Tibetan
།བདག་ཉིད་ལེགས་པར་ཐུལ་བས་ནི། །མཁས་པས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སེམས་གཅིག་བདག་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས། སེམས་འདུལ་བ་ནི་ལེགས་པ་སྟེ། །སེམས་ཐུལ་བ་ནི་བདེ་བ་འདྲེན། །ཞེས་སོ། །གོ་རམས་པས། འཇིག་ལྟའི་དམིགས་པ་དང་བདག་དོན་གཅིག་པར་འདོད་པས་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འདྲ་ལ་བརྟགས་ཡོད་དུ་འདོད་ཕྱོགས་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་དེ་གཉིས་དོན་མི་གཅིག་སྟེ། འཇིག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ཡིན་ཀྱང་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་གསུངས། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་བདག་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཟེར་ལ། ཁ་ཅིག་བདག་ལྟའི་དམིགས་པའི་རྟེན་དུ་ཕུང་པོ་ནི། ལྔ་ཆར་ཡང་འདོད་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་སེམས་གཅིག་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་བདག་ཕུང་གཅིག་པ་འདོད་ཚུལ་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། ཕུང་པོ་དང་འབྲེལ་བར་བདག་ཏུ་རྟོག་ཚུལ་གཞན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཕུང་པོར་བདག་ལྟའི་དམིགས་པར་མི་འཐད་པའི་རིགས་པ་བརྗོད་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པ་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། བདག་ཕུང་གཅིག་པ་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། ཕྱོགས་སྔའི་འདོད་པ་དང་ནང་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་དུ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་ཡིན་ན་དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དེ། ཕུང་པོ་ལྔ་དང་ནང་གསེས་དང་སེམས་ཚོགས་དྲུག་དང་སྐད་ཅིག་གིས་དབྱེ་བས་མང་དུ་འགྱུར་བས་བདག་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་མང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཙམ་ལ་འཕེན་མི་བཏུབ་ཀྱང་། བདག་ཕུང་ཐ་དད་གཏན་མེད་གཅིག་ལ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་དང་པོ་ནས་དེ་ལྟར་གཞན་གྱིས་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་། ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་ཙམ་ཡིན་པ་རྫུན་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་ཀྱང་། བདག་ཕུང་གཉིས་བདེན་པར་ཁས་ལེན་ པ་ལ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གཅིག་ཏུ་འཕུལ་ནས། དེ་འདོད་པ་ལ་བདག་མང་བར་ཐལ་བ་འཕེན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྱོགས་སྔ་བ་རང་གི་འདོད་པ་དང་འགལ་བ། ལུང་དང་འགལ་བ། རིགས་པ་དང་འགལ་བ་གསུམ། དང་པོ་ལ། བཀག་པ་དངོས་དང་། དེ་ལྟར་བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བས་དགག་པ། བདག་ཆད་པར་ཐལ་བས་དགག་པ། མྱང་འདས་བསྒྲུབ་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བས་དགག་པ། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་པས་དགག་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། བདག་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་ཞིང་སྟེ་ཕུང་པོ་རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་བདག་དེར་ལྟ་བ་རྫས་ལ་འཇུག་པས་སྔོ་སེར་འཛིན་པའི་བློ་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་
Chinese
自身善调伏，智者得升天。如是说故，一心即我。经中说：调伏心是善，调伏心引乐。如是。郭让巴说：认为坏聚见之所缘与我意义相同，因此凡是认为我实有者皆相同，乃至认为假立有之顺世外道，此二者意义不相同。说坏聚见之所缘是蕴，然不认为蕴是我。因为除了蕴之外，没有成立我的缘故。 有人说我见之所缘唯是蕴。有些人则认为作为我见之所缘的蕴是全部五蕴，有些人则认为唯一的心是我。第二，总破认为我与蕴是一，以及破除其他与蕴相关而执着为我的情况。第一，说出蕴不应成为我见之所缘的理路，以及解释说以蕴为所缘之义。第一，总破我与蕴是一，以及从与前派之承许相违的角度特别破除。第一，如果诸蕴是我，那么因此彼蕴，以五蕴和内部分类以及六识聚和刹那来区分，会变成很多，因此彼等我也变成很多。虽然这不能推及仅仅是多和本体相同，但我与蕴是绝对没有他体的唯一，而且即使最初没有被他人如此承认，本体相同和仅仅是他体也没有过失，但如果承认我和蕴二者是真实的， 就强行推为无分别的一体，如果如此承许，就会推出我变成多。第二，前派与自己的承许相违，与教证相违，与理路相违三种。第一，分为真实破斥，以及如此破斥的结论二者。第一，有以执着我不是颠倒，推出过失而破斥；以我断灭，推出过失而破斥；以证得涅槃变成无意义，推出过失而破斥；以业果的安立不合理，推出过失四者。第一是，我变成实法，即因为蕴是实法，并且因为以我为所缘是缘于实法，因此如执着蓝黄之识般，不会变成颠倒。
English
Through perfect self-discipline, the wise will attain heaven. Thus it is said, one mind is the self. The sutra says: Taming the mind is good, taming the mind leads to happiness. Thus it is. Gorampa says: Those who consider the object of the view of the perishable aggregate and the self to be the same, therefore all who consider the self to be substantially existent are the same, even the materialists who consider it to be nominally existent, these two are not the same in meaning. It is said that the object of the view of the perishable aggregate is the aggregates, but they do not consider the aggregates to be the self. Because there is no establishment of the self other than the aggregates. Some say that the object of the view of the self is only the aggregates. Some consider all five aggregates to be the basis of the view of the self, while others consider only the mind to be the self. Secondly, there are two ways to refute the view that the self and the aggregates are one: generally refuting it, and refuting other ways of conceiving the self in relation to the aggregates. First, there are two points: stating the reasons why the aggregates should not be the object of the view of the self, and explaining the meaning of saying that the object is the aggregates. First, there are two points: generally refuting the oneness of the self and the aggregates, and specifically refuting it from the perspective of contradicting the previous party's assertions. First, if the aggregates are the self, then therefore those aggregates, distinguished by the five aggregates, internal divisions, the six collections of consciousness, and moments, will become many, and therefore those selves will also become many. Although this cannot be extended to merely being many and having the same essence, the self and the aggregates are absolutely one without otherness, and even if this was not initially acknowledged by others, there is no fault in being the same in essence and merely being other, but if one acknowledges that the self and the aggregates are both real, it is forcibly pushed into an undifferentiated unity, and if one accepts this, it will be inferred that the self becomes many. Secondly, there are three ways in which the previous party contradicts their own assertions: contradicting the scriptures, and contradicting reason. First, there are two parts: the actual refutation, and the conclusion of the refutation. First, there are four points: refuting by inferring that the grasping of the self is not inverted; refuting by inferring that the self is annihilated; refuting by inferring that attaining nirvana becomes meaningless; and refuting by inferring that the establishment of the law of cause and effect is unreasonable. The first is that the self becomes a substance, that is, because the aggregates are substances, and because taking the self as an object is based on substances, therefore, like the consciousness that grasps blue and yellow, it will not become inverted.