Tibetan
དག་རྫས་སུ་ཡོད་ཀྱང་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་མ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་རྟག་མི་རྟག་སོགས་བརྗོད་དུ་མེད་པར་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་འདོད་པ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གང་ཟག་དང་བདག་ཅེས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱིས་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དགོངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར། སོ་སྐྱེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་ལ་གང་ཟག་གི་མིང་དུ་བཏགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། བདག་དང་གང་ཟག་རྫས་སུ་འམ་དོན་དམ་པར་རམ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཏགས་པས་ཡོད་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་རྫས་སུ་མེད་པར་བསྟན་པས་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡང་མི་རུང་བ་དང་། བདག་ངོ་བོས་ཡོད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀྱི་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་རྫས་སུ་མེད་པར་ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། བདག་རྫས་ཡོད་ན་མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་གང་རུང་གིས་དམིགས་དགོས་ན། དེ་ཚད་མས་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར། རྫས་སུ་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །ཇི་ལྟར་ན་བདག་གི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དྲུག་དང་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མངོན་སུམ་དུ་མ་དམིགས་མི་སྲིད་དོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བདག་ནི་མིག་དང་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་རྣམ་ཤེས་ལྔས་མ་དམིགས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། དབང་ཤེས་ལྔས་མ་དམིགས་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་དམིགས་པས་ཡོད་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུ། བདག་ཡོད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བདག་ཏུ་དམིགས་ཤིང་འདོགས་སོ་ཞེས་བདག་དམིགས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལ་བརྗོད་པ། བདག་ཡོད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་ནི་ཕྱི༷ན་ཅི་ལོ༷ག་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་དམིགས་པ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་དམིགས་པ་ལྟར་འཁྲུལ་བ་ཡིན་གྱི་ཡོད་པར་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་མཐོང་ནས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལ་ ཤེས་པ་ཚད་མས་དམིགས་ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི་བདག་མེད་བཞིན་བདག་ཏུ་ལྟ་ཞིང་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་ནས་ཚིག་ཏུ་ཡང་བདག་ཅེས་མིང་འདོགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ།བདག་ཡེ་ནས་མེད་པ་ཞིག་ལ་བློས་ཀྱང་དམིགས་པར་མི་རིགས་མོད། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བློས་བདག་ཏུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་
Chinese
虽然说有我为实有，但与蕴既非一，也非异，因此认为不可说常与无常等。因此，为了显示不符合他们的观点，所谓“人”和“我”，是指依靠五蕴，仅以名言安立而存在，应当这样说。考虑到这一点，薄伽梵也与世间相符，从凡夫到佛陀之间，以安立人为名称的名言来显示而宣说，并非我和人以实有或胜义谛或自性而存在。 如是，通过安立而存在，以及显示自性非实有，从而避免了仅是名言安立也不行，以及我以自性存在的两种过失。如果问：如何证明我非实有？如果我是实有，则必须被现量和比量中的任何一种量所缘，但由于它不被量所缘，因此成立为非实有。如何能说我的眼等六根和眼识等识，任何一个都不能现量缘取呢？另一些人说：我虽然不被眼和眼识等五根和五识所缘，但仅凭这一点并不能成立为不存在，就像五根识不缘的心和心所，被意识所缘而认为存在一样。同样，认为我存在的人，因为被意识所缘，所以我是存在的。薄伽梵也说：“在此生中执著并安立为我”，因此说了缘取我。对于这种说法，要说的是：认为我存在的人所缘取我，是颠倒的，因为将不存在的视为存在，就像将绳子误认为蛇一样是错误的，并非意识现量见到而缘取。薄伽梵并非说我是实有，识以量来缘取，而是说在无我的情况下，视为我，并以意识缘取，然后在语言上也安立名为我。主张我存在的人说：对于本来不存在的事物，理智也不应缘取，但由于一切有情都以理智缘取我。
English
Although it is said that the self exists as a substance, it is neither one with the aggregates nor different from them, therefore it is considered impossible to say whether it is permanent or impermanent, etc. Therefore, in order to show that it is not in accordance with their views, the so-called "person" and "self" refer to the fact that they exist only by being nominally designated in dependence on the five aggregates, and this should be said. Considering this, the Blessed One also conformed to the world, and from ordinary beings to Buddhas, he taught and spoke by means of the nominal designation of a person's name, but the self and the person do not exist as a substance or in ultimate truth or by their own nature. Thus, by existing through designation, and by showing that self-nature is not substantial, the faults of both not even being merely nominally designated and the self existing by its own nature are avoided. If asked, how is it shown that the self is not a substance? If the self were a substance, it would have to be perceived by either direct perception or inference, but since it is not perceived by valid cognition, it is established as not being a substance. How can it be said that none of my six faculties, such as the eye, and consciousnesses, such as eye consciousness, can be directly perceived? Others say that although the self is not perceived by the five faculties and five consciousnesses, such as the eye and eye consciousness, it cannot be established as non-existent by that alone, just as the mind and mental factors that are not perceived by the five sense consciousnesses are perceived by the mind consciousness and are considered to exist. Similarly, those who believe in the existence of the self say that the self exists because it is perceived by the mind. The Blessed One also said, "In this very life, one clings to and designates as self," thus he spoke of perceiving the self. To this statement, it is to be said that the perception of the self by those who believe in the existence of the self is inverted, because perceiving the non-existent as existent is a mistake, like mistaking a rope for a snake, and it is not that the mind consciousness directly sees and perceives it. The Blessed One did not say that the self exists as a substance and that consciousness perceives it as valid cognition, but rather that in the absence of a self, one regards it as a self, and perceives it with consciousness, and then also nominally designates it as self in language. Those who assert the existence of the self say: It is not reasonable for the intellect to perceive something that does not exist at all, but because all sentient beings perceive the self with their intellect.
Tibetan
བདག་ཏུ་དམིགས་པ་འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་མངོན་ཞེ་ན། བདག་ཏུ་དམིགས་པ་ཕྱིན་ཅིག་ལོག་མ་ཡིན་ན་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡིན་དགོས་ཀྱང་། བདག་ལྟ་འདི་ནི་ཉེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ཡང་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་འདི་ནི་རྩ་ཉོན་དྲུག་ལས་ལྟ་བའི་བྱེ་བྲག་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་རྒྱས་ཤིང་དེའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འཁོར་བ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འདི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ནོ་ཟེར་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བར་མི་རིགས་ཏེ། གང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་རྟག་པར་དང་གཙང་བར་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་ཀུན་ཉོན་མེད་པ་དེ་དང་དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་དེ། །དཔེར་ན་མི་རྟག་པ་དང་མི་གཙང་བར་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་ཏུ་རྟོག་པ་མི་གཙང་སྡུག་བསྔལ་མི་རྟག་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ལམ་གྱིས་བསལ་བས་སྐྱོན་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་བྱང་འཐོབ་སྟེ། རབ་རིབ་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཟད་པའི་མིག་སྐྱོན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དུ་སྨྲ་བ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་གཞི་མེད་པ་ལ་བཏགས་པ་མི་རིགས་པས་གང་ཟག་དེ་ཅི་ལ་བརྟེན་ནས་འདོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཟག་ཏུ་འདོགས་པ་འདི་ནི་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལས་དེ་ལྟར་གང་ཟག་ཅེས་འདོགས་པ་མིན་གྱི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་གང་ཟག་ཅེས་འདོགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། མདོ་ལས་ཀྱང་། དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་ཡང་རུང་ལ་བདག་གམ་བདག་གི་ཞེས་འདོགས་པ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཉིད་ལ་ངའམ་བདག་གི་ཞེས་འདོགས་པར་ཟད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བཏགས་པའི་གང་ཟག་དེ་དང་། གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་གཅིག་ཡིན་ནམ་ཐ་དད་གང་དུ་སྨྲ་ཞེས་འདྲི་བ་ལ་ལན་དུ། ཉེས་པ་གཉིས་ཕྱིར་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གསུངས་ཏེ། གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལྟར་ན་གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་གཅིག་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་འདོད་དགོས་ཏེ། རྫས་སུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དེ་རྫས་གཞན་ལས་ཐ་དད་དང་། རྫས་རང་ཉིད་ལས་གཞན་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ།
Chinese
如果问，执著于我的这种颠倒见是如何显现的呢？如果执著于我不是颠倒见，那就应该没有过失。然而，这种我见是具有过失的自性，是完全烦恼的体性，并且是所有其他烦恼的因，因此显现为颠倒见。也就是说，这种执著于我是六根本烦恼中见的差别，即坏聚见。由此，贪等所有烦恼增长，并且由于它的力量，成就了具有种种痛苦自性的轮回，因此，对此有过失，所以是颠倒的执著。其他人说：执著于我的这种见解，虽然是完全烦恼的特征，但不是颠倒见。如果不是颠倒见，那就不应该成为完全烦恼。凡是完全烦恼的，那就是颠倒见，例如执著于常和净。凡是没有完全烦恼的，那么对于它就没有颠倒见，例如执著于无常和不净。 因此，颠倒见，即认为不净为净、痛苦为乐、无常为常、无我为我，可以通过认识不净、痛苦、无常、无我的道来消除，从而获得清净的功德，获得完全的清净，就像因眼翳的过失而产生的颠倒见消失后，眼睛没有过失一样。还有，主张有我的人说：你们这些主张人是假有的人，也不应该在没有基础的情况下进行假立，那么人是依靠什么来假立的呢？回答说：假立为人，并不是因为人是实有的，所以才这样假立为人，而仅仅是在近取五蕴上假立为人而已。经中也说：无论是沙门还是婆罗门，凡是假立为我或我的，那些都只是在近取五蕴上假立为我或我的而已。如果问，这个假立的人和所假立的基础五蕴，是说为一还是说为异呢？回答说：为了避免两种过失等，说了一个偈颂。按照主张人是实有的宗派来说，人和蕴必须承认为一或异。因为实有的事物，要么与其他的实有物是不同的，要么与自身不是他者。
English
If asked, how does this inverted view of clinging to self manifest? If clinging to self were not an inverted view, then it should be without fault. However, this view of self is of the nature of fault, is the essence of complete affliction, and is the cause of all other afflictions, therefore it manifests as an inverted view. That is to say, this clinging to self is a distinction of view among the six root afflictions, namely the view of the aggregates of destruction. From this, all afflictions such as attachment increase, and due to its power, the cycle of existence, which is of the nature of various sufferings, is accomplished. Therefore, there is fault in this, so it is an inverted clinging. Others say: This view of clinging to self, although it is characterized by complete affliction, is not an inverted view. If it is not an inverted view, then it should not become completely afflicted. Whatever is completely afflicted is an inverted view, such as clinging to permanence and purity. Whatever is without complete affliction, then there is no inverted view for it, such as clinging to impermanence and impurity. Therefore, inverted views, namely perceiving impurity as purity, suffering as happiness, impermanence as permanence, and selflessness as self, can be eliminated by the path of realizing impurity, suffering, impermanence, and selflessness, thereby attaining pure qualities and achieving complete purification, just as when the inverted view caused by the fault of cataracts disappears, the eyes are without fault. Furthermore, those who assert self say: You who assert that persons are nominally existent should not impute on something without a basis, so on what do you rely to impute a person? The answer is: Imputing a person is not because the person is substantially existent, so that we impute a person in that way, but merely imputing a person on the five aggregates of appropriation. The sutra also says: Whether it is a renunciate or a brahmin, whoever imputes 'I' or 'mine,' those are merely imputing 'I' or 'mine' on the five aggregates of appropriation. If asked, is that imputed person and the basis of imputation, the five aggregates, said to be one or different? The answer is: To avoid two faults, etc., a verse is spoken. According to the system that asserts that persons are substantially existent, the person and the aggregates must be accepted as either one or different. Because a substantially existent thing is either different from other substantially existent things, or not other than its own substance.