Tibetan
མ་པའོ། །དེ་ལྟར་མདོ་ཡིས་བསྟན་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་གྱུར་པ་ན། མདོ་སྡེ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་དེ་ཡི་དོན། ས་བཅུ་པོ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་རང་གིས་མངོན་དུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་བ་དེ་ནི་བདག་གིས་དོན་འདི་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་རེ་བ་དྲག་པོས་སྨོན་པ་བྱེད་པ་ནི་སྨོན་པའི་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་མདོ་སོགས་གསུང་རབ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་ཚུལ་ལ་ཡིད་བྱེད་བཅུ་གཅིག་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཞིས་བསྟན་དོན། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པས་ཞེས་པ་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་སྟེ། ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་མིང་དོན་བསྲེས་ཏེ་དོན་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡིད་རྟོག་བཅས་ཡིན་ལ་དེས་གསུང་རབ་ཀྱི་ཚིག་དང་དོན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བཙལ་བར་བྱ་ཞིང་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པར་བྱེད་པ་ནི་རྟོག་དཔྱོད་དང་བཅས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་དང་། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་བ་ཐོབ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། །རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བར་གྱི་བསམ་གཏན་ཞེས་པ་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་དང་བསམ་ གཏན་གཉིས་ཐོབ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་དང་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ཐོབ་པ་ན་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རོ་གཅིག་པས་ཀྱང་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ་རྟོག་དཔྱོད་བཅས་པའི་ཡིད་བྱེད་ལ་སོགས་པ་འདི་གསུམ་ནི་བློའི་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་གསུམ་མོ། །སེམས་དྲུག་གི་ནང་ནས་ཆོས་ཀྱི་མིང་ཙམ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་ནི་ཚིག་ལ་འཛིན་པའང་སྡུད་དོ། །མིང་ཙམ་དུ་མདོ་སྡེ་དེ་ཡི་བསྟན་དོན་མཐའ་དག་སྡོམས་དང་ཞེས་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྟན་པའི་དོན་དང་ཚིག་མང་པོ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་པའི་མིང་གི་དོན་དུ་འདུས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་ནི་མདོ་སྡེ་དེའི་དོན་རྣམས་བགྲང་འཇལ་སོགས་བཞི་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ལམ་ནི་མིང་དོན་དེ་གཉིས་ཀ་བསྡོམས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་མ་འབྲེལ་བའི་དུས་ན། ཞི་གནས་ཀྱིས་མིང་དང་ཚིག་ལ་དམིགས་ལྷག་མཐོང་གིས་དོན་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ནམ་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ཚེ་ན་མིང་དང་དོན་སོ་སོར་མི་དམིགས་ཀྱི། དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་མགོ་མཉམ་དུ་འབྲེལ་ཏེ་དམིགས་པར་བྱེད་དོ། །ཞི་གནས་ཡིད་བྱེད་དང་། ལྷག་མཐོང་ཡིད་བྱེད་དང་། ཟུང་འབྲེལ་ཡིད་བྱེད་འདི་གསུམ་ནི་ལམ་གྱི་ ངོས་ནས་དབྱེ་བ་གསུམ་མོ། །ཡང་དམིགས་པས་ཕྱེ་བ་གསུམ་ནི་མཚན་མ་གསུམ་སྟེ། ཞི་གནས་གྱི་མཚན་མ་དང་། རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་མཚན་མ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཞེས་གསུངས་པ། སེམས་འཕྲོ་ཞིང་རྒོད་པར་གྱུར་ན་གཡེང་བ་དང་འཁོར་བའི་སྐྱོན་བསམས་ནས་ཕྱིར་མི་འཕྲོ་པར་སེམས་ནང་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། སེམས་རྨུགས་པ་དང་ཞུམ་པར་གྱུར་ན་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ། སངས་རྒྱས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནམ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཞུམ་པ་ལས་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཏེ་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒོད་པ་ན་ལྷག་མཐོང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ལྷག་མཐོང་གིས་སེལ་མི་ནུས་པས་ཞི་གནས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །རྨུགས་པ་དང་ཞུམ་པ་དང་གཉིད་ནི་ཞི་གནས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ལྷག་མཐོང་གིས་བསལ་དགོས་པས། ཞུམ་པའི་སེམས་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རབ་ཏུ་གཟུང་སྟེ། རྒོད་པ་ཡང་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཞི་བར་བྱ་ཞིང་། ཞུམ་རྒོད་མེད་པར་མཉམ་པར་གྱུར་ན་དེ་གའི་དང་དུ་མི་གཡོ་བར་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་བྱེད་པས་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གུས་སྦྱོར་གྱི་ཡིད་བྱེད་དང་རྟག་སྦྱོར་གྱི་ཡིད་བྱེད་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་པས་ཡིད་བྱེད་སྔ་མ་དེ་རྣམས་ལ། དུས་རེས་འགའ་ཙམ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པར་རྟག་ཏུ་བྱ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཡིད་བྱེད་རྣམས་ལ་སྤྲོ་ཞིང་གུས་པར་བྱ་སྟེ་ལམ་དེ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་གདམས་ ངག་གི་དོན་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཡིད་ལ་བྱེད་ཚུལ། དམིགས་པ་ལ་ནི་སེམས་གཏད་ནས་ཞེས་སོགས། རྟག་ཏུ་རྒྱུ་ཡོངས་འཛིན་པར་བྱེད་ཅེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏེ། བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཙམ་གྱིས་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཐོག་མར་འདོད་ཁམས་པའི་སེམས་ནང་དུ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པས་སྐད་གཅིག་མི་སྡོད་པར་གློག་དང་ང་དང་སྤྲིན་ལྟར་གཡོ་བ་རྒྱ་མཚོའི་རླབས་ལྟར་དགག་པར་དཀའ་བའི་རྣམ་རྟོག་རྣམས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུས་རིམ་པར་བརྟུལ་ཏེ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པ
Chinese
末也。 这样一来，对于经部所说的意义没有怀疑之后，经部里所说的意义，像是十地那样，是为了自己能够证得。 之后瑜伽士心中生起强烈的希望，希望自己能够获得这个意义，这就是希愿心。 像这样通过六种心的方式，如理作意经部等圣教的意义，有十一种作意。以“以意的言说”等四句偈颂来阐述意义。 所谓“以意的言说”，就是意的分别念。意识将名相和意义混合在一起，知道这是这样的意义，这就是有意的分别念，通过它来持续不断地寻求、审查和研究圣教的词句和意义，这就是具有寻思和审查的初禅近分，没有不能胜任的，以及获得初禅正行少分的心。没有寻思但有审查，就是中间的禅定，意思是说以获得第一禅的特殊正行和第二禅的心来分别审查。当获得第三禅和第四禅的正行时，因为没有寻思和审查，所以作意是无法用寻思和审查来表达的，以等持中的一味来审查，这三个具有寻思和审查的作意等是智慧的自性的三种分类。在六种心中，包括了只执著于法的名相和执著于词句。所谓只执著名相，就是将经部的一切教义都概括起来，比如般若波罗蜜多所阐述的意义和众多词句，比如十万颂等，这些意义都包含在“般若波罗蜜多”这个名称的意义中，像这样执著于名相，应该知道这是止观的道路。观的道路，应该知道是对经部的意义进行计数、衡量等四种方式的分别观察。止观双运的道路，应该知道是将名相和意义两者都概括起来。在止观没有双运的时候，止观以名相和词句为对境，观以意义为对境。什么时候止观双运的时候，名相和意义分别不
English
Ma pa'o. Thus, once there is no doubt about the meaning taught by the Sutras, the meaning spoken of in the Sutras, such as the ten bhūmis, is for the sake of being realized by oneself. Then, when the yogi strongly aspires with the hope that he will attain this meaning, that is the mind of aspiration. Thus, through the six types of minds, there are eleven ways of attending to the meaning of the sacred Dharma of the Sutras, etc., in accordance with the Dharma. The meaning is explained by the four verses beginning with "by the expression of the mind." "By the expression of the mind" means the mind's conceptualization. The mind-consciousness mixes name and meaning, knowing that this is such and such a meaning, which is the mind with conceptualization, and through it, one should continuously seek, examine, and investigate the words and meanings of the scriptures, which is the first dhyāna's access with investigation and analysis, without being unable to do so, and with the mind that has attained just a small part of the actual first dhyāna. Without conceptualization but with analysis is the intermediate dhyāna, meaning that one should separately examine with the mind that has attained the special actual first dhyāna and the second dhyāna. When one attains the actual third and fourth dhyānas, since there is no conceptualization or analysis, the attention is inexpressible by conceptualization and analysis, and one should examine it with the single taste of samādhi. These three, such as attention with conceptualization and analysis, are three divisions of the nature of intelligence. Among the six minds, it also includes holding the mind only on the name of the Dharma and holding on the words. Holding only the name means summarizing all the teachings of that Sutra, such as the meaning and many words taught in the Prajñāpāramitā, such as the hundred thousand verses, these meanings are included in the meaning of the name "Prajñāpāramitā," and holding the mind like this should be known as the path of śamatha. The path of vipaśyanā should be known as the separate observation of the meanings of the Sutra in four ways, such as counting and measuring. The path of uniting śamatha and vipaśyanā should be known as summarizing both name and meaning. When śamatha and vipaśyanā are not united, śamatha focuses on name and words, and vipaśyanā focuses on meaning. When śamatha and vipaśyanā are united, name and meaning are not separate.
Chinese
之所缘。彼二合一，令止观齐头并进，而作意也。止的作意，观的作意，双运的作意，此三者是道之 从方面来说的三种差别。又从所缘区分的三种是三种相，即止的相，胜解的相，舍的相，如是说。心若散乱而掉举，则思惟掉举和轮回的过患，令不外散，心于内平等安住，是止的相作意，心若昏沉和低落，则作观的相作意。佛和三摩地的功德或诸法之自相共相作意，从低落中令心胜解，而作策励，是必须的。若掉举，则与观随顺，故观不能遣除，则作止作意。昏沉和低落与睡眠是与止随顺，故必须以观遣除。低落之心是作观的相作意，而胜解之。掉举亦是作止的相作意而息灭之。无有低落掉举而平等之时，则于彼处不摇动，作舍的相作意，而置于舍中。如是所修的一切，亦须以恭敬串习作意和恒常串习作意二者，不间断地修持，故于前述诸作意，非仅偶一为之，而是恒常作意，且于诸作意欢喜恭敬，而修习于道。第二，从口诀之义修习之门作意之理。于所缘系心等，直至恒常修持守护之间宣说之。仅以思惟之智慧，不能现证道之功德，故须一心修习。彼亦先于欲界之心未于内平等安住之时，刹那不住，如电如虹如云般动摇，如海浪般难以遮止之分别念，以九住心之方便次第调伏，而于内如实安住之三摩地成办之。
English
of the object. Combining these two, one focuses on calming and insight meditation equally and simultaneously. Calming meditation, insight meditation, and combined meditation—these three are the three distinctions from the perspective of the path. Furthermore, the three distinctions based on the object are the three characteristics: the characteristic of calming, the characteristic of conviction, and the characteristic of equanimity, as it is said. If the mind is scattered and agitated, one should contemplate the faults of distraction and samsara, preventing it from wandering outward, and keeping the mind evenly settled within—this is the calming characteristic of mindfulness. If the mind becomes dull and depressed, one should focus on the characteristic of insight meditation. By focusing on the qualities of the Buddha and samadhi, or the specific and general characteristics of phenomena, one must uplift the mind from depression and encourage it. If there is agitation, it is in accordance with insight meditation, so insight meditation cannot dispel it; therefore, one should focus on calming meditation. Dullness, depression, and sleep are in accordance with calming meditation, so they must be dispelled by insight meditation. A depressed mind should be strongly grasped by focusing on the characteristic of insight meditation. Agitation should also be calmed by focusing on the characteristic of calming meditation. When there is neither depression nor agitation, and the mind is balanced, one should remain unmoving in that state, focusing on the characteristic of equanimity and placing the mind in equanimity. All of these meditations must be practiced continuously with the mindfulness of reverence and the mindfulness of constancy, so that the previous mindfulness practices are not just occasional, but constantly applied, and one should be joyful and respectful towards these mindfulness practices, applying them to the path. Second, the way to apply mindfulness through the door of meditating on the meaning of the instructions. "Focusing the mind on the object," etc., is taught up to "constantly maintaining the cause." Merely with the wisdom of thought, the qualities of the path will not be realized, so one must meditate single-pointedly. Moreover, initially, when the mind of the desire realm has not settled evenly within, it does not stay for a moment, moving like lightning, rainbows, and clouds, and the conceptual thoughts, which are difficult to stop like ocean waves, are gradually tamed by the nine methods of settling the mind, and one accomplishes the samadhi of truly settling within.