Tibetan
་གཞན་ཉིད་དུ་ཡང་མེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། འཇིག་ལྟ་ཉི་ཤུ་བསྡོམས་ཏེ་བཤད་པ་དང་། དེ་རྣམས་རྩ་བའི་འཇིག་ལྟ་ལ་གནས་ཤིང་ཀུན་བཏགས་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ གཉིས། དང་པོ། གཟུགས་ཁོ་རང་བདག་མ་ཡིན་ལ་བདག་ནི་གཟུགས་ལྡན་མིན་ཞེས་རྟེན་བརྟེན་པར་མིན་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་ལྡན་པ་མིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་བདག་མེད་པ་དང་། བདག་ལའང་གཟུགས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་དེ་གཉིས་ཕར་རྟེན་ཚུར་རྟེན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་བཞིར་མེད་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་གཞན་བཞི་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཉི་ཤུར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་རི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། བཅོམ་པའི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་གང་དང་ཉི་ཤུ་པོ་ཡང་ལྷན་ཅིག་འཇིག་འགྱུར་བ། རྩ་བའི་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རི་ལྷུན་སྟུག་ལ་གནས་པ་དེ་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རྩེ་མོ་མཐོ་བར་གྱུར་པ་དག་ནི་འཇིག་ལྟ་ཉི་ཤུ་པོ་འདི་དག་གོ །གསུམ་པ་བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་དགག་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། རང་སྡེ་གནས་མ་བུ་མང་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་བདག་ཕུང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དང་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་འདོད་དེ་ཕྱོགས་རེར་རེ་ནམ་ཡང་མི་འཐད་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་བདག་ཡོད་པས་སོ་ཟེར། བདག་དེ་རྣམ་ཤེས་དྲུག་གི་ཤེས་བྱར་དེ་འདོད་ཅིང་། དེ་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་ པའམ་གཞིར་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་བདག་དེ་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་གང་གིས་འཛིན་ཞེ་ན་ཤེས་པ་རེ་རེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་ན་དེའི་ཡུལ་ཁོ་ནར་རིས་སུ་ཆད་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཡུལ་ཅན་གྱིས་མ་བཟུང་བར་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་མི་རུང་བས། དེ་ནི་ཕུང་ལྔ་དང་ཐ་དད་མིན་པར། རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཆར་གྱིས་ཤེས་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་འོ་མ་ཞེས་པ་ཁ་དོག་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ཡོད་པས་དབང་པོ་དུ་མའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ་སྙམ་པའོ། །ཁ་ཅིག་གིས་རྣམ་ཤེས་དྲུག་པས་ཞེས་བསྒྱུར་བ་མི་འབྲེལ་ལོ། །གང་ཟག་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་གྱི་གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་པོར་གྲུབ་ན་བརྗོད་དུ་ཡོད་པར་ཐལ་བས་དགག བརྗོད་དུ་མེད་ན་དངོས་པོར་མེད་པར་ཐལ་བས་དགག དེས་ན་དངོས་པོའི་ཆོས་གཉིས་དང་བྲལ་བས་དངོས་པོར་མི་འགྲུབ་པས་དགག་པ་གསུམ། དང་པོ། གང་ཕྱིར་གཟུགས་ལས་སེམས་ཐ་དད་པས་ན་སེམས་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་མི་རྟོགས་པར་ཐ་དད་ཅེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་
Chinese
也因为不是其他的缘故。第二，分为：总说二十种坏聚见，以及显示这些都安住在根本的坏聚见上并且是遍计所执。两种。第一，色自身不是我，而我不是具有色，虽然不是所依能依，也不是自性的具有。色上没有我，我上也没有色，因为这二者互相依赖。像这样在四种方式中都不存在一样，其他四蕴也都要了知，这些被认为是二十种我见。第二，以证悟无我的智慧金刚摧毁我见之山，俱生的我执以及二十种我见也会一同坏灭。根本的坏聚见，安住在俱生的山峰般稠密的山上，在那之上，遍计所执的顶峰变得高耸，这些就是这二十种坏聚见。第三，驳斥不可言说的我，分为：陈述前说，以及驳斥它。第一，自宗中一些崇敬母和多子的有部，认为不可言说的补特伽罗实有，即我与蕴是同一或他异，是常或无常等，无论哪一方都始终不合理，说因为我存在作为业果的所依。他们认为那个我是六识的所知，并且也认为是俱生我执的对境或基础。如果问那个我被哪个有境的识所执持，如果落入每个识的方面，就会被局限在它的对境上，不能说没有被有境执持而存在，因此，不是与五蕴他异，而是被全部六识所知。对此，他们认为就像牛奶具有颜色、气味、味道、触感，因此成为多个根的对境一样。有些人翻译成“被第六识”，是不相关的。因为补特伽罗不是从自己的体性方面成为所知，而是通过以色等六处作为对境的方式来认识的。第二，分为：如果成立为实有，则成为可以言说，因此驳斥；如果不可言说，则成为不是实有，因此驳斥；因此，由于远离实有的两种法，因此不能成立为实有，所以有三种驳斥。第一，因为色与心是各异的，所以如果不能理解心是其他而不可言说，就能理解是各异的，并且是实有
English
Also because it is not something else. Second, divided into: a general explanation of the twenty views of the perishable aggregate, and showing that these all abide on the root view of the perishable aggregate and are imputed. Two types. First, form itself is not self, and self is not possessed of form, although not the dependent and the depended upon, it is also not possessed of its own nature. There is no self on form, and there is also no form on self, because these two are mutually dependent. Just as they do not exist in four ways, so too should the other four aggregates be known, these are considered to be the twenty views of self. Second, the mountain of views of self is destroyed by the vajra of wisdom that realizes no-self, the coemergent clinging to self and the twenty views will also perish together. The root view of the perishable aggregate, abiding on the dense mountain of coemergent views, on top of that, the peak of imputation becomes high, these are the twenty views of the perishable aggregate. Third, refuting the inexpressible self, divided into: stating the prior position, and refuting it. First, some of the Vaibhashikas of our own school, who revere mothers and many children, assert that the inexpressible person is substantially existent, that is, the self and the aggregates are the same or different, permanent or impermanent, etc., whichever side is never reasonable, saying that the self exists as the basis of karma and its result. They consider that self to be the object of knowledge of the six consciousnesses, and also consider it to be the object or basis of coemergent self-grasping. If asked by which object-possessing consciousness that self is apprehended, if it falls into the aspect of each consciousness, it will be limited to its own object, and it cannot be said to exist without being apprehended by an object-possessor, therefore, it is not different from the five aggregates, but is known by all six consciousnesses. To this, they think that just as milk has color, smell, taste, and touch, therefore it becomes the object of multiple senses. Some translate it as "by the sixth consciousness," which is irrelevant. Because the person is not knowable from the aspect of his own entity, but is recognized through the way of making the six sense bases, such as form, as objects. Second, divided into: if it is established as real, then it becomes speakable, therefore refuted; if it is inexpressible, then it becomes not real, therefore refuted; therefore, since it is separated from the two qualities of reality, therefore it cannot be established as real, so there are three refutations. First, because mind is different from form, therefore if one cannot understand that mind is other and inexpressible, one can understand that it is different, and is real.
Tibetan
ཡོད་ན་ནི་བརྗོད་མེད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཉིད་དེ་གང་རུང་དུ་བརྗོད་དུ་ཡོད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་འགའ་དངོས་པོར་གྲུབ་པར་གྱུར་ན། སེམས་ལྟར་དུ་ཡོད་པར་ གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་ན་བརྗོད་དུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། གང་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་བུམ་པ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི། ངོ་བོ་ཡིན་པས་རང་གི་གདགས་གཞི་གཟུགས་སོགས་ལས་གཅིག་ཐ་དད་བརྗོད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ཏེ་འགྱུར་བ་དེའི་རིགས་པས། བདག་གང་ཕུང་པོ་ལས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། རང་གིས་སམ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་གྲུབ་པར་རྟོགས་པར་མི་བྱའོ། །གསུམ་པ། ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་ནི་མི་འདོད་ཅིང་། གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་གྱི་དངོས་པོར་འདོད་ཅིང་། དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཅོག་ལ་རྣམ་པ་ཚུལ་དེ་གཉིས་མཐོང་བར་འགྱུར་པ། དེ་ཡི་ཕྱིར་བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་མེད་དེ་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དང་བྲལ་ཕྱིར་ཚ་བ་མེད་ན་མེ་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་བདག་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ལ། བདག་མཐའ་བདུན་དུ་མེད་ཀྱང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཤིང་རྟ་དང་འདྲ་བ་བསྟན་པ། དེས་དངོས་པོ་གཞན་ཀྱང་དེ་འདྲ་བའི་བཏགས་པར་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། བརྟེན་ནས་བཏགས་ཚུལ་དངོས་དང་། དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་ཕན་ཡོན་གཉིས། དང་པོ་ལ། དཔེ་ཅན་བདག་མེད་ཚུལ་དང་། དེའི་དཔེ་ཤིང་རྟའི་ཚུལ་དང་སྦྱར་བ་གཉིས། དང་པོ། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་མི་རིགས་པ་དེ་ཕྱིར་ངར་འཛིན་པའི་རྟེན་ནི་དངོས་པོ་སྟེ་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མིན་ཅིང་། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་བདག་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པ་ཡང་མིན་ལ་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་སྟེ་ཚོགས་པ་ཡ་གྱལ་གང་ཡང་མིན་པ་དང་། བདག་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཡོད་པ་མིན་ལ་བདག་འདི་ནི་ཕུང་པོ་དེ་དང་ལྡན་པར་མིན་ཏེ། བདག་འདི་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཙམ་ཞིག་གོ །གཉིས་པ་ལ། སྤྱི་དང་། བྱེ་བྲག་གཉིས། དང་པོ། དེ་དཔེས་བཤད་ན་ཤིང་རྟ་རང་གི་གདགས་གཞི་འཕང་ལོ་སོགས་ཡན་ལག་ལས་གཞན་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལ་མ་བརྟེན་པར་མེད་པས་སོ། །གཞན་མིན་ཏེ་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་རེ་རེ་བ་ལ་མེད་པས་སོ། །ཡན་ལག་དེ་དག་དང་ལྡན་པ་ཡང་མིན་ཞིང་སྟེ། གཅིག་ཐ་དད་དུ་མེད་ལས་སོ། །ཡན་ལག་དག་ལ་ཤིང་རྟ་ཕར་བརྟེན་པའང་མིན་ལ་ཡན་ལག་དག་ཤིང་རྟ་དེར་ཚུར་བརྟེན་པ་མིན་ཏེ་ཕན་ཚུན་གཞན་དུ་མེད་པས་སོ། །ཡན་ལག་འདུས་པ་སྟེ་ཚོགས་ཅན
Chinese
如果存在，那不可言说的证悟就不是，因为在任何情况下都可以说。如果某个“我”成立为实有，因为是如心般成立存在的实有，所以不会变成不可言说。第二，因为你所说的瓶子也不是自立存在的实有之体性，所以从其安立处——色等来说，就成了不可说是一或异，以那个转变的道理，我从蕴聚来说，也成了不可说是一或异，不要自己认为或证悟为实有存在。第三，你的识不愿成为自己的自性之外的他体，却认为是从色等之外的实有之物，一切实有之法都会显现那两种形态，因此，不可言说的我并不存在，因为远离了实有的体相之法，就像没有热性就没有火一样。第二，在仅仅显示我依仗而安立上，虽然我不存在于七种边际中，但显示了依仗而安立如同车子一样，由此显示其他事物也是那样的安立。二者中，第一，有依仗而安立之真实，以及如是知晓之利益。第一，有具例的我无自性之方式， 以及与之对应的车子的方式。第一，如果进行分析，人作为实有存在是不合理的，因此，执我的所依不是实有，即不是成立为实有的。如果进行分析，我不是蕴聚之外的他体，也不是蕴聚的体性，即不是任何一个组成部分，我不是存在于蕴聚的所依处，也不是我与那些蕴聚具有关联，而是我仅仅是依仗蕴聚而成立。第二，有总和别两种。第一，如果用比喻来说明，车子不被认为是存在于其安立处——轮辐等支分之外，因为不依赖于它就不存在。不是他体，也不是一，因为在每一个上都不存在。也不是与那些支分具有关联，因为不是一或异。车子也不是依赖于那些支分，那些支分也不是反过来依赖于车子，因为彼此不是他体。支分聚集，即具有集合。
English
If it exists, then the inexpressible realization is not, because it can be spoken of in any case. If some "I" were to be established as real, because it is a real thing that exists like the mind, it would not become inexpressible. Second, because the pot you speak of is also not a self-sufficient real entity, therefore, from its basis of designation—form, etc.—it becomes impossible to say whether it is one or different, by that reasoning of transformation, I, from the aggregates, also become impossible to say whether it is one or different, do not think or realize that it is established as real. Third, your consciousness does not want to be other than its own self-nature, but it considers it to be a real thing other than form, etc., and all real phenomena will show those two forms, therefore, the inexpressible self does not exist, because it is separated from the characteristics of real phenomena, just as fire is not possible without heat. Second, in merely showing that the self is dependent and designated, although the self does not exist in the seven extremes, it shows that dependent designation is like a chariot, thereby showing that other things are also such designations. Of the two, first, there is the reality of dependent designation, and the benefit of knowing it as such. First, there is the way of selflessness with examples, and the way of the chariot corresponding to it. First, if analyzed, it is unreasonable for a person to exist as a substance, therefore, the basis of clinging to self is not a substance, that is, it is not established as real. If analyzed, I am not other than the aggregates, nor is it the nature of the aggregates, that is, it is not any one component, I am not existing in the basis of the aggregates, nor am I related to those aggregates, but I am merely established by relying on the aggregates. Second, there are two types: general and specific. First, if explained with an example, a chariot is not considered to exist outside of its basis of designation—wheel spokes, etc.—because it does not exist without relying on it. It is not other, nor is it one, because it does not exist in each one. Nor is it related to those limbs, because it is neither one nor different. The chariot does not rely on those limbs, nor do those limbs rely back on the chariot, because they are not other than each other. The limbs are assembled, that is, they have a collection.