Tibetan
ར་ཉམས་ཤིང་འབྲི་བར་འགྱུར་ཞེས་རེ་ཞིང་འདོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་དད་པ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེས་པ་རྣམས་དགེ་བ་ལ་བཀོད་པ་དང་། དགེ་བ་བྱེད་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྨིན་པར་བྱའོ་ཞེས་ རེ་ཞིང་འདོད་པ་དང་། ས་དང་པོ་ཐོབ་ནས་གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནས་ས་བཅུ་པའི་བར་དུ་དེ་ལྟར་ས་བཅུ་ལ་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་རེ་ཞིང་འདོད་པ་དང་། ས་བཅུ་འདས་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་རེ་ཞིང་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །རེ་བ་འདི་ལྔ་ལས་གཞན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕུན་ཚོགས་དང་། ཉན་རང་གི་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་རེ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བ་འདི་ནི་བསམ་པའི་རེ་བའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །བདུན་པ་སྦྱོར་བ་ཆུད་མི་ཟའི་ཡོན་ཏན་ནི། །ཉན་རང་རྣམས་བདག་འབའ་ཞིག་གི་དོན་དུ་ཞུགས་པས་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་མེད་པས་ཆུད་ཟོས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པས་རེ་བའི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བ་བརྩམས་པ་ཕལ་ཆེར་འབྲས་བུ་མེད་པས་ཆུད་ཟོས་པར་འགྱུར་ན་ཡང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རེ་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ལས་སུ་ཅི་དང་ཅི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་འགྲུབ་ཅིང་ཆུད་མི་ཟ་བའི་ཡོན་ཏན་ནི། སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་བཞི་ཆུད་མི་ཟ་བ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་སྐྲག་པར་གྱུར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བ་ཆུད་ཟོས་པར་འགྱུར་ན་ཡང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་འཇིགས་པ་སྤང་ཞིང་གཞན་གྱི་སྐྲག་པའང་སེལ་བས་ན། ཐེག་ཆེན་ལ་སྦྱོར་བ་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕུན་ཚོགས་འདོད་པ་དང་ཉན་རང་གི་ལམ་འབྲས་འདོད་པའི་ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཆུད་ཟ་ ན་ཡང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་ལྟར་སེམས་མི་བསྐྱེད་ཀྱི་བདག་དང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་པ་ལས་མ་ཉམས་པས་སྦྱོར་བ་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་སོགས་མི་ཤེས་པས་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་ན་སེམས་བསྐྱེད་ལས་ལོག་སྟེ་ཆུད་ཟ་བ་སྲིད་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དག་ནི་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེས་ན་སྦྱོར་བ་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ཞི་ལྷག་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གདམས་ངག་བསྟན་པ་བཞིན་
Chinese
希望并且想要衰损和减少，希望并且想要众生未生起的信心生起，已生起者安住于善，行善者得以圆满。 希望并且想要从获得第一地开始，如何获得第二地，乃至第十地之间，如此十地从上到上更加殊胜，希望并且想要超越十地后获得无上菩提。这五种希望之外，对于世间的圆满和声闻缘觉的道与果，不生起丝毫希望，这是发心希望的功德。第七，修行不浪费的功德是：声闻缘觉们只为了自己的利益而进入，不做他人的利益，因此是浪费的。世间人以希望的方式开始修行，但大多数没有结果，因此会变成浪费。然而，菩萨具有不颠倒且圆满的希望，因此无论做什么都能如愿成就，不浪费的功德是：四种修行不浪费。如果对深广的大乘佛法感到恐惧，那么这位菩萨在大乘上的修行就会变成浪费。然而，菩萨们舍弃对深广的大乘佛法的恐惧，并且消除他人的恐惧，因此，在大乘上的修行不会浪费。如果为了世间的圆满和声闻缘觉的道果而发心，那么大乘的修行就会浪费。 然而，菩萨不会那样发心，而是为了自己和一切众生都能证得无上菩提而发起真实的发心。因为从真实发起菩提心之后不会退转，所以修行不会浪费。即使发起了菩提心，但因为不了解成就菩提的方法等而陷入怀疑，可能会从发心退转而浪费。然而，菩萨会断除对大乘道和果的怀疑，因此修行不会浪费。如果如佛和菩萨们所教导的那样，关于地、波罗蜜多以及止观瑜伽的窍诀
English
Hoping and desiring to decline and diminish, hoping and desiring that sentient beings who have not generated faith will generate it, that those who have generated it will abide in virtue, and that those who practice virtue will be perfected. Hoping and desiring that from obtaining the first bhumi, how to obtain the second bhumi, up to the tenth bhumi, thus the ten bhumis become more and more excellent from above, and hoping and desiring to obtain unsurpassed enlightenment after surpassing the ten bhumis. Other than these five hopes, not generating even a little hope for worldly perfections and the path and fruit of shravakas and pratyekabuddhas, this is the merit of the hope of aspiration. Seventh, the merit of not wasting effort is: Shravakas and pratyekabuddhas enter only for their own benefit, and do not benefit others, so it is wasted. Worldly people initiate practice with hope, but mostly there is no result, so it becomes wasted. However, bodhisattvas have hopes that are not inverted and are complete, so whatever they do is accomplished as desired, and the merit of not wasting is: the four kinds of practice are not wasted. If one is afraid of the profound and vast Mahayana Dharma, then that bodhisattva's practice on the Mahayana will be wasted. However, bodhisattvas abandon fear of the profound and vast Mahayana Dharma, and also dispel the fear of others, so practice on the Mahayana is not wasted. If one generates the mind for worldly perfections and the path and fruit of shravakas and pratyekabuddhas, then the practice of the Mahayana will be wasted. However, bodhisattvas do not generate the mind in that way, but generate the mind purely for themselves and all sentient beings to attain unsurpassed enlightenment. Because one does not regress from generating the mind of enlightenment purely, practice is not wasted. Even if one generates the mind of enlightenment, but because one does not understand the methods for accomplishing enlightenment, etc., one may fall into doubt and regress from the mind of enlightenment, which could be wasted. However, bodhisattvas cut off doubts about the Mahayana path and fruit, so practice is not wasted. If, as taught by the Buddhas and bodhisattvas, the instructions on the bhumis, paramitas, and shamatha-vipashyana yoga