Tibetan
། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསལ་བས་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དེ་དག་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྷུང་བའོ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཀྲལ་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་མཛད་དོ། །དེས་ན་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་སྤྱིར་ འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་། བྱང་སེམས་ས་དྲུག་པ་ནས་འཇུག་པར་གསུངས་སོ། །རང་འགྲེལ་ལས། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རང་གི་བློས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་ལ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན། གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་འཁོར་བར་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་ལ་དེའི་དམིགས་ཡུལ་གྱི་ང་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཞིག་ན་ངར་འཛིན་སྤང་མི་ནུས་ཀྱང་། དེ་ནི་མ་དཔྱད་པར་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། ཇི་ལྟར་ན་བདག་དེ་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་ནུས་ལ། དེ་དང་ཕུང་སོགས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་དམ། ཆོས་བདག་མེད་བསྟན་པ་ལ་སྟོང་གཞིའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་སྟོང་ཚུལ་ལ་ཁྱད་མེད་པ་དང་། བདག་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་ཕུང་པོ་རགས་པའི་རང་བཞིན་ བཏགས་ཡོད་ཙམ་ལས་རྫས་སུ་མེད་པར་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་བརྟེན་དགོས་པར་རིགས་པས་གྲུབ་ཚུལ་བསྟན་པས་ཆོས་བདག་མེད་པའམ་སྟོང་ཉིད་ལ་མི་འཐད་པར་སེམས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོས་དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ལས་གཞན་དུ་ཅི་ཡང་མེད་ལ། དེ་ཉན་ཐོས་པས་གཏན་ནས་ཁས་མི་ལེན་པ་ཞིག་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་རྟོགས་ཐབས་མེད་དེ། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་དེ་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མ་ཁེགས་བར་དུ་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་སོགས་མེད་པར་ཤེས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཐར་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཕྱི་རོལ་པའི་ཆགས་བྲལ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་རིགས་པས་སྒྲུབ་པར་མཛད་ལ། འོག་ཏུ་རྩ་བར་ཡང་། རྟག་བདག་སྤོང་ན་དེ་ཚེ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་སམ་ཕུང་པོ་བདག་མི་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སོགས། །སྐྱེ་འགྱུར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་འཆད་འགྱུར་ལྟར་རོ། །རང་འགྲེལ་ལས། ཕྱི་རོལ་ པ་བཞིན་དུ་འདི་དག་གིས་ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཉན་ཐོས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་སྟོང་ཉིད་མི་འདོད་པ་ལྟར་ན་བཏགས་པའི་བདག་ཙམ་མེད་པར་རྟོགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་བདག་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་མི་སྤོང་ལ། དབུ་བ་རྡོས་པ་ལྟ་བུ་དུ་མའི་ཆོས་ཚོགས་པ་ལ་རགས་པ་གཟུགས་སུ་འདོགས་པ་ཙམ་གྱི་རགས་འཛིན་ཀྱང་གཞིག་མི་ནུས་ན་གཟུགས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཚུལ་ག་ལ་རྟོགས་ཏེ། དེས་ན་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གཟུགས་བཟང་པོར་བཟུང་ཞིང་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ང་ལ་འདི་དང་ཕྲད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་འདོད་ཆགས་སོགས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཡུལ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཡུལ་སོགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་མེད་པར་ཡུལ་དུ་གནས་པ་དང་ངར་འཛིན་མ་སྤངས་པས་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱང་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་རགས་ པར་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་འདོད་ཀྱང་གདགས་གཞི་ཆ་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་པར་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཆོས་དེའི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་རགས་པའི་རྫས་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་དེས་བུམ་པ་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་པར་མི་བརྗོད་དེ། རྟག་བདག་སོགས་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་དེས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་གོ་མི་ཆོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རགས་པའི་ཕུང་པོ་རིལ་པོ་ལ་གཅིག་མེད་པར་དུ་མ་ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པའི་བདག་མེད་ཕྲ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡོད་དེ། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་དེ་ནི་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནུས་པར་རྣམ་བདུན་ཤིང་རྟའི་རིགས
Chinese
菩萨摩诃萨们，通过消除一切事物的自性之相而入定，声闻和独觉则不是这样。那些声闻和独觉入定于灭尽定，却堕入显现能取和所取的相中。这是佛陀以自己的意旨解释，并将其作为禅定的差别。因此，声闻、独觉、阿罗汉普遍入于灭尽定，而菩萨则从第六地开始入定。自释中说：如果不是这样，因为他们不完全了解事物无自性，就像世间人远离贪欲一样，他们也会被初发心的菩萨以自己的智慧进行分别观察而压倒。所说的意思是：执著于人我是轮回中产生的一切烦恼的根源，如果其所缘境的我具有自性，则无法舍弃我执。然而，我只是不经观察，依蕴而假立，并非以自性成立。如果了知我只是依多体和无常的蕴而假立的空性之性，如何能从轮回中解脱呢？这与蕴等的空性，或者说，在宣说人无我时，只是空性的所依不同，而空性的方式没有差别。并且，了悟我依赖而生的自性为空性，也必须依赖于先前了知粗大的蕴的自性只是假立而无实体的认识，才能通过理证成立。因此，为了遣除认为法无我或空性不合理的想法，空性是指依赖而生的法没有自己的自性，仅此而已，没有其他。如果声闻乘完全不承认这一点，那么也无法证悟人无我。因为在尚未破除执著于依蕴假立的我具有自性的俱生我见之前，即使知道没有常一自在的我等，也无法仅凭此而获得解脱，会变得像外道的离贪一样。这是通过理证来成立的。下面
English
Bodhisattva-mahasattvas enter into samadhi by eliminating the characteristics of the nature of all things, but not so for Sravakas and Pratyekabuddhas. Those Sravakas and Pratyekabuddhas enter into cessation samadhi, but fall into the characteristics of apprehending and grasping, which are characterized by manifestation. This is explained by the Buddha himself with his own intention, and made as a distinction of samadhi. Therefore, Sravakas, Pratyekabuddhas, and Arhats generally enter into cessation samadhi, while Bodhisattvas are said to enter from the sixth bhumi onwards. In the auto-commentary, it says: If it were not so, because they do not fully understand that things are without inherent existence, just like worldly people who are free from desire, they would also be overwhelmed by Bodhisattvas who have generated the mind of enlightenment for the first time, through their own discriminating wisdom. The meaning of what is said is: Grasping onto the self of a person is the root of all afflictions that arise in samsara, and if the object of its focus, the "I," has inherent existence, then the grasping of the "I" cannot be abandoned. However, the "I" is merely imputed in dependence on the aggregates without investigation, and is not established by its own nature. How can one be liberated from samsara by knowing that the self is merely imputed in dependence on the aggregates, which are multiple and impermanent, as being of the nature of emptiness? This and the emptiness of the aggregates, etc., or rather, in teaching the absence of self of phenomena, there is only a difference in the basis of emptiness, but there is no difference in the way of emptiness. Furthermore, realizing that the nature of dependent arising is emptiness also requires relying on the prior knowledge that the nature of the coarse aggregates is merely imputed and without substance, in order to be established through reasoning. Therefore, in order to dispel the thought that the absence of self of phenomena or emptiness is unreasonable, emptiness means that the phenomena that arise in dependence do not have their own inherent nature, and that is all, there is nothing else. If the Sravakas completely do not accept this, then it is also impossible to realize the absence of self of a person. Because until the co-emergent view of self that grasps onto the self imputed in dependence on the aggregates as being established by its own nature is not refuted, even if one knows that there is no permanent, singular, and independent self, etc., one will not be liberated by that alone, and it will become like the detachment of non-Buddhists. This is established through reasoning. Below
Chinese
根本（论）中也说：如果舍弃常我，那时为了那个缘故，你的心或蕴不是我。你的瑜伽以见无我，不能证悟色等之自性，因为缘于色而趣入，贪等将会生起，因为不证悟那个事物的自性。如是宣说。自释中说：如同外道一样，这些也不能舍弃于三界中行持的一切细微贪欲。因为缘于色等自己的自性而颠倒，也不能证悟人无我，因为执著为我的因蕴。如是所说之义，如你声闻乘不欲依缘而生之空性，即使能证悟假立之我，也不能舍弃执著我自性成立。如同水泡，对于众多法聚集而假立为粗大之色，仅仅粗执也不能摧毁，如何能证悟色自性空之理？因此，不能证悟色等之真实性，执著色为美好，并且缘于那个，心想我将与此相遇，贪等将会生起，因为不证悟彼境之自性，如是不知境等之真实性，安住于境，并且不舍弃我执，也显示了有细微贪欲。然而，即使只承认蕴粗大非实有，但只要执著假立之基无分之自性真实成立，那么就不能圆满证悟彼法之无我，如同仅仅证悟瓶粗大非实有，也不能说因此证悟了瓶无我。如同仅仅证悟无常我等之人无我粗大，也不能因此通达证悟人无我一样。如是，依靠了知粗大之蕴非一，而是众多聚集而假立之理，就能圆满具足证悟人我自性不成立之细微无我，因为与生俱来我执之所执境，仅仅是依缘假立，而丝毫没有以自性成立，能够通达此理，即是七相马车之理。
English
Also in the root text: If you abandon the permanent self, then for that reason, your mind or aggregates are not self. Your yoga, seeing selflessness, cannot realize the self-nature of form, etc., because it enters by focusing on form, and attachment, etc., will arise because it does not realize the self-nature of that thing. As it is said. In the self-commentary: Like the outsiders, these also cannot abandon all the subtle desires that are practiced in the three realms. Because it is inverted by focusing on the self-nature of form, etc., it cannot realize the selflessness of the person, because it focuses on the aggregates, which are the cause of imputation as self. The meaning of what is said is that, like you, the Hearer Vehicle, who do not want the emptiness that arises from dependence, even if you can realize that there is only an imputed self, you will not abandon the grasping of the self as established by its own nature. Like a water bubble, if you cannot destroy even the gross grasping of the mere imputation of a large form to a collection of many dharmas, how can you realize the way in which form is empty of its own nature? Therefore, you will not realize the suchness of form, etc., and grasping form as beautiful, and focusing on it, thinking, "I will meet with this," attachment, etc., will arise, because you do not realize the self-nature of that object. Thus, without knowing the suchness of objects, etc., abiding in objects, and without abandoning self-grasping, it is also shown that there are subtle desires. However, even if you only accept that the aggregates are gross and not substantially established, as long as you grasp that the self-nature of the basis of imputation, which is without parts, is truly established, then you will not fully realize the selflessness of that dharma. Just as merely realizing that a pot is gross and not substantially established does not mean that you have realized the selflessness of the pot. Just as merely realizing the gross selflessness of a person, such as the impermanent self, does not mean that you have understood the realization of the selflessness of a person. Thus, by relying on the way of knowing that the gross aggregates are not one, but are merely imputed to a collection of many, one can fully possess the subtle selflessness that realizes that the self-nature of the person is not established, because the object of grasping of the innate self-grasping is merely imputed in dependence, and there is not even a little bit of establishment by its own nature, being able to understand this is the reason for the sevenfold chariot.