Tibetan
ག་གིས་ཐོབ་ཅེ་ན། ད་ལྟར་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ས་དང་པོ་ལ་གནས་པ་འདི་ནི་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གཅིག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཕགས་པའི་ས་ཐོབ་ནས་ཕྱིན་ཆད་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་གཏན་ནས་མི་འབྱུང་བས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ས་ཐོབ་པ་དེའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་དང་འཕགས་པའི་ཆོས་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མངོན་སུམ་དུ་རབ་ཏུ་རྟོགས་ནས་ས་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ། དུས་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་རང་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མེད་པར་མཉམ་པའམ་མཚུངས་པའི་སེམས་ཐོབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ལྔ་རྟོགས་པ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་མཉམ་པར་རྟོགས་པ་དང་། རྨོངས་པའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མྱང་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་སྤང་བྱར་མཉམ་པ་དང་ནི། སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་ལས་ཉོན་གྱི་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བའི་དོན་བྱ་བར་མཉམ་པ་དང་། རང་ཉིད་ལམ་ལ་ཞུགས་ཏེ་འགོག་བདེན་ཐོབ་པས་རང་ལ་ ཕན་བཏགས་ཀྱང་ལན་ལ་རེ་བ་མེད་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་གཞན་འགོག་ལམ་ལ་བཀོད་པས་ཕན་བཏགས་པའང་རང་དོན་དང་འདྲེ་བར་སེམས་ཅན་དེས་ལན་ལ་མི་རེ་བར་མཉམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྲས་འདི་དེ་ལྟར་སེམས་སྙོམས་པ་དང་། འཕགས་པའི་ས་ཐོབ་པའི་རྒྱལ་སྲས་གཞན་དང་སྤངས་རྟོགས་མཉམ་པའམ་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཞན་དོན་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་བཤད་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་ནི་འདོད་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཕུང་པོ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་འདུས་བྱས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཙམ་དུ་མཐོང་སྟེ།སེམས་སེམས་བྱུང་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་སེམས་ཙམ་དུ། རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་སྟེ། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་གང་གིས་མཐོང་ཞེ་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་མཐོང་སྟེ། མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བདག་གཞན་དང་སེམས་ཙམ་དུའང་མི་དམིགས་ཏེ་དེ་ནི་ནམ་མཁའི་ངོས་ལྟར་དག
Chinese
以何而得呢？如今完全转变，安住于初地者，乃于胜解行地，于一无数大劫中，修持无量菩萨行，由此获得圣地，自此之后，轮回之过患永不生起，故变得极为清净。获得此地之功德差别是：法界于凡夫之法与圣者之法等一切法无有差别，成为平等性，于证得此地之时现量了知。恒时对一切有情，获得与自己无有丝毫差别之平等或同等之心。因此，通达五种平等性是：于有情众生无我而平等通达，以及对因愚昧而感受痛苦的一切有情之痛苦，平等视为应断除，以及对彼等有情之业惑之集起，平等视为应作断除之义，以及自己入道而获得灭谛，虽对自己有利亦不期望回报，如引导其他有情入灭道而施予利益，亦如与自己之利益无别，此胜者之子对有情不期望回报而平等对待，以及获得圣地之其他佛子与断证平等或相同。如是宣说为利他而行持之方式后，以智慧证悟之差别是：获得初地之菩萨，见欲界色界之五蕴与无色界之四蕴等三界之诸有为法，皆为有情众生相续中之非真实遍计所执，唯是心与心所。除了心与心所之外，不见有任何法，仅见为心而已。以出定清净世间之智慧而见。如《十地经》云：‘诸佛子，此三界唯是心。’如是宣说。以何智慧而见呢？以无分别之智慧，极度清净诸障，以无二取舍之义而见。于等持无分别智中，不见自他，亦不见唯心，彼如虚空之面般清净。
English
How is it attained? Now, having completely transformed, one who abides on the first bhumi, having practiced immeasurable bodhisattva conduct for one countless eon on the ground of adhimukticarya, attains the noble bhumi. From then on, the faults of samsara never arise, and thus it becomes extremely pure. The distinction of the qualities of attaining that bhumi is: The dharmadhatu is without distinction in all dharmas such as the dharmas of ordinary beings and the dharmas of noble ones, becoming equality, and at the time of attaining that bhumi, it is directly realized. Constantly towards all sentient beings, one attains a mind of equality or sameness without any difference from oneself. Therefore, understanding the five kinds of equality is: understanding that sentient beings are equally without self, and that the suffering of all sentient beings who experience suffering due to ignorance is equally to be abandoned, and that the arising of karma and afflictions of those sentient beings is equally to be done away with, and that one's own entry into the path and attainment of cessation, although beneficial to oneself, does not expect a return, just as guiding other sentient beings into the path of cessation and bestowing benefits is also like being inseparable from one's own benefit, this son of the Victorious One treats sentient beings equally without expecting a return, and other sons of the Victorious One who have attained the noble bhumi are equal or the same in abandonment and realization. Having thus explained the way of acting for the benefit of others, the distinction of realization by wisdom is: The bodhisattva who has attained the first bhumi sees all the conditioned dharmas of the three realms, such as the five aggregates of the desire and form realms and the four aggregates of the formless realm, as merely mind and mental factors, which are the unreal pervasive conceptions in the minds of sentient beings. Apart from mind and mental factors, he does not see any dharma, but only sees it as mind. He sees it with the wisdom of post-meditation purity. As it is said in the Sutra of the Ten Bhumis: 'O sons of the Victorious One, these three realms are only mind.' Thus it is said. With what wisdom does he see? He sees with non-conceptual wisdom, which is extremely pure of obscurations, and with the meaning of non-duality of grasping and clinging. In the equipoise of non-conceptual wisdom, he does not perceive self and other, nor does he perceive only mind, it is as clear as the face of the sky.
Tibetan
་པ་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་དོན་གྱིས་ཞེས་པ་དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། སེམས་ཙམ་ལས་ཆོས་གཞན་མེད་ཀྱང་ སེམས་དེ་ཉིད་ཆོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ལྟར་མཐོང་བའོ། །བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་དེ་དག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མངོན་སུམ་མཐོང་བས་ན། མཐོང་བས་སྤང་བྱ་རྣམས་ལས་གྲོལ་བ་དེས་ན་དེ་ཡི་ཚེ་མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པ་ཞེས་སུ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད་དོ། །གཞན་ཡང་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་དེས་སྟོང་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སམ་ཤེས་བྱ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ཀུན་བརྟགས་ནི་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་ལྟར་རྗེས་སུ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དབང་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་ལྟར་མེད་ཀྱང་།སྣང་གཞི་གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ཡེ་ནས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པས་མཐོང་ལམ་པ་དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཤད་ནས། མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཞི་འམ་དམིགས་པ་ནི། གཟུགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་དེ་དང་དེའི་མཚན་མར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཟད་པ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་སྟེ་མངོན་པ་བསྡུས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། འགོག་པའི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་གང་དུ་འགགས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ། གང་གིས་འགོག་ན་ལམ་གྱི་བདེན་པས། གང་འགགས་ན་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་རྣམས་འགགས་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །སྨོན་པ་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཞི་འམ་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་མ་དག་པའི་གཞན་དབང་དག་གོ། ཡང་དག་མིན་རྟོག་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སྨོན་པར་བྱ་བའི་གནས་མ་ཡིན་པར་དམིགས་སོ། །རྒྱལ་བའི་སྲས་གང་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་སོགས་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནི། རྟག་ཏུ་སྟེ་འབྲལ་མི་ཤེས་པར་བཟོད་ཤེས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་
Chinese
虽然没有能取和所取，但如是证悟之义，即后得智，即使唯有心，心本身也显现为各种各样的法，如梦境和幻象一般。获得见道的菩萨们，由于现量见到能取和所取无有之自性圆满成立，因此从见道所断之法中解脱，所以此时必定称之为获得见道。此外，获得见道者被称为知晓三种空性，即后得清净世间之智慧或辨别所知之智慧，知晓遍计所执如绳上的蛇一般无有实体的空性；同样，对于依他起，虽然如孩童们所执著的相状一般不存在，但知晓作为显现之基础的依他起的相状存在的空性；以及由于圆成实从一开始就远离能取和所取，因此知晓自性空性，所以见道者被称为知晓空性。如是宣说了三摩地中的空性三摩地后，无相三摩地的基础或所缘是，对于从色法到涅槃之间的诸法，将对彼和彼之相状的分别念完全止息的灭谛，也就是说，在《阿毗达磨集论》中也说：“灭谛的相状，何处灭尽即是如是性，以何灭尽则以道谛，何灭尽则分别念灭尽。”如是宣说。无愿三摩地的基础或所缘，则是不真实的遍计，不清净的依他起。此不真实之分别念，是烦恼和所知二障之种子的依处，是生老等各种痛苦之因，因此并非值得希求之处，而是作为所缘。任何佛子，凡是与菩提分相顺应的，如三十七道品等，所有菩提道之各种法，也都是恒常，即不可分离地与具有十六刹那之自性的见道一同存在。
English
Although there is no grasper and grasped, the meaning of such realization, that is, the subsequent wisdom, even though there is only mind, the mind itself appears as various dharmas, like dreams and illusions. Those bodhisattvas who have attained the path of seeing, because they directly see that the nature of grasper and grasped is completely established as non-existent, therefore they are liberated from the dharmas to be abandoned by the path of seeing, so at this time it is definitely called attaining the path of seeing. Furthermore, those who have attained the path of seeing are called knowing the three emptinesses, that is, the subsequent pure worldly wisdom or the wisdom that distinguishes what is to be known, knowing that the emptiness of the imputed is like a snake on a rope, without substance; similarly, for the dependent, although it does not exist like the characteristics grasped by children, it knows the emptiness of the dependent nature that exists as the basis of appearance; and because the perfectly established is from the beginning free from grasper and grasped, therefore it knows the self-nature emptiness, so the one on the path of seeing is called knowing emptiness. Having thus explained the emptiness samadhi among the three samadhis, the basis or object of the signless samadhi is that, for the dharmas from form to nirvana, the cessation of the truth of the complete exhaustion of the discriminations of that and that characteristic, that is, in the Compendium of Abhidharma it is also said: "The characteristic of the truth of cessation, where it ceases is suchness, by what it ceases is the truth of the path, what ceases is the cessation of discriminations." Thus it is explained. The basis or object of the wishless samadhi is the untrue imputed, the impure dependent. This untrue discrimination is the basis of the seeds of the two obscurations of affliction and knowledge, and is the cause of various sufferings such as birth and old age, so it is not a place to be desired, but is taken as an object. Any son of the Buddha, whatever is in accordance with the aspects of enlightenment, such as the thirty-seven factors of enlightenment, etc., all the various dharmas of the path of enlightenment, are also constant, that is, inseparably together with the path of seeing that has the nature of sixteen moments of forbearance and knowledge.