Tibetan
མ་པ་དག་གིས་ཉོན་མོངས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ལམ་གྱིས་སྤངས་ཏེ་ཟད་ནས་མྱང་འདས་ཐོབ་པར་བཟུང་ནས་འཁོར་འདས་ལ་སྐྱོན་ཡོན་དུ་ཞེན་པའི་བསམ་པ་དྲག་པོས་འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཞི་བར་འཇུག་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པས་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བ་སྟེར་བའི་ཐབས་མཁས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་མི་འདོར་ཀྱང་འཁོར་པའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དེ། མཐར་སྲིད་ཞིར་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་པས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཚུལ་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབུམ་པ་ལས། འདོད་ཆགས་མ་གཏོགས་པར་འདོད་ཆགས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་གཞན་ང་མི་སྨྲའོ་ཞེས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ གསུངས་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་གྱི་ངེས་འབྱུང་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ནི་མ་གཏོགས་པ། གང་ཕྱིར་ཆོས་གཞན་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སམ་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ནར་ངེས་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཡིན་པར་དགོངས་པ་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་རང་གྲོལ་བར་ཤེས་ན་གཉེན་པོ་གཞན་དུ་འཚོལ་མི་དགོས་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲོལ་པའི་ཉོན་མོངས་ཞིག་གལ་ཏེ་ཡོད་པར་ལྟ་ན། དེ་སུས་ཀྱང་བཀྲོལ་མི་ནུས་ཏེ་སྤང་དུའང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་རྣམས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་བཅིང་གྲོལ་མེད་པར་བསྟན་པ་བཞིན། འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཡང་། ཀྱེ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་བརྟག་པ་གཉིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དག་པའི་ལེའུ་ལས། ངེས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཅེས་སོགས་དང་། རང་རིག་བདག་ཉིད་དག་པ་ཉིད། །དག་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་གྲོལ་མིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་འདི་དག་དགོངས་གནད་གཅིག་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་དང་བྱང་ཆུབ་གཅིག་པར་གསུངས་པ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མ་གཏོགས་པར་གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་ ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ནི་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྟན་པ་ལ། བློ་ལྡན་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་དེ་ལྟར་འདོད་དོ། །ཞེས་མདོ་རྣམས་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེའི་གཞི་ལགས་སོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་ན་ཉོན་མོངས་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འབྱུང་བར་ཅིས་མ་གྱུར་སྙམ་ན། དེ་ནི་དགོངས་དོན་ཚུལ་བཞིན་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཆགས་སོགས་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་པར་དེ་དང་དེའི་མཚན་མར་ཞེན་པས་འཆིང་བ་ཡིན་ལ། གང་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། ཆགས་སོགས་ཐ་མལ་རང་མཚན་པ་དེ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་དེས་ན། ཆགས་སོགས་དེ་ཡིས་ཆགས་སོགས་དེ་དག་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དང་། མཚན་མར་མི་དམིགས་པས་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་གང་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་གདོད་ནས་ཟད་པ་དང་གདོད་ནས་མི་སྐྱེ་བའི་དོན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཆགས་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡོད་བཞིན་དུ་ནམ་ཞིག་དེ་ཟད་ནས་སླར་རང་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ་བར་ཤེས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། གཞན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་ལ། །ཤེས་བྱ་ལ་ཡང་སྟོན་པ་ཡི། །སྒྲིབ་པ་ཟད་པར་བརྗོད་པ་གང་། །དེ་ལ་ཁོ་བོས་མཚར་དུ་བརྩིས། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པར་ཡང་། །ཆོས་སྐུ་ཟབ་པའི་ཚིགས་བཅད་དུ། །ཐབས་ཆེན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལ། །ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་འགྱུར། །འཁོར་བའང་ཞི་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་བསམ་ཡས་ཞེས་འཁོར་བ་ཉིད་མྱང་འདས་དང་། ཉོན་མོངས་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གམ་ལམ་དུ་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་བུ་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ལས་ཀྱང་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པར་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཐོབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ལས་ནི་
Chinese
小乘行者认为烦恼本性实有，通过道断除烦恼，烦恼灭尽后获得涅槃，执着于轮回和涅槃的过患和功德，以强烈的思想舍弃轮回而进入寂灭。菩萨因为烦恼本身没有自性，所以凭借烦恼本身给予解脱的善巧方便，以及具有不分别的智慧，虽然不完全舍弃轮回，却不被轮回的过患所染污，行持菩萨的行径，最终获得不住于有寂的涅槃，因此宣说了以无缘的智慧不分别地证悟轮回涅槃平等性的方式。如《十万般若波罗蜜多经》中说：“除了贪欲之外，我不说有其他从贪欲中出离的方法。”嗔恨和愚痴也是同样。 所说的是，贪欲本身能从贪欲中出离，而不是其他的出离，这是具有甚深意义的，因为除了法界本身之外，没有其他的法。一切法的实相或自性或本性，都必定是法界如是性，除此之外没有丝毫其他的法，因此诸佛认为从贪欲等中出离就是贪欲等本身，并将此意铭记于心而如此宣说。像这样，如果认识到烦恼的本性本来就是清净的，从而认识到烦恼本身就能使烦恼自解脱，那就不需要寻找其他的对治。如果认为存在一种不能通过自性解脱的烦恼，那么谁也无法解脱它，也无法断除它。因此，正如自相宗的了义经中宣说的一切法本来就没有束缚和解脱一样，在果金刚乘中也说，在《喜金刚续》第二品《瑜伽清净品》中说：“必须说一切事物的清净即是如是性”等等，以及“自证自性即是清净，清净不是由其他解脱”等等，这些所说的都是一个意趣，没有差别。同样，宣说无明和菩提是相同的，也是法的本
English
The Hinayana practitioners believe that afflictions are inherently existent, and through the path, they abandon afflictions, and after the afflictions are exhausted, they attain Nirvana. They cling to the faults and merits of Samsara and Nirvana, and with strong thoughts, they abandon Samsara and enter into peace. Bodhisattvas, because afflictions themselves have no self-nature, rely on the skillful means of afflictions themselves giving liberation, and by the power of having non-discriminating wisdom, although they do not completely abandon Samsara, they are not defiled by the faults of Samsara, and they practice the conduct of Bodhisattvas. In the end, they attain Nirvana that does not abide in existence or peace. Therefore, they explain the way to realize the equality of Samsara and Nirvana with non-objective wisdom that does not discriminate. As it is said in the Hundred Thousand Prajnaparamita Sutra: "I do not say that there is any other liberation from desire other than desire itself." The same is said for hatred and ignorance. What is said is that desire itself can liberate from desire, and not another liberation. This has a profound meaning, because there is no other Dharma other than the Dharmadhatu itself. The reality, essence, or nature of all Dharmas is definitely the Dharmadhatu Suchness itself, and there is not even a particle of Dharma that is different from it. Therefore, the Buddhas think that liberation from desire, etc., is desire, etc., and keep this in mind and declare it in this way. Like this, if you know that the nature of afflictions is originally pure, and thus know that afflictions themselves can self-liberate afflictions, then you do not need to look for other antidotes. If you think that there is an affliction that cannot be liberated by its own nature, then no one can liberate it, and it cannot be abandoned. Therefore, just as the definitive meaning Sutras of the Characteristic Vehicle teach that all Dharmas are originally without bondage or liberation, it is also said in the Result Vajrayana Vehicle, in the second chapter of the Hevajra Tantra, the Chapter on Pure Yoga: "It must be said that the purity of all things is Suchness," etc., and "Self-awareness and self-nature are pure, purity is not liberated by others," etc. These sayings have the same intention and are not different. Similarly, the teaching that ignorance and Bodhi are the same is also the nature of the Dharma.
Chinese
因為除了空性之外，沒有其他與之不同的法，因此，所有煩惱都被顯示為自性本具的菩提。有智慧的菩薩們知道佛陀的意旨就是如此，也如此認可。如經部所說，煩惱是菩提金剛的基礎等等。如果煩惱本身能從煩惱中解脫，那麼所有受煩惱影響的眾生都應該能解脫，為什麼不是這樣呢？這是因為沒有如實理解佛陀的意旨。他們因為不了解貪等法的真如，執著於它們的相狀而被束縛。因為菩薩們了解貪等法的真如，即法界的自性，並如實地進入其中。因此，貪等法就能從普通的自相中解脫。因此，貪等法就能從貪等法中解脫。因為不執著於貪慾等事物及其相狀，所以不會產生貪愛和嗔恨。然後，在了解貪等法的自性後，證悟到本來就已止息，本來就不生起的意義，獲得了止息不生智的智慧，證得大菩提。如果認為貪等法的本質存在，但終有一天會止息，並且不再於自相續中生起，那麼聲聞的菩提就是對真如的迷惑。如《現觀莊嚴論》所說：『其他的法也存在，也顯示於所知境，哪裡說到遮障的止息，我對此感到驚訝。』同樣，聖者無著在《攝大乘論》中，也在法身甚深的偈頌中說：『具備廣大方便者，煩惱轉為菩提支，輪迴也是寂滅的法性，因此如來不可思議。』像這樣，輪迴即是涅槃，煩惱轉為菩提的支分或道路，即使在名相乘中也清楚地顯示出來，如果沒有以智慧如此證悟，就無法獲得不住於有寂邊的大菩提。在果乘中則是
English
Because there is no dharma other than emptiness, all afflictions are shown to be inherently enlightened. Intelligent Bodhisattvas know that the Buddha's intention is such, and they approve of it. As stated in the sutras, afflictions are the basis of Bodhi Vajra, and so on. If afflictions themselves can be liberated from afflictions, then all beings affected by afflictions should be able to be liberated. Why is this not the case? This is because they do not understand the Buddha's intention as it is. They are bound because they do not understand the suchness of attachment and other dharmas, and they cling to their characteristics. Because Bodhisattvas understand the suchness of attachment and other dharmas, which is the nature of the Dharmadhatu, and they enter into it as it is. Therefore, attachment and other dharmas can be liberated from ordinary self-characteristics. Therefore, attachment and other dharmas can be liberated from those attachments and other dharmas. Because they do not cling to the objects of desire and their characteristics, neither attachment nor hatred arises. Then, after understanding the nature of attachment and other dharmas, they realize the meaning of being originally ceased and originally unborn, and they attain the wisdom of the knowledge of cessation and non-arising, and attain great Bodhi. If it is thought that the essence of attachment and other dharmas exists, but one day it will cease, and it will no longer arise in one's own mind-stream, then the Bodhi of the Shravakas is a delusion about suchness. As stated in the Ornament for Clear Realization: 'Other dharmas also exist, and they are also shown in the knowable realm. Wherever the cessation of obscurations is mentioned, I am amazed by this.' Similarly, the noble Asanga, in the Compendium of the Great Vehicle, also said in the profound verses of the Dharmakaya: 'For those who possess vast means, afflictions are transformed into limbs of Bodhi, and Samsara is also the nature of peace. Therefore, the Tathagata is inconceivable.' In this way, Samsara is Nirvana, and afflictions are transformed into limbs or paths of Bodhi. Even in the nominal vehicle, it is clearly shown that if one does not realize this with wisdom, one cannot attain the great Bodhi that does not abide in the extremes of existence and peace. In the Fruition Vehicle, it is