Tibetan
ཉིད་གསུམ་ཀ་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ལས་སྡུག་ཀུན་ཞི་བ་དང་། འགོག་ལམ་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བློ་ལྡན་བྱང་སེམས་རྣམས་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་རང་གཞན་སྦྱོར་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པའི་ལས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་བློ་ལྡན་བྱང་སེམས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཤེས་པའི་བདེན་པ་དང་། དོན་དམ་བདེན་བཞི་ཤེས་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པ་ཞེས་སུ་མངོན་པར་བརྗོད་དེ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་ གནས་རིས་དང་ཚེ་ཚད་བདེ་སྡུག་དར་རྒུད་སོགས་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཚུལ་ལུགས་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་སྐབས་འདིར་བསྟན་པས་མཚོན་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚུལ་ལུགས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། འཇིག་རྟེན་དེ་དག་གང་གིས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་དང་བཅས་པ་ཤེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། ལམ་དང་འགོག་པ་ཤེས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་བདེན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་བདེན་བཞི་ཤེས་པ་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཞིང་། ལུས་ངག་གི་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པ་ནི་རང་གི་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མིང་འབྲས་བུ་ལ་བཏགས་པའམ། ཡང་ན་གཞན་ལ་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ་ཞེས་འཆད་ཀྱང་། འདི་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་ཤེས་པའང་འཇིག་རྟེན་ཤེས་པ་མཚན་ཉིད་པར་འདོད་རུང་ངོ་། །དྲུག་པ་རྟོན་པ་བཞི་ཤེས་པ་ནི། གང་ཟག་ལ་རྟོན་པ་དང་གསུང་རབ་ཀྱི་ཚིག་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྟོན་པ་བཞི་བསྟན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་ནས་གཙུག་ལག་བསྟན་པའི་ཆོས་དེ་ལ་རྟོན་གྱི་གང་ཟག་སོ་སོའི་ངག་ཙམ་ལ་མི་རྟོན་པ་ནི་ཆོས་ལ་རྟོན་གྱི་གང་ཟག་ལ་མི་རྟོན་པ་དང་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་ཆོས་དེ་ལ་ཡང་དོན་གཞན་ལ་དགོངས་ནས་ཕ་དང་མ་ནི་གསད་བྱ་ཞིང་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་དགོངས་པ་ཅན་རྣམས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དེར་མི་གཟུང་བར་དོན་ལ་རྟོན་གྱི་ཚིག་ལ་མི་རྟོན་པ་དང་ནི། དོན་དེ་ལ་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་གཉིས་ཡོད་པའི་ངེས་པའི་དོན་གང་ཞིག་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་ལྡན་པ་ལ་རྟོན་པ་ནི། དཔེར་ན་གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡོད་པར་བསྟན་པ་དག་དྲང་དོན་དང་། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ངེས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་དང་། དེ་ཡི་དགོངས་པ་འབྱེད་པ་རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པ་དང་། རྒྱལ་བས་ལུང་བསྟན་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་ལྟ་བུ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་གིས་ཟབ་མོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་དྲང་དོན་ལ་མི་རྟོན་ངེས་དོན་ལ་རྟོན་པ་དང་། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དེ་ཡི་ཡང་དོན་སྤྱི་ཙམ་ཡིད་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཟུང་འཛིན་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་མི་རྟོན་པར། གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་རྟོན་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་ལ་མི་རྟོན་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པའོ། །ཡང་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་ལས། གང་ཟག་དང་ཆོས་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ལྟ་བ་གང་ཟག་ལ་རྟོན་པ། དེ་གཉིས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཆོས་ཉིད་ལ་རྟོན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཚིག་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དང་། དོན་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཞེས་དང་། ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཚིག་གམ་ཆོས། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མདོ་གང་ལམ་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་པ་དེ་ནི་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་། འབྲས་ བུ་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་པ་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་། ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་བསྟན་པ་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་དང་། དོན་དམ་བསྟན་པ་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཞེ་ན་འདོད་ཁམས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཟུགས་ཁམས་པའི་རྣམ་ཤེས་ཚོར་ཕུང་དང་། གཟུགས་མེད་འོག་མ་གསུམ་གྱི་རྣམ་ཤེས་འདུ་ཤེས་དང་། སྲིད་རྩེ་བའི་རྣམ་ཤེས་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཉེ་བར་འགྲོ་ཞིང་གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཕུང་པོ་བཞི་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དག་ཀུན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོག་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་གསུངས་སོ། །རྟོན་པ་བཞི་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ནི། གང་ཟག་ཁ་ཅིག་རང་གི་ཞེ་འདོད་དང་བསྟུན་ཏེ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མ་ཡིན་ལ་ཡང་དག་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཞལ་ནས་གསུངས་པའི་ཆོས་ཀྱང་སྤོང་བའམ་སྨོད་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྟོན་པ་དང་པོ་དང་། ཕ་དང་མ་བསད་པ་སོགས་ཀྱི་ཚེ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར་འཛིན་པ་སྤངས་ཕྱིར་གཉིས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་གང་ཟག་དང་། དེ་བཞི
Chinese
您三者都知道也是如此。为了从那四个真谛中获得痛苦的寂灭和灭道二者，有智慧的菩萨们将自己和他人与这四个真谛相结合，这是了解世间的工作。因为有智慧的菩萨们了解世间的名相的真谛和了解胜义四谛的真谛这二者，所以才被称为了解世间。具有三种痛苦的世间界的 处所、寿命、苦乐、兴衰等如何，以及与世间相符的身体和语言的表达方式，以此时所显示的为代表，世间的各种方式，以及世间由何而生的原因，包括集起，是了解世间的世俗谛。了解道和灭是胜义谛，通过这两个真谛可以了解整个世间。有些人认为了解四谛是了解世间的特征，而身体和语言的了解世间是由自己的了解世间所引发的，因此将原因的名称赋予了结果，或者将产生他人了解世间的原因赋予了结果的名称。虽然这样解释，但因为这是了解世间的场合，所以也可以认为了解身体和语言的表达方式也是了解世间的特征。第六是了解四依，为了避免依赖个人和将经文的词句按字面意思理解等过失，所以宣说了四依。佛陀薄伽梵亲口说，要依赖经论所教的法，不要只依赖个人的言语，这是依于法而不依于人。对于经文的法，也要考虑到其他的意义，如“父母是应杀的”等等，有见地的人不应执着于字面意思，而应依于意义而不依于词句。 对于意义，有不了义和了义两种，要依赖于哪种具有最终决断的衡量标准的了义。例如，显示有补特伽罗和蕴等法的都是不了义，而其自性不存在是了义，就像那样。
English
You also know all three. In order to obtain the cessation of suffering and the two paths of cessation from those four truths, the wise Bodhisattvas combine themselves and others with these four truths, which is the work of understanding the world. Because wise Bodhisattvas understand both the truth of knowing the terms of the world and the truth of knowing the four noble truths, they are called knowers of the world. How are the abodes, lifespans, happiness and suffering, rise and fall, etc., of the world realm, which is endowed with three kinds of suffering, and the ways of expression of body and speech that are in accordance with the world, represented by what is shown here, and the various ways of the world, and the causes by which those worlds arise, including the arising, is understanding the conventional truth of the world. Understanding the path and cessation is the ultimate truth, and through these two truths, the entire world can be understood. Some people think that understanding the four truths is the characteristic of understanding the world, and the understanding of the world through body and speech is caused by one's own understanding of the world, so the name of the cause is given to the result, or the cause that produces the understanding of the world in others is given the name of the result. Although this is explained, since this is the occasion for understanding the world, it can also be considered that understanding the expressions of body and speech is also the characteristic of understanding the world. The sixth is understanding the four reliances. In order to avoid faults such as relying on individuals and taking the words of the scriptures literally, the four reliances are taught. The Buddha, the Bhagavan, said in his own words that one should rely on the Dharma taught in the scriptures and not rely only on the words of individuals, which is relying on the Dharma and not relying on the person. For the Dharma of the scriptures, one should also consider other meanings, such as "parents are to be killed," etc. Those with insight should not cling to the literal meaning, but should rely on the meaning and not rely on the words. Regarding the meaning, there are two types: provisional meaning and definitive meaning. One should rely on which definitive meaning has the ultimate standard of judgment. For example, showing that there are persons and aggregates, etc., are all of provisional meaning, and that their self-nature does not exist is of definitive meaning, just like that.
Chinese
对于已经逝去的甚深经典，以及解释其意旨的弥勒菩萨，还有佛陀授记的龙树和无著等大车轨论师们所说甚深无二的教义，不应依赖不了义，而应依赖了义。对于了义的经典，也不应依赖仅是心识所及的粗浅意义，以及成为八识对境的能取所取之相，而应依赖远离能取所取、不可言说、各自唯有自证才能领悟的意义，也就是证得无分别智慧的行境。这就是不应依赖识，而应依赖智慧。此外，《不退转法轮经》中说：认为人与法二者皆有自性，是依赖于人；了悟二者皆无自性，是依赖于法性。同样，词是世间法，义是出世间法。或者说，一切世俗之法是词或法，一切胜义之法是义。同样，凡是宣说进入道之道的经典，是不了义经典；宣说进入果之道的经典，是了义经典。或者说，宣说世俗谛是不了义经典，宣说胜义谛是了义经典。什么是识呢？欲界众生的识依赖于色蕴，同样，色界众生的识依赖于受蕴，无色界下三处的识依赖于想蕴，有顶天的识依赖于行蕴。如此，识安住于色等四蕴，并与之亲近，这就是识。了知安住于四蕴的这些识皆是空性，从而不执著于识，这就被称为智慧。宣说四依的必要是：有些人随顺自己的意愿，说“这不是佛陀的教言，也不是真正的法”，为了避免舍弃或诽谤佛陀亲口宣说的正法，所以需要第一依。为了避免执著于杀父杀母等罪行，如前所说，所以需要第二依。佛陀对凡夫俗子和那四
English
Regarding the profound Sutras that have passed away, and Maitreya, the regent who explains their meaning, as well as the great chariot masters such as Nagarjuna and Asanga, who were prophesied by the Buddha, who taught the profound non-duality, one should not rely on the provisional meaning, but should rely on the definitive meaning. Regarding the Sutras of definitive meaning, one should not rely on the mere general meaning that is within the scope of mental conjecture, and the aspects of grasping and being grasped that become the object of the eight consciousnesses, but should rely on the meaning that is beyond grasping and being grasped, inexpressible, and that can only be realized by individual self-awareness, which is the realm of experience of attaining non-conceptual wisdom. This is not relying on consciousness, but relying on wisdom. Furthermore, in the Sutra of Inexhaustible Intelligence, it says: "To view both person and phenomena as having inherent existence is to rely on the person; to realize that both are without inherent existence is to rely on the Dharma-nature." Similarly, words are worldly dharmas, and meaning is transcendental dharma. Or, all conventional dharmas are words or dharmas, and all ultimate dharmas are meaning. Similarly, any Sutra that teaches entering the path is a Sutra of provisional meaning; a Sutra that teaches entering the path of fruition is a Sutra of definitive meaning. Or, teaching conventional truth is a Sutra of provisional meaning, and teaching ultimate truth is a Sutra of definitive meaning. What is consciousness? The consciousness of sentient beings in the desire realm relies on the form aggregate, similarly, the consciousness of sentient beings in the form realm relies on the feeling aggregate, the consciousness of the lower three realms of the formless realm relies on the perception aggregate, and the consciousness of the peak of existence relies on the aggregate of formations. Thus, consciousness abides in and is close to the four aggregates of form, etc., this is consciousness. Knowing that all these consciousnesses abiding in the four aggregates are emptiness, and thus not clinging to consciousness itself, this is called wisdom. The necessity of teaching the four reliances is: Some people, following their own desires, say, "This is not the Buddha's teaching, nor is it the true Dharma," in order to avoid abandoning or slandering the true Dharma spoken by the Buddha himself, the first reliance is needed. In order to avoid clinging to actions such as killing one's father and mother, as previously stated, the second reliance is needed. The Buddha, regarding ordinary beings and those four