little effort, as stated in the Ornament for Clear Realization, this is a crucial point of the path. In India, the master Bhāviveka, widely known as a great scholar, summarized all the essential points of Madhyamaka in his treatise, the Lamp for the Jewel of Madhyamaka, stating: Yogachara Madhyamaka has the subtle inner Madhyamaka, while Madhyamaka that asserts external objects has the coarse outer Madhyamaka. During practice, Yogachara Madhyamaka is more profound, and therefore, the venerable Chandrakirti also practiced in this way. Therefore, the so-called "dualistic consciousness is self-illuminating," if what the Mind-Only school acknowledges is the ultimate dualistic consciousness of grasper and grasped, and if this grasping and grasped is considered inexpressible, and its nature is not empty, but truly existent, then this should be refuted. If it is said that wisdom itself is the nature of primordial unoriginatedness, experienced directly through self-awareness, and is the self-illuminating wisdom without grasper and grasped, then this should be established. Such a view must be acknowledged by both Madhyamaka and Tantra. If there is no individual self-aware wisdom or clear light mind, then on the path of learning, it is not reasonable to have the wisdom that realizes the truth of reality, and in the state of non-learning, without remainder Nirvana, if the Buddha does not have omniscient wisdom, then the Hinayana Nirvana is no different from a extinguished candle, so how can one assert that the Buddha's body, wisdom, and activity are inexhaustible? Therefore, although the great chariots of Madhyamaka and Mind-Only appear to have different systems in the way they establish the path of profound and vast Dharma, it is very good to understand that their ultimate intention merges into one in the realm of wisdom. In short, the reality of all phenomena, that suchness, is not any side of cutting off appearance and emptiness, but is union, to be known individually by self-awareness, and that is the basis.