Chinese
因此，远离常与无常二者。眼等六者的自性不存在，这被认为是内空性，空性或非空性都丝毫没有。也就是说，眼由眼空，哪里空呢？眼空。由什么空呢？也是眼，被认为是眼的那个眼，自己由自己空。如果眼不是由眼空，而是由真实显现等其他法空，那就不能算是空了。自释中说：因此，说眼等由眼等空，是阐明自性空性，而不是说眼与内在的作者分离，或者与能取所取空，不是一个对另一个不存在的空性。这样说。对此，现在有人说眼不是由眼空，而是由真实空。对此，什么呢？这个真实是指眼真实成立吗？还是指非眼的东西？非眼的东西在眼上不真实成立，凡夫俗子谁都明白，但这有什么用呢？如果眼自身在眼上不真实成立，那么你那里剩下的不空的眼是什么呢？如果说是显现而已，那么显现为眼的如果成了真实，那么和它成为一体的所有东西，就像烧毁的木车一样消失了，剩下的不空的眼，真是可笑。如果那样，即使说不知道显现，也是因为你不相信空性、缘起、双运的道理，所以一个眼上有空的真实，一个眼上有不空的眼。即使真实被破斥，眼也没有被破斥，那它和真实成立不一样。如果一样，一个被破斥，另一个也应该被破斥。如果不同，真实被破斥对眼有什么用呢？眼执的意识，永远不会被理智所损害，这是承认的。这样一来，眼不是由眼空，或者对显现没有帮助。如果帮助，就会损害空性。眼自己空了，对显现没有损害。空的同时显现是合理的，因为这是中观的宗派。因此，应该抛弃这种不是词句意义的承诺，只能让愚人高兴，智者看一眼就觉得羞耻的东西。第二，因为什么原因，色法的自性是空性，所以色由色空，粗色等。
English
Therefore, it is free from both permanence and impermanence. The very non-existence of the nature of the six, such as the eye, is considered to be inner emptiness, and there is not the slightest bit of emptiness or non-emptiness. That is to say, the eye is empty by the eye. Where is it empty? The eye is empty. By what is it empty? It is also the eye. That eye, which is conceived as the eye, is empty by itself. If the eye is not empty by the eye, but is empty by other dharmas such as true appearance, then it cannot be considered empty. The self-commentary says: Therefore, saying that the eye, etc., are empty by the eye, etc., clarifies the emptiness of self-nature, but it does not mean that the eye is separated from the inner agent, or is empty of the grasper and the grasped, it is not an emptiness where one does not exist for the other. So it is said. To this, some people now say that the eye is not empty by the eye, but is empty by truth. To this, what is it? Does this truth mean that the eye is truly established? Or does it refer to something that is not the eye? That something that is not the eye is not truly established in the eye, any ordinary person understands, but what is the use of that? If the eye itself is not truly established on the eye, then what is that non-empty eye that remains in its place for you? If you say it is just an appearance, then if the appearance as the eye becomes true, then everything that has become one with it will disappear like a burnt wooden cart, and the non-empty eye that remains in its place is ridiculous. If that is the case, even if you say you do not know the appearance, it is because you do not believe in the meaning of emptiness, dependent arising, and union, so there is a true emptiness in one eye, and a non-empty eye in one eye. Even if the truth is refuted, the eye has not been refuted, then it is not the same as being truly established. If it is the same, one should be refuted if the other is refuted. If they are different, what is the use of refuting the truth for the eye? The consciousness of eye-grasping will never be harmed by reason, this is admitted. In this way, the eye is not empty by the eye, or it is not helpful to appearance. If it helps, it will harm emptiness. The eye itself is empty, and there is no harm to appearance. It is reasonable for appearance to be empty, because this is the Madhyamaka school. Therefore, one should abandon this promise that is not the meaning of words, which can only please fools, and which the wise are ashamed to look at. Second, for what reason is the nature of form emptiness, so form is empty by form, gross form, etc.
Tibetan
་འོག་མ་ཀུན་ལ་འགྲེ་སྟེ་སྒྲ་དང་དྲི་རོ་རེག་བྱ་དང་ཆོས་རྣམས་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །གསུམ་པ། ཤེས་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དབང་རྟེན་ཁོག་པ་ལྔ་ནི་ཤེས་པས་བསྡུས་ལ་དབང་པོས་མ་བསྡུས་པས་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཆར་ཡིན་ལ། ཡང་ན་རང་འགྲེལ་ལས། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་གཉིས་ཆར་དེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། ཡང་དག་པའི་མཁས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བསྙད་དེ། སྟོང་གཞི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ན་སྟོང་ཉིད་ཅེས་བྱའི་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། དགོས་པ་སྟོང་ཉིད་དེ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་དངོས་པོའི་བློ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གི་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་ པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་བདུད་རྩི་བསྟན་པར་མཛད། །གང་ལ་དེ་ལའང་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་སྨད་པར་མཛད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཆེན་པོ། དོན་དམ་པ། འདུས་བྱས། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་མ་ལུས་པ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱབ་པའང་སྒོམ་པས་དཔེ་ཡིས་ཏེ་དཔེ་ཅན་ཕྱོགས་མུ་མཐའ་ནི་མེད་ཕྱིར་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱང་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། །ཤར་སོགས་ཕྱོགས་འདི་དག་བཅུ་ཆར་ཡང་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གང་ཡིན་པ་སྟེ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་དེ་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཕྱོགས་རྣམས་རྟག་པའི་རྫས་སུ་འདོད་པ་སོགས་ཆེན་པོར་འཛིན་པ་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ། མྱང་འདས་དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་དོན་གཉེར་བྱའི་དགོས་པ་མཆོག་ཡིན་པས་དོན་དམ་འགོག་པ་མྱ་ངན་འདས་པ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ལ། ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་ཉིད་དེ་དགོས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་མྱང་འདས་འགོག་པ་རྫས་གྲུབ་བམ་དངོས་པོའི་བློ་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་མཁྱེན་པས་ ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བསྟན་པར་མཛད་དོ། །གསུམ་པ། རྒྱུ་དང་རྐྱེ༷ན་ལས་བྱུང་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ངེས་པར་བསྙད་དེ། ཁམས་གསུམ་པོ་དེ་ནི་དེ་ཡི་སྟོང་ཉི
Chinese
下面的所有事物，声音、气味、味道、触觉和法，也都是如此。色等无自性即是外空性。第三，由识蕴所摄的五根所依之身，是由识所摄持，而非由根所摄持，故而是内外二者。或者，在自释中说：内外二者的法，都是无自性，即是内外空性。第四，有为法和无为法的诸法都是无自性。真正的智者佛陀说这是空性。空的基础空性，也被认为是空性之自性的空性。因此，所谓的空性，就是空性的空性。目的是为了遣除对空性执着为真实的实有之物的有情之执着而说的。 就像这样：为了摧毁一切分别念， 示现空性甘露。 对于谁，对它也有执着， 您就呵斥那个人。 是这样说的。第二，有四种空性：大空性、胜义空性、有为空性和无为空性。第一，东方等有情和器世界，因为是无余遍及的。慈等无量也是以比喻来修习方位的遍及，因为比喻的事例方位是没有边际的，所以方位也是大的。东方等这十方，以方位空性，即是大空性，这是为了遣除分别部等认为方位是常有的实物等执着为大的而说的。第二，涅槃是士夫所求的最高目的，所以胜义的止灭涅槃是法身。法身以其空性，即是胜义空性，目的是为了遣除声闻涅槃的止灭是实有或者是有实物之心的执着。以胜义法身之智，佛陀示现了胜义空性。第三，因为是从因和缘而生，所以这三界肯定是属于有为法。这三界是它的空性
English
All things below, such as sound, smell, taste, touch, and dharmas, are also the same. The absence of inherent existence in form and so on is considered external emptiness. Third, the five sense faculties and their bases, which are included in the stream of consciousness, are included by consciousness but not by the faculties, so they are both internal and external. Alternatively, the self-commentary says: Both internal and external dharmas are without inherent existence, which is internal and external emptiness. Fourth, all phenomena, conditioned and unconditioned, are without inherent existence. The truly wise Buddha declared this to be emptiness. The basis of emptiness, emptiness itself, is also considered empty in its own nature of emptiness. Therefore, whatever emptiness is called emptiness is considered the emptiness of emptiness. The purpose is to dispel the clinging of beings who have a mind of true substance to emptiness. Thus: To destroy all conceptualizations, He showed the nectar of emptiness. For whomever there is clinging to that, You rebuke that one. So it is said. Secondly, there are four emptinesses: great emptiness, ultimate emptiness, conditioned emptiness, and unconditioned emptiness. First, sentient beings and the container world, such as the east, are all pervasive. Immeasurable love and so on are also practiced by meditating on the pervasiveness of the directions by example, because the example directions are without end, so the directions are also great. These ten directions, such as the east, are empty of directions, which is great emptiness, which is said to dispel the clinging of the Vaibhashikas and others who consider the directions to be permanent substances. Second, Nirvana is the highest purpose to be sought by a person, so the ultimate cessation of Nirvana is the Dharmakaya. The emptiness of the Dharmakaya is the ultimate emptiness, the purpose of which is to dispel the clinging to the cessation of the Nirvana of the Hearers as real or having a substantial mind. With the wisdom of the ultimate Dharmakaya, the Buddha showed the ultimate emptiness. Third, because it arises from causes and conditions, these three realms are definitely conditioned phenomena. These three realms are its emptiness.