Tibetan
ན་པར་སྟོན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ལུང་དོན་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་བཞེད་པར་འདོད་པ་ཕྱོགས་སྔའི་ལུགས་བཀོད་པ་དང་། དེ་བཀག་པ་གཉིས། དང་པོ། ལུང་ལས་ཀྱང་གང་ཕྱིར་སྟོན་པས་ཕུང་པོ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དག་གོ་ཞེས་པའི་ལུགས་དགེ་སློང་དག་དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་དག་གཅིག་ བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་པ་ཡིན་ཟེར་ན། གཉིས་པ་ལ། ལུང་གི་དགོངས་པ་དགག་བྱ་གཅོད་ཕྱོགས་ནས་ཡིན་པར་བསྟན་པ། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་ཕྱོགས་ནས་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་དེས་ཕྱོགས་སྔའི་འདོད་པ་ལ་མི་ཕན་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ། བསྟན་བཤད་གཉིས། དང་པོ། ལུང་དེ་ནི་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་ཡོད་པ་འགོག་པ་སྟེ་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་གཟུགས་བདག་མིན་སོགས་མདོ་གཞན་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། གང་ཕྱིར་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་བདག་མིན་ཞིང་འདུ་ཤེས་ཀྱང་། བདག་མ་ཡིན་ལ་འདུ་བྱེད་རྣམས་བདག་མིན་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་། བདག་མིན་པར་མདོ་གཞན་ལས་གསུངས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། མདོར་བསྟན་པའི་ལུང་དེས་ནི་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ཅེས་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་ལས་རེ་རེ་བ་མིན་ཚུལ་དང་། དེ་ལྟར་ན་ཕྱོགས་སྔའི་འདོད་པ་དང་འགལ་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་གལ་ཏེ་ཡིན་ཀྱང་ཕུང་པོ་རྣམས་ བདག་ཅེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་ཡང་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི། ཚོགས་པ་ཉིད་བདག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་རེ་རེ་བ་ནི་མིན་དགོས་ཏེ་དཔེར་ན་ནགས་ཚལ་ཞེས་བརྗོད་ཚེ་ཤིང་རེ་རེ་མིན་གྱི་ཤིང་རྣམས་ཚོགས་པ་ལ་བརྗོད་དོ། །ཤིང་རེ་རེས་བུད་ཤིང་སོགས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་ཀྱི། ནགས་ཚལ་བཏགས་པས་རྫས་སུ་མེད་པས་ན་བུད་ཤིང་སོགས་མི་རུང་བ་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འགལ་ཚུལ་དང་། དེའི་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལྟར་ན་བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་སོགས་སུ་གསུངས་ན་ཚོགས་པ་ཙམ་པོ་རྫས་སུ་མེད་པས་དེ་ནི་མགོན་དང་འདུལ་བ་སོགས་ཀྱི་བྱ་བ་མི་ནུས་པས་ན་ཚོགས་པ་དེ་ནི་མགོན་མིན་འདུལ་བའམ་དབང་པོ་ཉིད་ཀྱང་མིན་ཏེ། ཚོགས་པ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ཀྱི་དོན་ནམ་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཚོགས་པ་ཡང་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཚོགས་དང་ཚོགས་ཅན་ངོ་བོ་གཅིག་པས་སྐྱོན་དེ་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་ལ། མདོ་ཡི་ལུང་དོན་དང་མི་འབྲེལ་བས་དགག་པ་དང
Chinese
第二，关于显现。第一，关于经文意义认为蕴是我的观点，是前者的立宗方式的陈述，以及对此的驳斥，共有两种。第一，经文中说，因为导师说蕴是我的观点，所以比丘们，无论是沙门还是婆罗门，谁认为有一个我，他们就只观察这五个近取蕴。因此，有人说蕴是我。第二，经文的意图在于从遮止的角度来显示。即使允许从建立的角度来说，也不能帮助前者的观点，共有两种方式。第一，有陈述和解释两种。第一，该经文是为了遮止蕴之外的遍计的我存在，而不是说蕴是我，如果是的话，其他经文中说色不是我等等。第二，因为其他经文中说，色和受不是我，想也不是我，行也不是我，识也不是我。因此，经文中简要地说，蕴不是我。第二，如果蕴是我，那么就不是从集合体中一个个分离出来的，以及这样与前者的观点相违背的方式，共有两种。第一，即使是这样，当说蕴是我的时候，也是说蕴的集合体是我，而不是说蕴的每一个自性，例如说森林的时候，不是说每一棵树，而是说树的集合体。每一棵树可以做柴火等的事情，但是森林只是一个名称，没有实体，所以不能做柴火等的事情，是相似的。第二，如何相违背，以及对该过失的辩解的反驳，共有两种。第一，如果这样说，那么经文中说自己是自己的怙主等，因为仅仅是集合体没有实体，所以不能做怙主和调伏等的事情，因此集合体不是怙主，也不是调伏者或自在者，因为集合体没有受用等的意义或实体，所以集合体也不是我。第二，集合和集合体自性相同，所以没有该过失的辩解的回答。因为与经文的意义无关，所以进行驳斥。
English
Second, concerning manifestation. First, regarding the view that the aggregates are the self according to the meaning of the scriptures, there are two aspects: the presentation of the proponent's position and the refutation of it. First, the scriptures state that because the teacher says that the aggregates are the view of self, monks, whether they are ascetics or Brahmins, whoever thinks that there is a self, they only observe these five aggregates of clinging. Therefore, some say that the aggregates are the self. Second, the intention of the scriptures is to show from the perspective of cutting off what is to be refuted. Even if it is allowed to be said from the perspective of establishment, it cannot help the proponent's view, there are two ways. First, there are two types: statement and explanation. First, that scripture is to prevent the existence of a self that is imputed as other than the aggregates, it is not saying that the aggregates are the self, if it were, other sutras say that form is not the self, etc. Second, because other sutras say that form and feeling are not the self, thought is also not the self, formations are also not the self, and consciousness is also not the self. Therefore, the scripture briefly says that the aggregates are not the self. Second, if the aggregates are the self, then it is not separated one by one from the collection, and in this way it contradicts the proponent's view, there are two ways. First, even so, when saying that the aggregates are the self, it is saying that the collection of aggregates is the self, not saying that each nature of the aggregates is the self, for example, when saying forest, it is not saying each tree, but saying the collection of trees. Each tree can do things like firewood, but the forest is just a name, there is no substance, so it cannot do things like firewood, it is similar. Second, how it contradicts, and the refutation of the defense against that fault, there are two types. First, if it is said like this, then the scriptures say that oneself is one's own protector, etc., because the mere collection has no substance, so it cannot do things like protector and taming, therefore the collection is not a protector, nor a tamer or a master, because the collection has no meaning or substance of enjoyment, etc., so the collection is also not the self. Second, the collection and the collected are of the same nature, so there is no answer to the defense of that fault. Because it is not related to the meaning of the scriptures, it is refuted.
Tibetan
་། རིགས་པ་དང་འགལ་བས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དཔེ་དཔེ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ཚོགས་པ་ཙམ་བདག་ཡིན་པར་དགག་པ་དང་། དེའི་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཚོགས་པ་ཙམ་བདག་ཡིན་ན་དཔེ་ཤིང་རྟའི་ ཡན་ལག་ཚོགས་པ་ཤིང་རྟར་ཐལ་བས་དགག་པ། དཔེ་དེ་བཞིན་དཔེ་ཅན་བདག་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པར་གསུངས་པས་ཚོགས་ཙམ་བདག་མིན་པར་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ། ཚོགས་པ་ནི་ཚོགས་ཅན་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་མགོན་སོགས་ཡིན་ཆོག་སྙམ་ན། ཚོགས་དང་ཚོགས་ཅན་གཅིག་ན་དེ་ཚེ་དེ་ཡི་ཡན་ལག་ཚོགས་སིལ་བུར་གནས་པ་རྣམས། ཤིང་རྟ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ་ཤིང་རྟ་དང་བདག་མཚུངས་ཞིང་མདོ་ལས་ཀྱང་འདྲ་བར་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ཡང་། མདོ་ལས། བདག་ཅེས་བྱ་བ་བདུད་ཀྱི་སེམས། །ཁྱོད་ནི་ལྟ་བར་གྱུར་བ་ཡིན། །འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་འདི་སྟོང་སྟེ། །འདི་ལ་སེམས་ཅན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ། མདོ་ལས་ཕུང་པོ་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་གདགས་པ་ཡིན་གསུངས་པ། དེ་ཡི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་འདུས་པ་ཙམ་པོ་དེ་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ནི་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ། །རྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་བརྟེན་པ་པོ་ཁོ་རང་ཚོགས་པ་ཙམ་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་འབྱུང་བ་དང་གཟུགས་ སོགས་ཀྱང་དེར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ཉེས་སྤོང་གི་ལན། ཚོགས་ཙམ་མིན་གྱི་ཚོགས་པའི་སྐབས་སུ་དབྱིབས་ཁྱད་པར་བ་ཞིག་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡན་ལག་ཚོགས་ཅན་ཚང་བ་ལ་ཚོགས་ཅན་མེད་ཅེས་སྨྲ་མི་རུང་སྟེ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པས་ཚོགས་ཅན་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པ། ཚོགས་ཅན་འགྲིགས་ལུགས་ཀྱི་དབྱིབས་ཁྱད་པར་བ་ཞིག་ལ་འདོད་དོ་ཤེ་ན། དེ་དགག་པ་ལ། དབྱིབས་དེ་ནི་གཟུགས་ཅན་ཤིང་རྟ་ལྟ་བུ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ལ་གཟུགས་སོགས་དབྱིབས་ཡོད་པ་དེ་དག་ཉིད་བདག་ཅེས་འགྱུར་གྱི། སེམས་སོགས་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་འདུས་པའི་ཚོགས་པ་ནི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་སོགས་དེ་དག་ལ་དབྱིབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་ལ། འགལ་བ་བརྗོད་པ་དང་། དེའི་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། ཉེ་བར་ལེན་པོ་བདག་རང་དང་ཉེར་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་བྱ་ཕུང་པོ་གཉིས་ནི་གཅིག་ཏུ་རིགས་པའི་དངོས་པོ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ལས་དང་བྱེད་པོ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །
Chinese
与理相违的破斥有两种。第一，从比喻和有比喻的角度破斥仅仅是集合为我，以及破斥对此过失的辩解之答复有两种。第一，如果仅仅是集合为我，则以比喻车子的支分集合应成为车子来破斥。同样，以比喻说明有比喻的我也是依蕴而假立，从而显示仅仅是集合不是我这两种。第一，集合与有集合在体性上没有差别，所以认为可以是怙主等。如果集合与有集合是一体，那么那时它的支分，即分散存在的集合，应成为车子本身，因为车子与我相同，并且经中也说相似。也就是说，经中说：所谓我者，是魔的心识。你是成为见者。此行蕴是空性的，其中没有有情。如支分集合，依之而称为车，同样依蕴等，而称为世俗有情。如此说。第二，经中说依蕴的集合而假立为我。因此，蕴的集合仅仅是那些不是我，因为依之而假立就像地大和地大所造一样。因为是依之而生，所以所依者本身不是仅仅是集合，如果是，则地大和色等也应成为那样。第二，过失之辩解的答复。不是仅仅是集合，而是在集合的时候，形成一种特殊的形状，同样，不能说支分集合齐全就没有有集合，因为一切集合都存在，仅仅是有集合是不够的，而是认为有集合是某种特殊的形状。对此进行破斥。因为那种形状存在于有形的车子等之中。对于你来说，色等有形状的那些本身就变成了我。心等四名蕴的集合不是我本身，因为心等那些没有形状。第二，与理相违方面，有陈述相违，以及破斥对此过失的辩解之答复两种。第一，能取者我自身与所取蕴二者不是一体的理智之物，如果那样，则作者和所作将成为一体。
English
There are two refutations based on contradiction with reason. First, there are two parts: refuting that only the collection is the self from the perspective of example and exemplified, and refuting the response to avoid that fault. First, if only the collection is the self, then refuting by the consequence that the collection of parts of the example of a chariot should become the chariot. Similarly, the example shows that the exemplified self is also imputed based on the aggregates, thus showing that only the collection is not the self. First, the collection is not different in essence from the collected, so it is thought that it can be a protector, etc. If the collection and the collected are one, then at that time its parts, the scattered collection, should become the chariot itself, because the chariot and the self are the same, and the sutras also say they are similar. That is, the sutras say: The so-called self is the mind of the demon. You have become the seer. This aggregate of formations is empty, and there is no sentient being in it. Just as the collection of parts, based on which it is called a chariot, similarly, based on the aggregates, it is called a conventional sentient being. So it is said. Second, the sutras say that the self is imputed based on the collection of aggregates. Therefore, the mere collection of aggregates is not the self, because it is imputed based on it, just like the elements and what is made from the elements. Because it arises from dependence, the dependent itself is not merely the collection, because if it were, the elements and form, etc., should also become that. Second, the response to avoid the fault. It is not merely the collection, but when the collection occurs, a special shape is formed, similarly, it is not right to say that there is no collected when the collection of parts is complete, because all the collections exist, it is not enough to merely have the collected, but it is thought that the collected is a special shape. This is refuted. Because that shape exists in tangible things like chariots. For you, those forms, etc., that have shapes themselves become the self. The collection of the four mental aggregates, such as mind, is not the self itself, because those minds, etc., do not have shapes. Second, in terms of contradiction with reason, there are two parts: stating the contradiction, and refuting the response to avoid that fault. First, the taker, the self, and the taken, the aggregates, are not one rational entity, because if that were the case, the agent and the action would become one.