Tibetan
རིམ་པ་རྒྱུན་གྱིས་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་ས་ནི་གཉིས་པ་སོགས་ལྷག་མ་རྣམས་ལ། མཐོང་ཟིན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡི་ཆོས་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་མདོ་ལས་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་གྲངས་ལྔ་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པར་མོས་སྤྱོད་ནས་བསྒོམ་ལམ་ས་བཅུ་པའི་བར་གྱིས་སྒྲུབ་པ་བྱེད་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་ནས། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ། སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན་བསྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ཚུལ་དཔེས་བསྟན་པ་གསུམ། དང་པོ་བསྒྲུབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་ནི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བཞི་སྟེ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ། བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྨོན་པ། སྔོན་བསོད་ནམས་བགྱིས་པའི་ལས་འཕྲོ་ཡོད་པ་བཞི་དང་ལྡན་ན་བསྒྲུབ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བས་དེ་བཤད་པ་ལ་གནས་ནི་བློ་ལྡན་དེས་གང་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ལེགས་པར་རྙེད་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་མི་སྲུན་པ་དང་གཅན་གཟན་གདུག་པ་སོགས་མེད་པས་གནས་བཟང་བ་དང་། ས་ཆུ་འཕྲོད་ཅིང་ནད་མི་སྐྱེད་པ་དང་ཤུ་བ་དང་མཛེ་སོགས་མེད་པའི་ས་བཟང་བ་ཡིད་དང་འཐད་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྟ་བ་མཚུངས་པའི་དགེ་བའི་གྲོགས་བཟང་པོ་ཡོད་པ་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་པ་ལ་གེགས་སུ་གྱུར་པ་ཉིན་པར་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུ་འགྲུལ་དང་། མཚན་མོ་སྒྲ་ཡི་གླག་ཅོལ་ཆེ་བ་སོགས་བསམ་གཏན་གྱི་ཚེར་མ་མེད་པས་ཉམས་བདེ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དེ་ལྟ་བུར་གནས་ན་རྣལ་འབྱོར་འཕེལ་བར་འགྱུར་གྱི་ལྡོག་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་ལ་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བས་ཐོག་མར་གནས་ལ་བརྟགས་ཏེ་བག་ཡོད་པར་བྱ་དགོས་ཀྱི་གང་བྱུང་དུ་སྒྲུབ་པ་རྩོམ་པར་མི་བྱའོ། །གྲོགས་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྐྱེན་མཆོག་ཡིན་པས་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་ལུང་གི་ཆོས་ཐོས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བ་དང་། རྟོགས་པའི་ཆོས་བདེན་པ་རྣམས་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་དེ་ཡི་དོན་མཐོང་བ་དང་། གཞན་ལ་ཆོས་སྨྲ་བའམ་འཆད་པ་ལ་མཁས་པ་དང་། གཞན་དོན་དུ་བརྩེ་བ་ཅན་གཞན་དོན་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ནི། བརྟེན་པར་བྱ་བ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རང་ཉིད་ལེགས་པར་སྨོན་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པའི་གང་ཟག་རང་ཉིད་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ལ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས་དམིགས་པས་དམིགས་པ་བཟང་བ་དང་། དགེ་རྩ་ཆུང་ངུས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཇི་ལྟར
Chinese
次第相续生起，如是地为第二等其余诸地，行持已见及随顺之法。如是经中宣说五种修法之次第，与此相符，从信行至十地之间，总的显示了修持之方式。别说有三：修持之顺缘，修持之体性，如何修持以譬喻显示。初、修持之顺缘为四大轮，即安住于顺缘之处，依止圣者，自身善愿，具有往昔积累之福德资粮四者，若具足则修持圆满，故说彼等。处所者，谓具慧者于何处修持之境，能以微小之勤劳而易得生活所需，且无不驯之人与猛兽毒虫等，是为处所佳妙。又地水相宜，不生疾病，且无癣疥等之佳妙处所，是为适意。复有具足戒律与见解相同之善友，以及于修习禅定时，能为障碍者，如白昼之人群往来，夜晚嘈杂之声响等，无有禅定之荆棘，具足安乐修持之功德，若安住于如是之处，则瑜伽得以增上，反之则成修持之障碍，故最初当审察处所，谨慎而行，不应随意开始修持。友伴依止圣者，乃一切功德之殊胜因缘，何为圣者之相？谓入于大乘之菩萨，听闻极多之教法，且通达证法之诸真实义，见其义，善于为他宣说或讲解佛法，于利他具足慈爱，不厌倦利他事业之圣者，当知是可依止之大善知识。自身善愿如何？谓修持者自身于大乘之法精进，以三种智慧为所缘，是为所缘殊胜。不以微小善根为满足，应如何
English
The order arises continuously, just as the second and other remaining grounds. Practice the Dharma that has been seen and is in accordance with it. Thus, the sutras speak of five aspects of practice, in accordance with which, from the stage of faith to the tenth ground, the general way of practicing is shown. Specifically, there are three explanations: the conditions for practice, the nature of practice, and how to practice, shown by examples. First, the favorable conditions for practice are the four great wheels: residing in a favorable place, relying on a holy person, having good aspirations oneself, and having the karmic residue of past meritorious deeds. If one possesses these four, practice will become perfect, so they are explained. As for the place, it means that in whatever place the wise person practices, the necessities of life can be easily obtained with little effort, and there are no unruly people, ferocious beasts, poisonous insects, etc., so the place is excellent. Also, the land and water are suitable, do not cause disease, and there are no scabies or other such things, so the good land is pleasing to the mind. Furthermore, there are good virtuous friends who have the same discipline and view, and whatever obstructs the practice of meditative concentration, such as the comings and goings of people during the day, and the loud noises at night, etc., there are no thorns of meditative concentration, and it possesses the qualities of comfortable practice. If one resides in such a place, yoga will increase, but the opposite will become an obstacle to practice, so one should first examine the place and be careful, and should not start practicing arbitrarily. Relying on a holy person as a friend is the supreme cause of all qualities. What are the characteristics of a holy person? It means that a Bodhisattva who has entered the Great Vehicle has heard a great deal of the Dharma of scripture, and has understood the truths of the Dharma of realization, and sees its meaning. He is skilled in speaking or explaining the Dharma to others, and is loving towards others, and is not tired of doing things for others. One should know that such a holy person is a great virtuous friend to rely on. What is a good aspiration for oneself? It means that the practitioner himself strives for the Dharma of the Great Vehicle, and focuses on the three wisdoms, so the focus is excellent. One should not be satisfied with small roots of virtue, but how should one
Tibetan
་རིགས་པར་བསགས་པས་རྟོན་པ་བཟང་བ་དང་། ནམ་སེམས་རྒོད་ཅིང་གཡེངས་པར་གྱུར་ན་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་བསམས་ཏེ་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སྤོང་བ་དང་། ནམ་སེམས་ཞུམ་པ་དང་རྨུགས་པར་གྱུར་ན་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ཏིང་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན་དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསམས་ཏེ་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་མ་བསྒོམ་པས་ཞུམ་པ་སྤོང་པར་བྱེད་པ་དང་། ནམ་ཞུམ་རྒོད་མེད་པར་གྱུར་ན་དེའི་ངང་དུ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་བསྒོམས་ཏེ་མི་གཡོ་བར་དེ་གའི་ངང་དུ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཞི་ལྷག་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་གསུམ་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་བཟང་པོ་ཡིན་པས་དེ་དང་ལྡན་པ་དང་། རང་སའི་གནས་སྐབས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་ས་དང་ལམ་གོང་ནས་གོང་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའམ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་བཟང་པོ་དང་། ལམ་དེ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་སྒོ་ནས་རྟག་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་བཟང་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཟང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཡང་དག་པར་བློ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏོད་པའམ་སྨོན་ལམ་གྱི་གོ་ཆ་དང་ལྡན་པ་ནི་རང་ཉིད་ལེགས་པར་སྨོན་པའོ། །སྔོན་བསོད་ནམས་བགྱིས་པའི་དབང་གིས་འདི་ལྟར་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་ཤིང་བཤེས་གཉེན་དང་ཆོས་དང་ཕྲད་པ་སོགས་ཀྱིས་སེམས་དགའ་བ་རྙེད་པ་དང་། མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་སྤངས་པའི་དལ་བར་སྐྱེས་པ་དང་། ལུས་ལ་ནད་མེད་པས་ཆོས་ལ་སྦྱོར་རུང་བ་དང་། སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་འདི་ལྔའི་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི། སྔོན་ཆད་ཀྱི་ཚེ་རབས་དག་ཏུ་བསོད་ནམས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ད་ལྟ་དེའི་འབྲས་བུ་སྣང་བས་ན་དུ་བས་མེ་བཞིན་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ནི་དམིགས་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མི་འདོར་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཡིན་པས་དེ་བཤད་པ་ལ་མདོར་བསྡུས་ཙམ་བསྟན་པ་དང་། སླར་ཡང་ཕྱེས་ཏེ་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གྱིས་འཁོར་བ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་ཉོན་མོངས་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་བའི་ཤེས་རབ་དམིགས་པ་མེད་པ་བསྟན། སེམས་ཅན་ཆེད་དུ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོར་ནས་རང་གཅིག་པུ་ཞི་བར་འཇུག་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་དང་འགལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་པས། དེ་དག་དཀྱུས་གཅིག་ཏུ་བཤད་ན། དམན་ལ
Chinese
以智慧积聚而善于依赖，何时心浮躁散乱，则认为这是过失，以止观之相作意而舍弃；何时心萎靡沉闷，则思维佛菩萨的功德和禅定的利益，以及诸法的自相和共相，从而提升心力，这是修习胜观之相以舍弃萎靡；何时无萎靡和浮躁，则于此状态中修习舍受之相，安住于此而不动摇。如此，止观舍受之三相，是瑜伽修习者们的善妙方便，应与之相应。不以自身所处之境为满足，而应使地道更上一层楼，或者更加深入，这是善妙的。此道恒常以止观之门而入，是善妙结合之自性。如是，对于具备五种善妙之自性的意义，一心专注或具足祈愿之铠甲，即是自身善妙之祈愿。往昔因行善之故，今生安住于如此适宜之处，并与善知识和佛法相遇等，从而获得内心的喜悦；脱离八无暇而生于闲暇之地；身体无病而能修持佛法；心能堪能之禅定；以及具备辨别二谛之义的智慧，这五者的成因是：往昔的生世中行善之果，如今显现，如烟见火一般，定能了知往昔之善行。第二，大乘的修持之体性是无缘之智慧和不舍弃一切众生的大悲心，因此，对其进行讲述时，先作简略的开示，然后再次展开讲述，分为两种。首先，以“法界是”等三颂，视轮回为过患，从而开示不为断除烦恼而修持的无缘智慧。以“众生是”等两颂，开示舍弃众生而独自寂静，与大乘的修持相违背。因此，将这些放在一起讲述，则对于下劣者
English
Relying well on accumulation of wisdom, and when the mind becomes agitated and distracted, considering it a fault and abandoning it by attending to the characteristics of calm abiding; and when the mind becomes萎靡 and沉闷, contemplating the qualities of the Buddhas and Bodhisattvas, the benefits of samadhi, and the self and common characteristics of all dharmas, thereby uplifting the mind, this is cultivating the characteristics of vipassana to abandon萎靡; and when there is neither萎靡 nor agitation, then in that state, cultivate the characteristics of equanimity, remaining immovable in that state. Thus, the three characteristics of calm abiding, vipassana, and equanimity are the excellent means for yogis to cultivate, and one should be in accordance with them. Not being content with one's own state, but ensuring that the bhumis and paths progress further and further, or become more profound, is excellent. This path always enters through the gate of calm abiding and vipassana, which is the nature of excellent union. Thus, to focus one's mind single-pointedly on the meaning of possessing the nature of the five excellences, or to be equipped with the armor of aspiration, is to aspire well for oneself. Due to the power of having done good deeds in the past, one now dwells in such a suitable place, and encounters spiritual friends and the Dharma, etc., thereby finding joy in the heart; having been born in a state of leisure, having abandoned the eight unfavorable conditions; being free from illness in the body and able to engage in the Dharma; having a mind capable of samadhi; and possessing the wisdom to distinguish the meaning of the two truths, the cause of these five is: having done good deeds in past lives, the fruit of which is now manifest, just as fire is seen from smoke, one can be certain of past good deeds. Secondly, the essence of the Mahayana practice is the wisdom of non-objectification and the great compassion of not abandoning all sentient beings, therefore, in explaining it, first a brief exposition is given, and then it is explained again in detail, divided into two parts. First, with the three verses beginning with "The realm of Dharma is," it is shown that the wisdom of non-objectification is cultivated by viewing samsara as a fault, and not specifically abandoning afflictions. With the two verses beginning with "Sentient beings are," it is shown that abandoning sentient beings and entering into peace alone contradicts the practice of the Mahayana. Therefore, if these are explained together, then for the inferior