Tibetan
ད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །བཞི་པ། ཆོས་གང་ལ་ཐོག་མར་སྐྱེ་བར་དུ་གནས་ཐ་མར་མི་རྟག་གསུམ་པོ་ཉིད། དེ་དག་མེད་པ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ལ་འདུས་མ་བྱས་དེ་ནི་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་ཉིད་དོ། །སྟོང་ཉིད་ལ་ཞེན་པ་དང་། བྱེ་སྨྲ་སོགས་ཉན་ཐོས་པ་མྱང་འདས་འགོག་པ་རྫས་གྲུབ་དང་། འདུས་མ་བྱས་ལ་རྟག་འཛིན་བཟློག་གོ །གསུམ་པ་ལ། མཐའ་ལས་འདས་སྟོང་། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་སྟོང་། དོར་བ་མེད་སྟོང་། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་བཞི་ལས། དང་པོ། གཞི་གང་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ནི་ཡོད་པ་མིན་པ་དེ་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པར་བརྗོད་དེ། མཐའ་འདས་དེ་དེ་ཁོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཐའ་ལས་འདས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྙད་དེ། དེ་ནི་མཐའ་བྲལ་སྟོང་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ལ་བདེན་ཞེན་ལྡོག་པའི་ཆེད་དུའོ། །གཉིས་པ། འདི་ཙམ་ན་བྱུང་ཞེས་ཐོག་མ་དང་པོ་དང་། འདི་ཙམ་ནས་མི་འབྱུང་ཞེས་པའི་ཐ་མ་མཐའ་དེ་དག་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་དབུས་ཀྱང་མེད་པས་འཁོར་ བ་ནི། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང་དབུས་ཀྱང་མེད་པར་བརྗོད་དེ་དེ་ལ་འདི་ནས་ཕྱི་མར་འགྲོ་བ་དང་། སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྣང་ཙམ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྲིད་པ་འདི་སྲིད་པ་དེ་ཡིས་དབེན་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས། བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་ནི་ངེས་པར་བསྙད་དོ། །དེ་ནི་འཁོར་བ་ལ་བདེན་འཛིན་ལྡོག་པའི་ཆེད་དུའོ། །གསུམ་པ། རང་འགྲེལ་ན། དོན་དམ་ལ་མྱང་འདས་ཙམ་དང་། དོར་མེད་ལ་དོར་བ་མེད་ཙམ་ལས་ཁྱད་མེད་ལ་དོར་བ་ཞེས་བྱ་འཐོར་བ་དང་འབོར་བ་ལ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད་ལ་དོར་མེད་དེ་ཕར་གཏོང་བ་མེད་པ་སྟེ། འགའ་ཡང་དོར་དུ་མེད་པ་ཐེག་ཆེན་གང་ཡིན་པའོ། །དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་སྟོང་ཉིད་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་དེ་འདི་ཡང་དགེ་བ་ལ་བླང་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཆེད་དུའོ། །བཞི་པ། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་ནི། གང་ཕྱིར་སློབ་མ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས། བྱང་སེམས་རྒྱལ་སྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། དེ་གསལ་བྱེད་ཙམ་ཡིན་གྱི་གསར་དུ་མ་མཛད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་མིང་དུ་བསྙད་ པ་སྟེ། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང
Chinese
因此，存在的就是有为法的空性。第四，任何法，最初生起，中间住留，最终坏灭这三者。没有这些就是无为法，而无为法以其空性而言，就是无为法的空性。为了遣除对空性的执着，以及小乘部派如说一切有部等将涅槃的止灭视为实有，以及对无为法的常执。第三，有四种空性：超越边际的空性，无始无终的空性，不可舍弃的空性，自性空性。第一，作为基础的任何事物，如果不存在常断二边的极端，那就被称为超越边际。超越边际的事物，以其自身的空性而言，就被称为超越边际的空性。这是为了遣除对离边空性中观之道的实执。第二，因为不存在“仅此而已出现”的最初的开端，以及“仅此而已不再出现”的最终的边际，所以也没有依赖于它们的中间，因此轮回被称为无始无终无中。因为远离了从这里去往彼处，以及从先前来到此处，所以仅仅是显现如梦一般。这个有寂与那个有寂的空性，被称为无始无终的空性。正如伟大的论典《圣母经》中所明确阐述的那样。这是为了遣除对轮回的实执。第三，在自释中说，就胜义谛而言，仅仅是涅槃，而就不可舍弃而言，与不可舍弃没有区别，舍弃被称为分散和遗弃，而不可舍弃就是不向外抛弃，也就是任何都不可舍弃的大乘。不可舍弃的事物，以其自身的空性而言，空性就是它的自性，因此被称为不可舍弃的空性，这也是为了遣除对善法的取舍的执着。第四，有为法和无为法等的本体法性，因为无论是弟子声闻，还是独觉，菩萨王子，以及如来，都仅仅是阐明它，而不是新创造它，因此有为法等的本体就被命名为自性。自性以其自身的自性空性而言，就是自
English
Therefore, what exists is the emptiness of conditioned phenomena. Fourth, any dharma that initially arises, dwells in the middle, and ultimately ceases to exist has these three characteristics. That which lacks these is unconditioned, and the emptiness of that unconditioned is the emptiness of the unconditioned. This is to dispel attachment to emptiness, as well as the belief of Hinayana schools like the Sarvastivadins that the cessation of Nirvana is real, and the clinging to permanence in unconditioned phenomena. Third, there are four kinds of emptiness: emptiness beyond extremes, emptiness without beginning or end, emptiness that cannot be abandoned, and emptiness of inherent nature. First, anything that serves as a basis, if it does not have the extremes of permanence and annihilation, is said to be beyond extremes. That which is beyond extremes, in terms of its own emptiness, is called the emptiness beyond extremes. This is to dispel the clinging to reality in the Middle Way, which is the emptiness free from extremes. Second, because there is no initial beginning that says, "It only appeared this much," and no final end that says, "It will no longer appear after this much," there is also no middle dependent on them. Therefore, samsara is said to be without beginning, end, or middle. Because it is free from going from here to there and coming here from before, it is merely an appearance like a dream. The emptiness of this existence and that existence is called the emptiness without beginning or end. As is clearly explained in the great treatise, the Mother Sutra. This is to dispel the clinging to reality in samsara. Third, in the self-commentary, it says that in terms of ultimate truth, it is merely Nirvana, and in terms of what cannot be abandoned, there is no difference from what cannot be abandoned. Abandonment is said to be scattering and forsaking, while what cannot be abandoned is not throwing away, which is the Mahayana in which nothing can be abandoned. That which cannot be abandoned, in terms of its own emptiness, emptiness is its nature, so it is called the emptiness that cannot be abandoned, and this is also to dispel the clinging to acceptance and rejection of virtue. Fourth, the essence of conditioned and unconditioned phenomena, etc., is the nature of dharma, because whether it is a disciple, a Hearer, a Solitary Buddha, a Bodhisattva Prince, or a Tathagata, they only clarify it and do not newly create it. Therefore, the essence of conditioned phenomena, etc., is named as inherent nature. In terms of its own inherent nature emptiness, it is
Tibetan
་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དགོས་པ་སྟོང་ཉིད་སྟོང་ཉིད་ནི་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་པས་བདེན་སྙམ་པ་དང་། འདིར་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པས་གཤིས་སུ་གྲུབ་བམ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་བཟློག་ཕྱིར་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དམིགས་པ་མེད་པ་སྟོང་ཉིད་དང་། ངོ་བོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་བཞི་ལས། དང་པོ། མིག་སོགས་ནང་གི་ཁམས་དྲུག་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་ཡི་ཁམས་དྲུག་མིག་ཤེས་སོགས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཁམས་དྲུག་སྟེ་དམིགས་པ་དང་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་སྟེ་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དང་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་སོགས་རེག་དྲུག་དང་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་དྲུག་དང་གཞན་ཡང་གཟུགས་ཅན་དང་གཟུགས་ཅན་མིན་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ་ཆོས་དེ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། དེ་དག་གིས་དབེན་པའི་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་བསྟན་བཤད་བསྡུ་གསུམ་ལས། དང་པོ། གཟུགས་རུང་ལ་སོགས་པ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་བར་གྱི་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་གང་དེ་ནི་རང་མཚན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །འདི་རྣམས་ དོན་ལྡོག་ཡིན་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ་རང་གི་རང་བཞིན་མཚོན་པའི་གཙོ་བོ་སྨྲོས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། གཞི་ཡི་ཆོས་ཀྱི་རང་མཚན། ལམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རང་མཚན། འབྲས་བུའི་ཆོས་ཀྱི་རང་མཚན་གསུམ། དང་པོ། གཟུགས་ནི་གཟུགས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་། ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་། འདུ་ཤེས་ཕྱི་ནང་གི་སྤུ་རིས་སམ་མཚན་མར་འཛིན་པ་སྟེ། འདུ་བྱེད་འདུས་བྱས་སམ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ལ་སོ་སོར་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམ་ཤེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྦྲུལ་གདུག་པ་ལྟར་བཟུང་ནས་འཁོར་བར་འཕེན་པའམ་འཁོར་བར་འཛིན་པར་འདོད་དོ། །སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སེམས་སེམས་བྱུང་ངམ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་སྒོར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཤིང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་དེ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་འདུ་འཕྲོ༷ད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ། ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་ཡི། སེམས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཆལ་ཚུལ་ཉོན་མོངས་པས་གདུང་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ་བཟོད་པ་ཁྲོ་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བརྩོན་ འགྲུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་
Chinese
是故空性。所需空性，空性是由理智所成，故认为真实，以及此处无人所作，故认为自性成立之执着，为遣除而说。第四，一切法空性，自相空性，无缘空性，无自性之自性空性四者。第一，眼等内六界，色等外六界，眼识等六识界，即对境、所依、能依，即十八界，以及眼之和合之触等六触，以及彼等所生之六受，以及其他有色与无色，如是，有为无为之诸法，即彼等一切法。以彼等远离之空性为何，即一切法空性。第二，分三：示、释、摄。第一，从色蕴等至遍智之间，凡无自相之事物，即自相空性。此等 并非一定是意义相反，而是说了表示自己自性的主要部分。第二，分三：基之法之自相，道之法之自相，果之法之自相。第一，色是具有可变之相，受是具有感受苦乐舍之自性，想是执持内外差别或相，行是有为或因缘之显现造作。境色等各自之辨别识，是识之自相。取蕴之苦，是执持自相界之自性如毒蛇，而抛入轮回或欲执持轮回。诸处是佛所说之心心所或苦之生处，是苦之生门。凡是缘起，即是因缘聚合之相。第二，身体受用善根完全施舍之，心是布施波罗蜜多，戒律之相是无毁犯无烦恼所恼之相，忍辱是无嗔恚之相，精进之相
English
Therefore, emptiness. The emptiness that is needed, emptiness is established by reason, so it is considered real, and the attachment that no one has made here, so it is considered that self-nature is established, is said to eliminate it. Fourth, all dharmas are emptiness, self-characteristic emptiness, unconditioned emptiness, and self-nature emptiness without self-nature. First, the six inner realms such as the eye, the six outer realms such as form, the six consciousness realms such as eye consciousness, that is, the object, the support, and the dependent, that is, the eighteen realms, and the six touches such as the touch of the eye's combination, and the six feelings arising from them, and other colored and colorless, and so on. The dharmas of conditioned and unconditioned, that is, all those dharmas. What is the emptiness that is separated from them is the emptiness of all dharmas. Second, there are three parts: showing, explaining, and summarizing. First, from the aggregates of form, etc. to omniscience, whatever does not have the characteristic of self, is the emptiness of self-characteristic. These It is not necessarily the opposite of meaning, but it is said that the main part that expresses its own nature. Second, there are three parts: the self-characteristic of the base dharma, the self-characteristic of the path dharma, and the self-characteristic of the fruit dharma. First, form is the characteristic of being changeable, feeling is the nature of experiencing pleasure, pain, and equanimity, thought is the holding of internal and external differences or characteristics, and action is the manifestation of conditioned or causal conditions. The distinguishing consciousness of each object form, etc., is the self-characteristic of consciousness. The suffering of the aggregates of grasping is the nature of holding the self-characteristic realm like a poisonous snake, and throwing it into samsara or wanting to hold on to samsara. The places are the mind and mental events or the place of suffering, which the Buddha said, and are the gate of suffering. Whatever is dependent origination is the characteristic of the aggregation of causes and conditions. Second, the body, enjoyment, and roots of virtue are completely given away, the mind is the perfection of generosity, the characteristic of discipline is the characteristic of being unblemished and not afflicted by afflictions, patience is the characteristic of being without anger, and the characteristic of diligence.