Tibetan
ད་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བློ་ལ་ལྟོས་ན་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རྣམ་པར་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མོས་སྤྱོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱིས། གང་ཟག་དང་ནི་ཆོས་དག་ལ་བདག་མེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀུན་ཤེས་ནས་ཞེས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་མིང་དང་མཚན་མ་དང་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བརྟགས་པ་ཙམ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་མེད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས། གང་ཟག་གི་བདག་ཀྱང་གཟུང་བའི་ངོ་བོར་མེད་འཛིན་པའི་ངོ་བོར་མེད་པ་དང་། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཀྱང་གཟུང་བའི་ངོ་བོར་མེད། འཛིན་པའི་ངོ་བོར་མེད་པས་བདག་གཉིས་པོ་དེ་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་དོན་ལ་ཡེ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་པར་ཀུན་ནས་ཤེས་སོ། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་གཞི་གཞན་དབང་གི་སེམས་སེམས་བྱུང་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པ་བསྙོན་མེད་བསླུ་མེད་དུ་གྲུབ་པ་འདི་ལ་སུས་ཀྱང་མེད་ཅེས་བརྗོད་མི་རིགས་ཏེ་འདི་མེད་ན་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པའང་ཡེ་ནས་མི་སྲིད་ན་ཡང་འཁོར་འདས་གཉིས་ཡོད་པ་ལ་སུ་ཡང་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཞན་དབང་ཡོད་ཀྱང་ཡང་དག་མིན་རྟོག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་དང་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པས་སྐྱོན་ ཅན་དུ་བྱས་པས་རེ་སྨོན་གྱི་གནས་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དེའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་སོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་བདག་གཉིས་དང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཆོས་ཀུན་ལ་མེའི་ཚ་བ་དང་ཆུའི་གཤེར་བ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་བདག་གཉིས་དང་གཟུང་འཛིན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དེ་ནི་ཡོད་ཀྱང་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་གང་གི་ཡང་མཚན་མ་མེད་པས་སྨྲ་བ་དང་བསམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་དེ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱེད་པས་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མེད་པའི་དོན་ཀུན་ཤེས་པའམ། ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ལ་དེ་ལྟར་མེད་པ་དང་ཡོད་པའི་དོན་ཀུན་ཤེས་ནས་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཤེས་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མདོ་སྡེ་སོགས་ཀྱི
Chinese
而且，因为是世俗的，相对于超越世间的智慧而言，也不是真实，因此这二者是完全断绝的自性。像这样，通过信解行持的空性，无愿和无相的三摩地，对于有情和诸法无我的两种相，完全了知之后。空性三摩地了知有情和法只是通过名称、相、符号和术语来假立的，了知遍计所执的自性是空性。有情的我，无论是所取的自性还是能取的自性都不存在。色声等诸法的我，无论是所取的自性还是能取的自性都不存在，因此这二种我如同兔角一样，实际上根本没有存在过，从而完全了知。显现为能取和所取的所依，他起的心的心所，不真实的遍计，在名言中是存在的，因为由此而有的所有烦恼和轮回的种种痛苦，是无可否认、颠扑不破地成立的，所以任何人都不应该说它不存在，因为如果它不存在，那么杂染和清净的安立也根本不可能，然而对于轮回和涅槃的存在，没有任何人会有争论。像这样，虽然他起存在，但因为是不真实的分别，是痛苦的处所，并且被贪等烦恼所染污，所以了知它不是希望和愿求的处所，无愿三摩地如实地了知它的自性。圆成实性是远离二我和能取所取的自性，因此它对于一切法来说，如同火的热性和水的湿性一样，是法性，本来就存在的。如果没有它，那么二我和能取所取就会存在。像这样，虽然法性圆成实存在，但对于能取所取的任何戏论都没有相，因此言说和思维的分别念寂灭，这就是通过无相三摩地来了解的，因此像这样，完全了知存在和不存在的意义，或者说，完全了知遍计所执和他起，世俗谛，以及圆成实性胜义谛这二者，像这样不存在和存在的意义之后。第二，什么是法了知呢？像这样，经部等
English
Moreover, because it is mundane, it is not true in relation to the wisdom that transcends the world, therefore these two are of a nature that is completely severed. Like this, through the samadhi of emptiness, which is practiced with faith and aspiration, and the samadhi of no aspiration and no sign, after completely knowing the two aspects of selflessness of beings and phenomena. The samadhi of emptiness understands that beings and phenomena are merely imputed through names, signs, symbols, and terms, and knows that the nature of the completely imputed is emptiness. The self of beings, whether it is the nature of the object of grasping or the nature of the subject of grasping, does not exist. The self of phenomena such as form and sound, whether it is the nature of the object of grasping or the nature of the subject of grasping, does not exist, therefore these two selves, like the horns of a rabbit, have never existed in reality, thus completely knowing. The basis of appearance as the grasper and the grasped, the mind and mental factors of other-powered, the untrue imputation, exists in name, because all the afflictions and various sufferings of samsara that arise from it are undeniably and irrefutably established, so no one should say that it does not exist, because if it does not exist, then the establishment of defilement and purification is also impossible, however, no one disputes the existence of samsara and nirvana. Like this, although the other-powered exists, because it is an untrue discrimination, a place of suffering, and is tainted by afflictions such as attachment, it is known that it is not a place of hope and aspiration, the samadhi of no aspiration knows its nature as it is. The perfectly established nature is the nature of emptiness of the two selves and the grasper and the grasped, therefore it is the nature of all phenomena, like the heat of fire and the moisture of water, which is originally existent. If it does not exist, then the two selves and the grasper and the grasped would exist. Like this, although the perfectly established nature of phenomena exists, it has no sign of any elaboration of the grasper and the grasped, therefore the conceptual thoughts of speech and thought are pacified, this is understood through the samadhi of no sign, therefore like this, completely knowing the meaning of existence and non-existence, or completely knowing the imputed and the other-powered, the conventional truth, and the perfectly established ultimate truth, after knowing the meaning of non-existence and existence like this. Second, what is the knowledge of phenomena? Like this, the sutras and so on
Tibetan
་བསྟན་དོན་ཤེས་པ་ནི། མདོ་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྗོད་བྱེད་ཆོས་རྣམས་ཀུན། དཔེར་ན་ཆུ་བརྒལ་བ་ལ་གཟིངས་མེད་དུ་མི་རུང་ཡང་ཆུ་ལ་བརྒལ་ཟིན་ནས་གཟིངས་ཀྱི་དོན་བྱས་ཟིན་པས་གཟིངས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་མི་དགོས་པ་ལྟར་བརྗོད་བྱ་གོ་ཞིང་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་བརྡ་སྦྱར་བའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་གཟིངས་དེ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རིག་ནས་ཚིག་ཙམ་ཐོས་པས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་སྤང་བ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་ཚིག་དོན་ལ་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པ་གཙོ་བོར་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཤེས་བ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཆོས་ལ་ཆོས་ ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། མོས་སྤྱོད་དུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་ཀྱི་ཆོས་ཉན་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དང་ཆོས་ཤེས་པ་ཡིས། ཡང་དག་དང་ལོག་པ་གཉིས་གཉིས་སྤངས་པ་སྔར་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་བདག་མེད་གཉིས་གཟུགས་བརྙན་ནམ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་ནས་ནི། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་དག་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དྲོད་ནས་ཆོས་མཆོག་གི་བར་དུ་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའོ། །བཞི་པ་མཐུན་པར་ཞུགས་པ་ནི། དེ་ནས་བྱང་སེམས་དེས་ནི་ས་དང་པོར་ཏེ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐོང་ལམ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ཀུན་དང་མཉམ་པར་གྱུར་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉན་རང་ལས་འཕགས་པའི་བླ་ན་མེད་པ་འཐོབ་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མངོན་དུ་རྟོགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་སྐྱོན་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ཀུན་དང་མཐུན་པར་ཞུགས་པས་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལྔ་པ་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་ནི། བསྒོམ་ལམ་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ་བྱ་སྟེ། སྔར་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པས་མཐོང་བས་སྤང་བྱའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་ཟད་པར་བྱས་ནས། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་རོ། །གང་གིས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྗེས་ཐོབ་ཤེས་བྱ་རྣམ་པར་ འཇོག་པ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཇི་སྙེད་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དང་། མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་གཅིག་གི་རྗེས་ཐོགས་སུ་གཅིག་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ལྷན་ཅིག་སྤེལ་མར་སྤྱོད་པ་ཡིས།
Chinese
了解教义的意义是：所有以经部等名相、词语、文字集合形式存在的能诠之法，例如，渡河时不能没有船，但渡过河后，船的作用已经完成，就不需要只依赖船了。同样，为了理解和了解所诠释的内容，以符号表达的名相、词语、文字形式的法，也要认识到与船一样，仅仅听到文字是不够的，要舍弃这种观念，主要通过思维词义来产生智慧，这被称为了解法。第三，在法上与法相顺而修持是：在信解行中，通过各自凡夫时期的听法和依靠思维的智慧，了解意义和法，如前所述，正确和错误两者都要舍弃，同样，要像影像或一般概念那样理解二无我。为了使这种知识完全圆满清净，并转变为超越世间的智慧的特征，从暖位到最胜法之间，依次向上修持，这就是与法相顺的法，是善于修持。第四，相顺而入是：之后，菩萨在那第一地，即极喜地，获得菩萨见道的自性，与一切平等，获得超越世间的无分别智慧，胜过声闻和独觉，这是证悟法性的意义，菩萨无过失地进入，与一切相顺而入，这被称为修持。第五，在相顺的法上行持是：这是指修道位的修持。之前，通过获得见道，已经完全灭尽了见道所断的一切烦恼。为了断除所知障，从第二地到第十地之间，要精进修持。那么，以什么智慧来断除障碍呢？后得的清净世间智慧能够了解所有现象，而等持的无分别智慧能够如实了解法性，如虚空般。这二者以一个接一个的方式，交替地一起行持。
English
Understanding the meaning of the teachings is: All the expressible dharmas in the form of collections of names, words, and letters, such as the Sutras, are like a boat that is indispensable for crossing a river, but once the river has been crossed and the purpose of the boat has been fulfilled, one does not need to rely solely on the boat. Similarly, for the purpose of understanding and knowing the meaning to be expressed, the dharmas in the form of names, words, and letters that are used as symbols should also be recognized as being like that boat. It is necessary to abandon the idea that merely hearing the words is sufficient, and to focus primarily on cultivating wisdom that arises from thinking about the meaning of the words. This is called understanding the Dharma. Third, practicing in accordance with the Dharma is: In the stage of faith and practice, through listening to the Dharma during one's individual ordinary being stage and relying on the wisdom of thought, one understands the meaning and the Dharma. As previously explained, both right and wrong should be abandoned. Similarly, one should understand the two selflessnesses as images or general concepts. In order to transform that knowledge into the characteristic of wisdom that is completely perfect and pure and transcends the world, one should meditate progressively from the heat stage to the highest Dharma. This is the Dharma that is in accordance with the Dharma, and it is excellent practice. Fourth, entering in accordance is: Then, that Bodhisattva, in the first ground, namely the Joyful Ground, attains the nature of the Bodhisattva's Path of Seeing, becomes equal to all, and attains the unsurpassed non-conceptual wisdom that transcends the world, surpassing the Hearers and Solitary Realizers. This is the realization of the meaning of the nature of reality. The Bodhisattva enters flawlessly, entering in accordance with all. This is called practice. Fifth, acting in accordance with the Dharma is: This refers to the practice of the Path of Meditation. Previously, by attaining the Path of Seeing, all the afflictions to be abandoned by seeing have been completely exhausted. In order to abandon the obscurations of knowledge, one should diligently practice from the second ground to the tenth ground. What kind of wisdom is it that eliminates the obscurations? The subsequent wisdom, which is pure worldly wisdom, knows all phenomena, and the wisdom of non-conceptual equipoise knows the nature of reality as it is, like the sky. These two operate alternately, one following the other.