Tibetan
བཟོད་དཀའ་ལ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་ཀྱང་ཚད་མེད་པ་ཡོད་པས་དེ་སུ་ཞིག་གིས་བསལ་ནུས་སྙམ་པ་དང་། མགོ་དང་ཡན་ལག་གཏོང་བ་དང་སེམས་ཅན་བྱས་པ་ལོག་པར་གཟོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱང་བཟོད་དཀའ་བ་དང་། འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་བཟུང་ན་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་དང་གནས་སྐབས་དེར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ ཚོགས་མྱོང་དགོས་པ་དང་། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཅན་མང་པས་དེའི་སྡུག་བསྔལ་རང་གི་ཁུར་དུ་བླངས་ན་རང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ནམ་ཡང་ག་ལ་ཐར་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་སེམས་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་ལ་བརྩེ་བས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དང་པོར་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ན་ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཡོད་དེ། བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་མ་ཐོབ་པ་དང་། འཁོར་བ་དང་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐོག་མར་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་སྐྱོ་བ་ཤས་ཆེ་བའི་གཏམ་འབའ་ཞིག་གཙོ་བོར་མི་སྟོན་པར་སྙིང་རྗེ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་དང་། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་སྟོན་དགོས་པར་མདོ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །རེག་ནས་ཞེས་པའི་འཕགས་པའི་ས་དང་པོ་ལ་རེག་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ན་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་པས་བརྩེ་བའི་དབང་གིས་གཞན་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དངོས་སུ་དང་དུ་བླངས་པ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་གཞན་སྐྱོབ་པའི་དོན་དུ་སོང་བ་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་རྒྱུ་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལྷ་དང་མི་དང་ཉན་རང་རྣམས་ལ་མེད་པས་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ཕུལ་དུ་འགྱུར་བས་ན། དེ་ལྟར་བརྩེ་བས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེས་ལྷ་ དང་མི་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་ཞིང་། རང་དོན་བྱས་པ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་དང་མི་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ས་ཐོབ་ཕན་ཆད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མི་འཇིགས་པ་ཡིན་ཡང་། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ནས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་ལ་བསམས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་བ་ཤེས་ཀྱང་རིགས་ཀྱི་སྟོབས་དང་། སྨོན་ལམ་སོགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སོ་སྐྱེའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་། འཁོར
Chinese
难以忍受，就像众生无量一样，痛苦也是无量的，心想谁能消除这些痛苦呢？布施头和肢体，以及将众生所作之事颠倒过来，这些邪行也难以忍受。如果受生于轮回，就要经历生老病死，而且在那期间也要感受各种各样的痛苦。众生痛苦众多，如果将他们的痛苦都扛在自己肩上，心想自己何时才能从痛苦中解脱呢？不要灰心。为什么呢？因为对于因慈爱众生而感到痛苦的人，就像刚才所说的那样，最初在胜解行地只会产生普遍的恐惧。因为没有获得自他平等之心，也没有领悟轮回及其一切痛苦皆为空性。因此，对于具有菩萨种性的人，最初不要只着重讲述轮回的痛苦和厌离，而要讲述慈悲和如幻的法，以及赞叹佛和菩萨的功德，正如经中所说。触及，是指触及圣者初地，证悟法界周遍运行的体性时，获得自他平等之心，由于慈爱的力量，为了救护其他众生的痛苦，甚至亲自承受地狱的痛苦，但那也成为了救护他人的意义，因此，对于菩萨来说，那个因缘本身就变成了巨大的安乐。因为那样的安乐是世间天人、人以及声闻缘觉所没有的，所以成为了所有安乐中最殊胜和卓越的。因此，由慈爱所产生的痛苦，会胜过天人等世间的一切安乐。而那些只为自己利益着想的声闻缘觉阿罗汉，也没有那样的安乐，还有什么比这更稀奇的呢？如是，从获得圣地开始就不再畏惧轮回的痛苦。但是，从胜解行地开始，如果只思维轮回的自性，虽然知道痛苦巨大，但由于种性的力量和愿力等的力量，菩萨即使在凡夫阶段，也...
English
It is unbearable, just as sentient beings are immeasurable, suffering is also immeasurable, thinking who can eliminate these sufferings? Giving away heads and limbs, and reversing the actions done by sentient beings, these evil deeds are also unbearable. If one takes birth in samsara, one must experience birth, old age, sickness, and death, and even during that time, one must experience all kinds of suffering. Since there are many suffering sentient beings, if one takes their suffering upon oneself, thinking when will one ever be liberated from suffering? One should not be discouraged. Why? Because for those who suffer out of love for sentient beings, as just mentioned, initially in the stage of adhimukti-carya-bhumi, there is only the arising of universal fear. Because one has not obtained the mind of equality between oneself and others, and one has not comprehended that samsara and all its sufferings are emptiness. Therefore, for those with the lineage of Bodhisattvas, initially one should not only focus on telling about the suffering and aversion of samsara, but one should teach about compassion and illusion-like Dharma, and praise the qualities of Buddhas and Bodhisattvas, as stated in the sutras. Touching, refers to touching the first bhumi of the noble ones, when one realizes the nature of the Dharma realm's all-pervading movement, one obtains the mind of equality between oneself and others, and due to the power of love, in order to save the suffering of other sentient beings, even personally enduring the suffering of hell, but that also becomes the meaning of saving others, therefore, for Bodhisattvas, that very cause becomes a great bliss. Because such bliss is not possessed by worldly gods, humans, and shravakas and pratyekabuddhas, it becomes the most supreme and excellent of all bliss. Therefore, the suffering generated by love surpasses all the worldly bliss of gods, humans, and so on. And those shravakas and pratyekabuddhas arhats who only think of their own benefit do not have such bliss, what could be more amazing than that? Thus, from the time of attaining the bhumis onwards, one is no longer afraid of the suffering of samsara. However, from the stage of adhimukti-carya-bhumi, if one only thinks about the nature of samsara, although one knows that the suffering is great, due to the power of lineage and the power of aspiration prayers, even in the stage of ordinary beings, Bodhisattvas...
Tibetan
་བའི་ཐོག་མཐའ་སོགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་བསམས་ནས་སེམས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ད་ལྟའི་བར་རང་གཞན་ཀུན་སྲིད་པ་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཅི་རིགས་པ་མྱོང་། རེས་བདེ་བའང་ཅི་རིགས་མྱོང་ཡང་ད་ལྟ་དེའི་ཕན་གནོད་ཅི་ཡང་མེད་ལ། མ་འོངས་པའི་མཐའ་ཐུག་པ་མེད་ཀྱང་དེ་སྙེད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་མི་འཛད་མོད། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་གསར་དུ་འབྱུང་བའང་དེ་སྙེད་དུ་མི་འཛད་པས། དུས་ཀྱི་མཐའ་དང་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐའ་རྣམས་ཀྱང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཡང་། རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་མཐའ་མེད་པ་དེ་སྙེད་དུ་བདག་གིས་ཀྱང་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བསླབ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་བས་པོ་ཆེ་སྤྱད་པར་བགྱིའོ་སྙམ་དུ་གོ་ཆའི་ སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་འགྲུབ་པའི་གསོལ་བ་བཏབ་ཅིང་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་དེ་ལྟ་བུའི་ཆེད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བྱས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཞིང་མྱུར་དུ་འཇིགས་པ་མེད་པར་དབུགས་དབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །བརྟན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གཞན་ལ་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྦྱིན་པ་ལེན་དང་རྣམ་སྨིན་ལ་རེ་བ་མེད་པར་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཁོ་ནའི་ཆེད་དུ་བྱིན་པ་ཡིས། དངོས་པོ་རང་གིས་མི་འཆང་བར། ཕར་གཏོང་བའམ་བྱིན་པ་ན་དེ་ལྟར་གཞན་ལ་ཕན་ཐོགས་པའི་སྦྱིན་པའི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་དེ་ཡིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་སྦྱིན་པ་བྱིན་པའི་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་དེའི་བརྒྱ་དང་སྟོང་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལ་མི་ཕོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་མ་ཟད་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་བཏང་བའི་དགའ་བ་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེ་བ་གང་གིས་ཀྱང་མཚོན་དུ་མི་ནུས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་བླང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཐུགས་བརྩེ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་འཁོར་བ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་མི་
Chinese
思维轮回的初始和终结等不可思议之处，内心无法领悟。从无始以来到现在，自己和他人都在这个世间经历了各种各样的痛苦。有时也经历各种各样的快乐，但现在已经没有任何利益或损害。即使未来的终结是无尽的，众生的界限也不会穷尽。新的佛和菩萨的出现也不会穷尽。因此，时间和虚空的终结，众生的终结和痛苦的终结，都是不可思议的。因为没有自性，如同幻觉。众生的界限在十方无尽，我也将效仿过去、现在、未来的佛和菩萨们，修持菩萨的广大行。如此发起了盔甲般的菩提心，向佛和菩萨们祈祷成就，并将所有善根都为了这个目的回向，那么就不会从大乘道中退转，并迅速从恐惧中解脱。坚定地，菩萨以慈爱之心给予他人布施，不求果报，仅仅为了利益他人而给予。不执着于自己的财物，给予或布施时，如此圆满了利益他人的布施行为，由此而产生的快乐，与享受三界安乐所产生的快乐相比，菩萨心中因布施而产生的快乐，是其百倍、千倍等都无法比拟的。如此，菩萨们为了他人的利益而示现痛苦，但实际上他们的内心并没有痛苦，而且因为舍弃了身体和受用等而产生的喜悦，是任何世间的快乐都无法比拟的。因此，菩萨们如何会有接受轮回痛苦的痛苦呢？应当了知，在任何情况下，他们都没有痛苦。为了众生的利益，以慈悲心完全不
English
Thinking about the inconceivable aspects of the beginning and end of samsara, the mind cannot comprehend it. From beginningless time until now, oneself and others have experienced all kinds of suffering in this world. Sometimes we also experience various kinds of happiness, but now there is no benefit or harm from it. Even if the end of the future is endless, the realm of sentient beings will not be exhausted. The emergence of new Buddhas and Bodhisattvas will also not be exhausted. Therefore, the end of time and the end of space, the end of sentient beings and the end of suffering, are all inconceivable. Because there is no inherent existence, it is like an illusion. The realm of sentient beings is endless in all directions, and I will also follow the past, present, and future Buddhas and Bodhisattvas, practicing the vast conduct of a Bodhisattva. In this way, having generated the armor-like Bodhicitta, praying to the Buddhas and Bodhisattvas for accomplishment, and dedicating all roots of virtue entirely for this purpose, then one will not regress from the Mahayana path and will quickly be relieved from fear. Steadfastly, a Bodhisattva gives to others with loving-kindness, without expecting any reward, giving solely for the benefit of others. Without clinging to one's own possessions, when giving or donating, in this way, the act of giving that benefits others is perfected, and the happiness that arises from this, compared to the happiness that arises from enjoying the pleasures of the three realms, the happiness that arises in the mind of a Bodhisattva from giving is incomparable, not even a hundred or a thousand times. Thus, Bodhisattvas appear to suffer for the benefit of others, but in reality, their minds have no suffering, and the joy that arises from giving away their body and possessions, etc., is incomparable to any worldly happiness. Therefore, how can Bodhisattvas have the suffering of accepting the suffering of samsara? It should be known that in any case, they have no suffering. For the benefit of sentient beings, with compassion, completely not