Tibetan
་ཕར་ཕྱིན་བསྒྲུབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་བྱེད་དོ། །བརྩོན་འགྲུས་ལ་གནས་པས་སེམས་རྣམ་པར་མི་གཡེང་བའི་བསམ་གཏན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ། མཉམ་པར་བཞག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས། དེ་ལྟར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཕྱོགས་རྐྱང་པ་ཙམ་བསྒོམ་གྱི་དེ་ལྟ་བུའི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ཡུན་རིང་པོར་གོམས་པར་མི་ནུས་སོ། །རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ཙམ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་། ཉན་རང་གི་ཡང་བསྒོམ་མོད་ཀྱི་དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ལ་རང་གནས་ནས། གཞན་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཉན་རང་ལ་སོ་སོའི་བློ་དང་མཐུན་པར་དེ་དག་གི་དྲན་ཉེ་བསྒོམ་ཚུལ་ཀྱང་སྟོན་པར་བྱེད་པས་གདུལ་བྱ་ཀུན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ཡོངས་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལུས་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཚོར་བ་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་ལྟར་མྱོང་ཡང་དེ་ལ་དངོས་པོ་རང་མཚན་པ་གང་ཡང་མེད་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དང་། ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གློ་བུར་བ་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དང་ཁུག་སྣ་བྱུང་བ་དང་། དེ་དྭངས་པ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་གཤིས་ལ་མ་ཡིན་པར་རྐྱེན་གྱི་དབང་ལས་གློ་བུར་སྣང་བ་སྣང་བརྙན་ལྟ་བུར་ཤེས་པས་ལུས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ། །སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དྲན་ཉེ་བསྒོམ་པ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་འཁོར་བ་ལ་ཆགས་པའི་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་མི་སྐྱེ་ཡང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསམ་བཞིན་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཚངས་པ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་སོགས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཟུང་ནས་གཞན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཆགས་པ་སོགས་མི་སྐྱེ་ལ། སེམས་ཅན་ཕལ་པ་དམན་པ་དང་དུད་འགྲོ་སོགས་སུ་སྐྱེ་བ་བཟུང་ཡང་ཞུམ་པ་དང་རྒུད་པ་དང་ཉོན་མོངས་མེད་པར་སྐྱེ་བ་འཛིན་པས་ཁྱད་པར་འཕགས་སོ། །ཚད་ཆེན་པོར་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱི་དབང་པོ་རྣོ་བ་ཡིན་ཞིང་། དྲན་ཉེ་བསྒོམ་པ་ཡང་རང་གཞན་དོན་གཉིས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བསྒོམ་པ་དང་།
Chinese
成办波罗蜜多和利益有情，发起无有厌倦的精进。安住于精进，成办心不散乱的禅定。依靠于等持，从而成办通达一切法总相和自相的胜观智慧。因此，与六波罗蜜多相顺，声闻众只是修持菩提分法，不能长久串习如此的六波罗蜜多。随入的差别是：只是对身体等安住正念，世间人和声缘也会修持，但菩萨们的修持比这更殊胜，从自身所处的位置出发，也为其他世间人和声缘宣说与他们各自根器相应的修持正念之法，这是随顺一切所化众生的差别。圆满了知的差别是：菩萨了知身体如幻象般显现，却并非真实存在；感受如在梦中经历苦乐，但其中没有任何具有自性的事物；完全了知心的法性，其自性光明如虚空；了知一切杂染和清净之法都是暂时的，如虚空中出现云朵和污垢，以及云消雾散一般，并非心的本性，而是由因缘所生的暂时的显现，如显现的影像一般，因此，对身体等的自性完全了知，这是非常殊胜的。出生的差别是：声闻的正念修持是为了遣除轮回中的出生。菩萨们虽然不会因贪恋轮回的业和烦恼而转生，但为了利益有情，会以意愿受生为帝释天、梵天、转轮王等，拥有圆满的身体和受用，行持利他之事，但不会生起贪恋等烦恼。即使受生为低劣的凡夫和旁生等，也不会沮丧、衰败和有烦恼，以这种方式受生，这是非常殊胜的。成为巨大之量的差别是：菩萨们自性根器敏锐，修持正念也是为了自他二利。
English
They engage in diligence without weariness in accomplishing the pāramitās and benefiting sentient beings. By dwelling in diligence, they accomplish samādhi, which prevents the mind from being distracted. Relying on equanimity, they accomplish the wisdom of vipaśyanā, which realizes the general and specific characteristics of all dharmas. Therefore, in accordance with the six pāramitās, the śrāvakas only meditate on the mere aspects of bodhipakṣa-dharmas, and they are unable to become accustomed to such six pāramitās for a long time. The distinction of following is that merely establishing mindfulness on the body and so on is something that worldly people and śrāvakas and pratyekabuddhas also meditate on. However, the meditation of bodhisattvas is superior to that, and from their own position, they also teach worldly people and śrāvakas and pratyekabuddhas how to meditate on mindfulness in accordance with their respective minds. This is the distinction of following all those to be tamed. The distinction of complete knowledge is that bodhisattvas know that the body appears like an illusion, but it is not established as such. Feelings are experienced like experiencing pleasure and pain in a dream, but there is nothing with its own characteristics in them. The nature of the mind is completely established as naturally luminous, like the sky. All defiled and purified dharmas are temporary, like clouds and dirt appearing in the sky, and like the sky becoming clear when they are gone. They know that they are not the nature of the mind, but appear temporarily due to conditions, like reflections. Therefore, completely knowing the nature of the body and so on is particularly excellent. The distinction of birth is that the śrāvakas' meditation on mindfulness is for the sake of averting birth in saṃsāra. Although bodhisattvas are not born due to the power of karma and afflictions that cling to saṃsāra, they intentionally take birth as Indra, Brahmā, cakravartin, and so on for the sake of sentient beings, possessing perfect bodies and enjoyments, and they act for the benefit of others, but they do not generate afflictions such as attachment. Even if they take birth as inferior ordinary beings and animals, they take birth without being discouraged, degenerated, or afflicted. This is a particularly excellent way of taking birth. The distinction of becoming a great measure is that bodhisattvas have sharp faculties by nature, and they also meditate on mindfulness for the sake of both themselves and others.
Tibetan
གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་ན་ཡུན་ཐུང་ངུར་བསྒོམ་པ་དག ། འཕགས་པའི་ས་མ་ཐོབ་པས་སྒོམ་པ་ཆུང་མོད་ཀྱི། ཉན་རང་གི་དྲན་ཉེ་བསྒོམ་པ་ལས་འཕགས་ཤིང་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །མཆོག་གི་རྣམ་པས་ཁྱད་དུ་འཕགས་པ་ནི་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་ནས་དྲན་པ་ཉེ་བཞག་བཞི་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཏེ། འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ན་བྱང་སེམས་གཞན་དང་འདྲེས་པ་དང་ཉེ་བར་འདྲེས་པའི་རྣམ་པས་བསྒོམ་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །ས་བརྒྱད་པ་པའི་བྱང་སེམས་གཅིག་གིས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི་བསྒོམས་ན་གཞན་དག་ས་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྒོམས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱིས་བསྒོམས་ན་བདག་གིས་ཀྱང་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཆ་ནས་འདྲེས་པ་དང་ཉེ་བར་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དོན་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ས་བདུན་པ་ལས་དང་པོར་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ས་དགུ་པ་ལ་མ་ཞུགས་པའི་བར་ལ་ནི་ཉེ་བར་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་འགྲེལ་པར་གསུངས། བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བསྒོམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་ནས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཉན་རང་གི་དྲན་ཉེ་བསྒོམ་པ་ལས་འཕགས་སོ། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་དྲན་ཉེ་བསྒོམས་པས་རྒྱུན་ཞུགས་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་བཞི་ཐོབ་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞི་བསྒོམ་པས་ས་བཅུ་ཐོབ་པ་དང་། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐོབ་པས་ ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་བསྒོམ་པ་ནི་ཚིགས་བཅད་ལྔས་བསྟན་ཏེ། བརྟན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་ནི་ལུས་ཅན་གཞན་ཉན་རང་རྣམས་དང་མཚུངས་པ་མེད་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བསྒོམ་པ་དང་བསྒོམ་བྱའི་ངོ་བོ་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ལ་ཁྱད་ཞུགས་པས་སོ། །ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་ནི། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང་། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་སྤང་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་འཕེལ་བར་བྱ་བའོ། །ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་པོ་གང་གི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པ་ཡིན་
Chinese
为了观修人与法无我的体性，在凡夫位时应当短暂地观修。 虽然尚未获得圣位，观修微小，但胜过声闻、独觉的念住观修，成为伟大。 以殊胜之相而超胜，是指获得八地后，圆满观修四念住，在无勤任运成就时，以菩萨与其他菩萨相混杂和接近混杂之相而观修，成为最殊胜。 若八地菩萨之一观修四念住，则其他诸地者也观修，他人观修则自己也观修，因此称为混杂和接近混杂，即因融入同一意义中。或者，从七地首次获得八地的刹那称为混杂，从第二刹那起，到未入九地之间称为接近混杂，经中如此说。观修的差别是，菩萨观修四念住，以不舍弃一切有情的大悲心，以及通达二无我的大智慧所摄持，因此胜过声闻、独觉的念住观修。 圆满成就果位的差别是，声闻、独觉等观修念住，获得预流等四果，菩萨观修四念住，获得十地，以及获得佛果之位，因此超胜。 第二，观修四正断，以五颂说明。坚定的菩萨的四正断与其他有情声闻、独觉不同，因为是为了所有有情而观修，并且观修的本体在念住上有所差别。四正断是：未生起的罪恶不善法不令生起，已生起的罪恶不善法断除，未生起的善法令生起，已生起的善法令增长。如果问，这四正断是作为什么的对治而观修的？答：是作为念住的违品过患的对治而观修的。
English
In order to meditate on the nature of selflessness of person and phenomena, one should meditate briefly in the state of ordinary beings. Although the meditation is small because one has not yet attained the noble stage, it is superior to the mindfulness meditation of hearers and solitary realizers, and becomes great. Being superior by means of the supreme aspect means that after attaining the eighth ground, the four mindfulnesses are completely meditated, and when they are spontaneously accomplished without effort, the meditation becomes supreme through the aspect of bodhisattvas being mixed with and nearly mixed with other bodhisattvas. If one eighth-ground bodhisattva meditates on the four mindfulnesses, then others on the other grounds also meditate, and if others meditate, then I also meditate, so it is called mixed and nearly mixed in that respect, because they are mixed into one meaning. Alternatively, the first moment of attaining the eighth ground from the seventh ground is called mixed, and from the second moment until one has not entered the ninth ground is called nearly mixed, according to the commentary. The difference in meditation is that when a bodhisattva meditates on the four mindfulnesses, it is superior to the mindfulness meditation of hearers and solitary realizers because it is fully grasped by great compassion that does not abandon all sentient beings, and by great wisdom that realizes both selflessnesses. The difference in perfectly accomplishing the result is that hearers and solitary realizers, by meditating on mindfulness, attain the four results such as stream-entry, and bodhisattvas, by meditating on the four mindfulnesses, attain the ten grounds, and by attaining the ground of Buddhahood as the result, it is superior. Secondly, the meditation on the four correct abandonments is shown in five verses. The four correct abandonments of steadfast bodhisattvas are not the same as those of other sentient beings, hearers, and solitary realizers, because they are meditated for the sake of all sentient beings, and the essence of what is to be meditated differs in mindfulness. The four correct abandonments are: not to generate unwholesome qualities that have not yet arisen, to abandon unwholesome qualities that have arisen, to generate wholesome qualities that have not yet arisen, and to increase wholesome qualities that have arisen. If you ask, what are these four correct abandonments meditated as an antidote to? The answer is: they are meditated as an antidote to the faults that are contrary to mindfulness.