Tibetan
ང་། མོས་སྤྱོད་དང་། སོ་སྐྱེ་དང་ཉན་རང་བྱང་སེམས་སངས་རྒྱས་དང་། དེ་དག་གི་ནང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་འབྲས་བུ་བཞི་ལ་ཞུགས་པ་དང་ས་དང་པོ་ཐོབ་པ་སོགས་གང་ཟག་གི་རྣམ་གྲངས་སྣ་ཚོགས་པ་དག་གིས་མ་བསྟན་ན་ཆོས་དེ་དང་དེའི་བྱེ་བྲག་མི་འབྱེད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྒྱུན་གྱི་བྱེ་བྲག་མི་འདྲ་བ་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་མིང་དང་འབྲེལ་བའི་གང་ཟག་གི་མིང་གིས་བསྟན་པ་སོགས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་རྣམ་གྲངས་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པའི་མིང་ དེས་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ན། ཚིག་དེས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་བསྐྱེད་མི་དགོས་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཡོད་ཀྱང་བདག་དེ་ཉིད་དག་པའི་ཆེད་དུ་བདག་ཅེས་དམིགས་ཤིང་བསྒོམས་ན་བདག་མཐོང་ནས་ཐར་པར་འགྱུར་བས་བདག་གོམས་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གོམས་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་ཡིན་པས་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྙེད་དུ་གོམས་ཀྱང་དེས་ཐར་བར་མི་འགྱུར་བར་མ་ཟད་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྩ་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་མིང་གིས་བསྟན་པ་ནི་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་ལྟ་བ་དང་། བདག་བསྒོམ་པ་གཉིས་ཀའི་ཕྱིར་ཡིན་པ་མི་རུང་བས་ཅིའི་ཕྱིར་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་གསུངས་རིགས་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་བསྐྱེད་བྱ་ཞིག་ཡིན་ན་བདག་ལྟ་དེས་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་ཐར་པའམ། བསྐྱེད་བྱ་མིན་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཀག་པར་མཛད་པ་ཞིག་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་ལ་ཐར་པ་མེད་པ་གཉིས་ལས་འདའ་བ་མེད་པས། གལ་ཏེ་ངེས་པར་གང་ཟག་གམ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ལྟ་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པས་ཐོག་མ་ནས་ལམ་ལ་འབད་པ་མེད་པར་ཐར་བར་འགྱུར་རིགས་ན་ཡང་བདག་མེད་པར་མ་ རྟོགས་བར་དུ་སུ་ཡང་མི་ཐར་བས་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་ལྟ་བ་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འཆིང་བ་ཡིན་པས་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་ཅིང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་དེ་སུས་ཀྱང་རིགས་པའི་ལམ་གྱིས་དགག་པར་མི་ནུས་ལ། བཀག་པ་མེད་པའི་བདག་དེ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་སུ་ཡང་ལྡོག་མི་སྲིད་ཅིང་། ཇི་སྲིད་བདག་འཛིན་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན
Chinese
我，胜解行地者，以及随信行、随法行、声闻、独觉、菩萨、佛陀，以及这些之中的差别，如入四果、获得初地等等，如果没有以各种各样补特伽罗的名相来指示，就无法区分这个法和那个法的差别，因此应当了知，是以与主要为识蕴的五蕴之流的差别作区分的法的名称相关联的补特伽罗的名称来指示等等。如果如是，世尊以各种各样的补特伽罗的名相来指示，由此指示了补特伽罗实有，那么这个词就会生起我见。而我见是不需要生起的，因为一切有情本来就具有我见。虽然我见从无始时来就有，但如果为了清净那个我而执取并修习我，就会因为见到我而获得解脱，也不是为了串习我而指示补特伽罗实有，因为串习我是具有无始时的，轮回者们虽然串习了那么久，也不会由此获得解脱，而且因为这是束缚于轮回的根本。因此，世尊以补特伽罗的名相来指示，是为了我实有之见和我修习两者都是不行的，为什么会说补特伽罗实有呢？因为没有必要。如果我见是佛陀在有情心中所生起的，那么我见就会让一切毫不费力地解脱，或者如果不是所生起的，而是佛陀所遮止的，那么具有我见者就没有解脱，除了这两种情况之外没有其他的可能。如果必定有补特伽罗或者我这样的实有的东西，那么如此看待的一切有情就不会错乱，因此本来就应该不费力地从道中解脱，然而在没有证悟无我之前谁也不会解脱，因此认为我实有是颠倒的束缚，因此是应当遮止的，而不是建立和生起的。如果我是自性有的，那么谁也不能以理性的方式来遮止它。对于不可遮止的我，没有人能够从我执中返回。只要有我执，就会有我和我所执。
English
I, those with faith, as well as those who follow faith, those who follow dharma, Shravakas, Pratyekabuddhas, Bodhisattvas, Buddhas, and the distinctions among these, such as entering the four fruits, attaining the first bhumi, etc., if not indicated by the various names of individuals, one would not be able to distinguish the differences between this dharma and that dharma. Therefore, it should be understood that it is indicated by the names of individuals associated with the names of dharmas that distinguish the differences in the continuum of the five aggregates, primarily the consciousness aggregate. If, as such, the Bhagavan indicates the various names of individuals, thereby indicating that the individual exists substantially, then that word would generate the view of self. However, the view of self does not need to be generated, because all sentient beings inherently possess the view of self. Although the view of self has existed since beginningless time, it is not the case that one indicates the substantial existence of the individual for the sake of familiarizing oneself with the self, thinking that if one focuses on and meditates on the self for the sake of purifying that self, one will see the self and attain liberation. This is because familiarizing oneself with the self has been occurring since beginningless time, and although samsaric beings have been familiarizing themselves with it for so long, they will not attain liberation thereby. Moreover, it is the very root that binds one to samsara. Therefore, it is not permissible for the Bhagavan to indicate the name of the individual for the sake of both the view of a substantially existing self and the meditation on the self. Why would one speak of the substantial existence of the individual, since there is no need? If the view of self were something generated in sentient beings by the Buddha, then that view of self would liberate all effortlessly, or if it were not generated but was something prevented by the Buddha, then those with the view of self would have no liberation, and there is no possibility other than these two. If there were definitely something substantially existing called an individual or a self, then all sentient beings who view it in that way would not be mistaken, and therefore they should be liberated effortlessly from the path from the beginning. However, since no one is liberated until they realize the absence of self, the view of a substantially existing self is a reversed bondage, and therefore it is something to be refuted, not established and generated. If the self were inherently existent, then no one could refute it through reasoning. Since that unrefuted self exists, no one could turn away from grasping at the self. As long as there is grasping at the self, there will be grasping at self and what belongs to self.