Tibetan
། ཤེས་རབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བཟོད་པ་འཐོབ་པ་ལ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ལམ་འོག་མ་རྣམས་སུ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྩོད་མེད་ཆ་འདྲ་དང་དངོས་ས་བརྒྱད་པ་ན་འཐོབ་པ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ངེས་པའོ། །བཅུ་བཞི་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི། གང་མ་བྱས་ན་བླ་ མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཚང་མི་རྒྱ་བས་ངེས་པར་མི་བྱར་མི་རུང་བའི་ཆོས་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་འབྱོར་དང་ཡིད་ཀྱིས་མོས་པའི་མཆོད་པ་ནི་མི་བྱར་མི་རུང་སྟེ་འདི་ནི་སྦྱིན་པའི་བྱེ་བྲག་གོ། བསླབ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཉམས་པ་ནི་མི་བྱར་མི་རུང་བས་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་ཡི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་འདོད་པས་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དགེ་བ་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འདུ་འཛི་མེད་པའི་དགོན་པར་གནས་ཤིང་བག་ཡོད་པ་ལ་གནས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཆེད་དུ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ཅིང་མདོ་སྡེ་སོགས་གསུང་རབ་ཀྱི་ཆོས་ཐོས་པའི་དོན་ལ་ངོམས་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ས་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀུན་ལ་བརྟན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་པ་ཉིད་དོ། །བཅོ་ལྔ་པ་རྟག་པར་རྒྱུན་དུ་བྱ་བ་ནི། དུས་རེས་འགའ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བྱ་བ་དྲུག་ནི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པའི་ཆེད་དུ་རྟག་ཏུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་ཆགས་པའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པ་སྟེ། སྲིད་པའི་འདོད་ཡོན་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པ་སྤྲིན་དང་གློག་ལྟ་བུ། དེ་ལ་ཆགས་ན་སྡུག་བསྔལ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་དུག་ཅན་གྱི་ཟས་དང་མེ་འབར་བའི་རླུབས་དང་། རལ་གྲིའི་སོ་དང་། སྦྲུལ་གྱི་ཚང་ལྟ་བུ། ཡིད་བརྟན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ དང་རྨི་ལམ་ལྟར་ཡང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་རྒྱུན་དུ་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ཀུན་སྤྱོད་ངན་པའི་འཁྲུལ་པ་དག་ལ་རྟོག་ཅིང་བག་ཡོད་པར་བྱ་བ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་རང་དབང་ཅུང་ཟད་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་རྦ་ཀློང་དུ་འཁྱམས་པའི་ཚུལ་ཡང་ཡང་བསམས་ནས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་གོ་ཆ་བགོས་ཏེ་དེའི་དོན་དུ་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་རང་གིས་དང་དུ་ལེན་པ་ཉིད་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དང་། ལེ་ལོ་
Chinese
智慧之果，乃是无分别智自然成就之忍辱，对此是确定的。在下等道中，无分别智是无可争辩的相似部分，在第八地获得是确定无疑的。第十四，必须要做的事的区分：不做就无法成就无上菩提，因此对于必须要做、不可不做之法，称为必须要做之事。什么是呢？对于如来们，以实际财物和意念供养是不可不做的，这是布施的差别。受持清净戒律而不毁犯是不可不做的，是必须要做之事。同样，以对众生的慈悲心，想要消除痛苦而修持忍辱；以精进修持世间和出世间的善法；同样，为了获得禅定，住在寂静的寺院中，安住于谨慎；为了圆满智慧，依止善知识，听闻经部等圣教之法，永不满足，这乃是诸地一切阶段中，坚定的菩萨的必须要做之事。第十五，恒常持续要做之事：不是偶尔为之，而是任何情况下都要做的六件事，是为了圆满六度。为了圆满布施度，恒常了知贪恋五种欲妙的过患：有寂的欲妙是无常的，如云和闪电。贪恋它们就会变成痛苦之源，如同有毒的食物、燃烧的火坑、刀刃和蛇窝。要常常忆念它们是不可靠的，如幻觉和梦境。同样，为了戒律，要观察自己身语意的恶行过失，并保持谨慎。对于众生，因烦恼的控制而稍微失去自主，在三种痛苦的波涛中漂流的情形，要反复思念，生起大悲心，披上盔甲，为了他们的利益，习惯于自己主动承受各种痛苦，并且克服懒惰。
English
The fruit of wisdom is definitely the forbearance of spontaneously accomplished non-conceptual wisdom. In the lower paths, non-conceptual wisdom is an indisputable similar part, and obtaining it on the eighth bhumi is undoubtedly certain. Fourteenth, the distinction of what must be done: what must be done without fail, because without doing it, one cannot attain unsurpassed enlightenment, is called what must be done. What is it? Offering actual wealth and mental devotion to the Tathagatas is indispensable; this is a distinction of generosity. Maintaining pure precepts without violation is indispensable and must be done. Similarly, with compassion for sentient beings, cultivating patience with the desire to eliminate suffering; cultivating worldly and transworldly virtues with diligence; similarly, in order to attain meditative concentration, dwelling in solitary monasteries and abiding in mindfulness; in order to perfect wisdom, relying on virtuous spiritual friends and listening to the Dharma of scriptures such as sutras, never being satisfied, this is what steadfast bodhisattvas must do in all stages of the bhumis. Fifteenth, what should be done constantly and continuously: the six things that should be done in all circumstances, not just occasionally, are for the sake of perfecting the six perfections. In order to perfect the perfection of generosity, one should always know the faults of attachment to the five desirable qualities: the desires of existence are impermanent, like clouds and lightning. Attachment to them becomes a source of suffering, like poisonous food, burning pits of fire, the edge of a sword, and a snake's nest. One should always remember that they are unreliable, like illusions and dreams. Similarly, for the sake of discipline, one should contemplate the faults of one's own evil actions of body, speech, and mind, and be mindful. One should repeatedly contemplate how sentient beings, under the control of afflictions, have little autonomy and wander in the waves of the three sufferings, generate great compassion, put on armor, and for their benefit, become accustomed to voluntarily enduring various sufferings, and overcome laziness.
Tibetan
ཅན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བའང་མི་འགྲུབ་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དོན་ལྟ་ཅི་སྨོས། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཡང་འཐོབ་ན་གཞན་ཅི་ཞིག་སྨོས། བརྩོན་འགྲུས་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་མེད་དུ་མི་རུང་བར་བསམས་ནས་རྒྱུན་དུ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དགེ་བ་དག་ནི་སྒོམ་ཞིང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བས་དགེ་བའི་ཆོས་ཐོབ་པར་མི་ནུས་པས་བསམ་གཏན་མེད་དུ་མི་རུང་ཡང་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ལ་རོ་མྱང་ཞིང་ཞེན་ན་དེས་ཀྱང་འཆིང་བར་འགྱུར་བས་བསམ་གཏན་བསྒོམས་ཀྱང་དེའི་བདེ་བ་ལ་རོ་མྱོང་བ་མེད་པ་ཉིད་རྟག་ཏུ་བྱས་པས་བསམ་གཏན་ལས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཆོས་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་ཀྱི་ཡང་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་མེད་དུ་མི་རུང་ཡང་། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་རང་གི་གཤིས་སམ་རང་བཞིན་གྱིས་མཚན་མར་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་པས་ན། ཆོས་གང་ལའང་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་ཞེན་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་ནས་ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ ལ་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཆོས་དྲུག་པོ་དེ་ནི་ས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཁྱད་མེད་པར་བརྟན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། དུས་རྟག་ཏུ་བྱ་བ་དག་ཡིན་ནོ། །བཅུ་དྲུག་པ་གཙོ་བོར་བྱ་བའམ་མཆོག་ཏུ་བྱ་བ་ནི། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སོ་སོའི་ནང་ན་ཡང་མཆོག་གམ་དམ་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཆོག་དང་དམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞེ་ན་སྦྱིན་པའི་དབྱེ་བ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་གཙོ་བོའམ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ཟང་ཟིང་དང་སྐྱབས་ཀྱི་སྦྱིན་པས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་ལ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་སོགས་ལས། གང་གིས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་བཀང་སྟེ་བྱིན་པ་བས། གང་གི་མདོ་འདི་ལས་ཚིགས་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ཙམ་བསྟན་ཅིང་བཤད་ན་བསོད་ནམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །སོ་སོར་ཐར་པ་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་སྡོམ་པ
Chinese
如果连世间的事情都不能成就，更不用说超世间的意义了。如果发起精进，连佛的果位也能获得，还用说什么别的呢？精进被认为是所有善法的基础，不可或缺，因此经常修习和实践世间和超世间的善法。由于心散乱不能获得善法，所以禅定也是不可或缺的，但是如果品尝和执着于禅定的快乐，那也会变成束缚，所以即使修习禅定，也要经常不品尝它的快乐，这样就不会从禅定中退失。如所有性和尽所有性的智慧是般若波罗蜜多的主要部分，所以不可或缺。但是，从色法到一切种智之间，任何法都没有以自己的自性或自性而成立的相状。如果执着任何法为实有和相状，那就不能领悟法性的意义，因为会带有遮蔽所知自性的垢染。因此，如果对一切法都不作能取和所取的相状的分别，那就圆满了般若波罗蜜多。因此，这六法对于所有地都无差别地稳固，是菩萨恒常的行为。第十六，主要的行为或殊胜的行为是：在六度各自之中，具有殊胜或高尚的事物的菩萨，也因为那个原因而变得殊胜和高尚。是什么呢？在布施的三种分类中，法布施是主要的或殊胜的，因为财物和救护的布施只能成就世间的安乐，而法布施也能成就超世间的圆满。因此，在《圣妙吉祥真实名经》等经中说：如果有人用七宝充满三千大千世界的国土来布施，不如有人从这部经中仅仅开示和解说四句偈，所增长的福德是不可估量的。就像这样。别解脱戒，禅定，和无漏的律仪。
English
If even worldly affairs cannot be accomplished, what need is there to mention transcendental meaning? If diligence is undertaken, even the state of Buddhahood can be attained, what else needs to be said? Diligence is considered the indispensable root of all virtuous dharmas, so one constantly cultivates and practices the virtues of both the world and transcendence. Since virtuous dharmas cannot be attained with a distracted mind, meditation is also indispensable, but if one tastes and clings to the bliss of meditation, that too becomes a bondage. Therefore, even when meditating, one should always refrain from tasting its bliss, so that one does not degenerate from meditation. The wisdom that knows the suchness and the extent of all dharmas is the most important of the perfections, so it is indispensable. However, since none of the dharmas from form to omniscience are established as characteristics by their own nature or essence, if one clings to any dharma as a real entity or characteristic, one will not realize the meaning of the nature of reality, because it will be accompanied by the defilement that obscures the nature of knowable things. Therefore, if one does not conceptually distinguish between the characteristics of grasping and being grasped in relation to all dharmas, then the perfection of wisdom will be completely fulfilled. Thus, these six dharmas are the constant activities of bodhisattvas, steadfast without distinction in all the grounds. The sixteenth, the main activity or the supreme activity, is that among the six perfections, the bodhisattvas who possess the supreme or noble objects also become supreme and noble because of that very cause. What is it? Among the three divisions of giving, the giving of dharma is the main or supreme, because the giving of material things and protection only accomplishes worldly happiness, while the giving of dharma also accomplishes transcendental perfection. Therefore, in the Noble Vajra Cutter Sutra and others, it is said: "Compared to one who fills the universe of three thousand great thousands with the seven precious jewels and gives them away, the merit of one who teaches and explains just one four-line verse from this sutra will increase immeasurably." Just like that. Individual liberation, meditation, and undefiled discipline.