Tibetan
ར་བཅུ་གཅིག་གོ །མུན་པ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་ནི་དེ་གཉིས་ཀའི་གྲོགས་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་གཉིས་ཀ་མིན་པ་སྐྱེས་བུ། རང་བཞིན་ཡིན་ལ་རྣམ་འགྱུར་མིན་པ་གཙོ་བོ། རྣམ་འགྱུར་ཡིན་ལ་རང་བཞིན་མིན་པ་འབྱུང་ལྔ་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་སྟེ་བཅུ་དྲུག །རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ང་རྒྱལ་ཆེན་པོ། དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ་བདུན། གཙོ་བོ་དང་སྐྱེས་བུ་རྟག་ཅིང་། ནམ་གཙོ་བོའི་རྣམ་འགྱུར་བསྡུས་ནས་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་དང་མི་འབྲེལ་བར་ཡན་གར་གནས་པ་གྲོལ་བའམ་ཐར་པ་རྟག་ཅེས་གཙོ་བོ་ཀུན་གཞི་ལ་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཡིད་ཤེས་ལ་ཟེར་ཏེ། ཀློང་ལས་མཆེད་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པ་དང་ཆེས་ཉེ་བར་ཡོད་དོ། །གཙོ་བོའི་རྣམ་འགྱུར་ལ་ཟ་ པོ་སྟེ་བདེ་སྡུག་སོགས་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་རྟག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་མིན་པའི་བདག་རྡུལ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང་བྱ་བ་བརྐྱང་བསྐུམ་འགྲོ་འོང་སོགས་མེད་པ་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་ཏེ། ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པས་སོ། །བདག་དེའི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས། མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་བྱེ་བྲག་པ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བདེ་སོགས་དགུར་ཁས་ལེན་པ་དང་། བརྐྱང་བསྐུམ་སོགས་ཡོད་པ་དང་ལུས་ཐ་དད་ཀྱང་བདག་གཅིག་འདོད་པ་སོགས་ལུགས་ནི་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་རྟག་དངོས་ཀྱི་བདག་དེ་འདྲ་བ་མི་སྲིད་པས་དགག་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་མེད་པས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། དེས་རྟག་དངོས་ཀྱི་བདག་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་མི་འདྲ་བ་ཀུན་ཀྱང་འཇོམས་པར་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ་མུ་སྟེགས་པའི་ལུགས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། དཔེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟར་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་པ་མིན་ཞིང་། མ་སྐྱེས་པའི་བདག་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་ལ། འདི་ནི་ དོན་དམ་པར་ན་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་མི་རིགས་པར་མ་ཟད་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་ཡོད་པར་མི་འདོད་དེ། མ་སྐྱེས་པ་ནི་མོ་གཤམ་བུ་བཞིན་ཡོད་མ་མྱོང་བ་སྟེ། སྔ་དུས་ནས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན། དེ་ལ་ཡོད་པའི་སྐབས་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཡོད་པར་ཅི་ཡིས་ཀྱང་འགྲུབ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ། གང་ཕྱིར་གྲངས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྟན་པ་དང་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བའི་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་བདག་དེའི་ཁྱད་པར། མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་གང་བསྟན་པ་དེ་ཀུན་ལ། མུ་སྟེགས་པ་རང་ཉིད་ལ་གྲགས་པ་མ་སྐྱེས་ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་གཞི་དེ་མེད་པས་བདག་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་དགག་པ་ནི། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་བདག་མེད་དེ། ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་པར་བདག་དེ་ཡན་གར་དུ་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་ལ་མ་ལྟོས་པར་བདག་འཛིན་ནུས་པ་ལ་འཛིན་པ་ནམ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་མ་སྐྱེས་པའི་བདག་དེ་ལྟ་བུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ངར་འཛིན་གྱི་བློ་ཡི་རྟེན་དུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། བརྟགས་པའི་བདག་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་རིག་སྟེ་ཤེས་སམ་ འཛིན་པ་མིན་པའང་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཕྱིར་དེ་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཡིན་ན་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་མ་སྐྱེས་པའི་བདག་དེ་འདྲ་བ་རིགས་ཤིང་ཤེས་ནས་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་པ་སྐྱེ་རུང་ན། དེ་མིན་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་བདག་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ཡོད་པ་མིན་ལ། མ་སྐྱེས་པ་སོགས་དེ་འདྲ་ཀུན་བརྟགས་ཡིན་པས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་དེ་འདྲ་བ་ལ་མི་དམིགས་པར་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ང་ཙམ་ལ་དམིགས་ཀྱི་དེ་ལྟའི་དེ་ལ་མི་དམིགས་ཏེ་ཡུལ་དེ་མེད་པར་ཡུལ་ཅན་མི་སྐྱེ་སྟེ་དེས་ན་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་ང་ཙམ་ཞིག་ཡིན་གྱི། མ་སྐྱེས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མིན་པར་གསལ་ཏེ། གང་དག་དེ་རྣམས་ལ་སྔར་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་མེད་པའི་དུད་འགྲོར་ཡང་ཡང་སྐྱེས་ནས་ཚེ་བསྐལ་པ་མང་པོར་ལུས་བསྐྱལ་བར་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་བླུན་པ་དེས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་པའི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་འདི་ལྟ་བུ་མ་མཐོང་ལ། ངར་འཛིན་དེ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་མཐོང་སྟེ། དེས་ན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཉིས་ པ་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དགག་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་དག་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་མང་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་ནི་བདག་ལྟའི་དམིགས་པར་ཕུང་ལྔ་འཇོག ཡང་མང་བཀུར་ཁ་ཅིག་ནི། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར།
Chinese
十一。黑暗者的我慢是那二者的朋友。因此，非自性亦非变异者是补特伽罗（སྐྱེས་བུ།，梵文：पुरुष，罗马转写：puruṣa，汉语：士夫）。是自性而非变异者是主物（གཙོ་བོ།）。是变异而非自性者是五大和十一根，共十六。既是自性又是变异者是大我慢。唯是彼性（དེ་ཙམ།）有五，共七。主物和补特伽罗是常。何时主物的变异被摄集，补特伽罗不与境相联而自在安住，称为解脱或解脱常，主物指的是一切之基，而智慧的补特伽罗指的是意识，从空性中生起的心识唯是假立，与此最为接近。主物的变异是享受者，即享受苦乐等，并且是常，成为变异之物的作者，无有自性，无有微尘等的功德，也无有伸展收缩来去等作用，这是外道们所臆测的。因为是遍行之故。依靠那自性的少分差别，外道中的胜论派承认自性的功德有乐等九种，并且有伸展收缩等，虽然身体各异，却认为自性是同一个，诸如此类的宗义就变得各不相同了。第二，以不可能有如此常实的自性来破斥，以及以与蕴无有差别来破斥这两种。第一，总的阐述破斥的理路，以及阐述由此能摧毁所有主张常实自性的不同宗派这两种。第一，外道宗义的自性，是具有法性的。例如石女之子一般，因为远离生之故。如此不生的自性是不存在的。这不生的自性，也不应理成为世间俱生我执的所依。此 若就胜义而言，不仅不应理成为我执的所依，甚至也不应理成为世俗的所依。因为不生者如同石女之子一般从未存在过。如同从一开始就不生一样。对于它来说，存在的时候永远不会有。不生者不可能通过任何方式成立为存在。第二，因为与数论的教义稍有不同的胜论派等的教义中，关于自性的差别。外道们
English
Eleven. The darkness-possessing pride is a friend to both of them. Therefore, that which is neither nature nor transformation is the puruṣa (སྐྱེས་བུ།, Sanskrit: पुरुष, Roman transliteration: puruṣa, Chinese: person). That which is nature but not transformation is the pradhāna (གཙོ་བོ།). That which is transformation but not nature is the five elements and eleven faculties, totaling sixteen. That which is both nature and transformation is the great pride. Only thatness (དེ་ཙམ།) is five, totaling seven. The pradhāna and puruṣa are permanent. When the transformation of the pradhāna is gathered, and the puruṣa abides freely without being connected to objects, it is called liberation or permanent liberation, the pradhāna refers to the basis of everything, and the puruṣa of wisdom refers to consciousness, the mind that arises from emptiness is only a fabrication, and is closest to this. The transformation of the pradhāna is the enjoyer, that is, enjoying suffering and happiness, etc., and is permanent, becoming the agent of the transformed things, without self-nature, without the qualities of atoms, etc., and without actions such as stretching, contracting, going, and coming, etc., which are conjectured by the heretics. Because it is all-pervasive. Relying on the slight differences of that self-nature, the Vaiseṣika school among the heretics acknowledges nine qualities of self-nature such as happiness, etc., and has stretching, contracting, etc., although the bodies are different, they believe that the self-nature is the same, and such doctrines become different. Second, refuting the possibility of such a permanent and real self-nature, and refuting the lack of difference from the aggregates. First, generally explaining the reasoning of refutation, and explaining that it can destroy all different schools that claim permanent and real self-nature. First, the self-nature of the heretical doctrine is the subject of dharma. For example, like the son of a barren woman, because it is separated from birth. Such an unborn self-nature does not exist. This unborn self-nature is also not reasonable to be the basis of the innate ego-grasping of the world. This If speaking of ultimate truth, not only is it not reasonable to be the basis of ego-grasping, but it is not even reasonable to be the basis of conventionality. Because the unborn has never existed like the son of a barren woman. Just like being unborn from the beginning. For it, there will never be a time of existence. The unborn cannot be established as existence in any way. Second, because of the differences in the doctrines of the Vaiseṣika school, etc., which are slightly different from the teachings of the Samkhya school, regarding the differences of self-nature. The heretics
Chinese
对于您所宣说的一切，由于“外道自身未生起名声”这一理由而受到损害，因此，由于那个基础不存在，所以那个我的所有差别也不存在。第二，由于与蕴没有他体性而进行破斥：由于那个理由，没有与蕴不同的我，如果除了蕴之外，那个我在哪里成立呢？因为不依赖于蕴而能够执著我，但执著永远不会成立。像这样与蕴不同的未生的我，也不被世间人的我执之识作为所依，因为已分析的我，即已成为与蕴不同的我，知道或执著那样的状态不是我，如果那是我的所依，那么能够思辨和了解与蕴不同的未生的我，并缘于它而生起我执，那是不可能的，因为不存在具有那样特征的我，而且未生等都是分别假立的，因此，不缘于分别假立的我，而是缘于俱生我执的仅仅是我，而不是缘于那样的它，因为没有境就不会有有境产生，因此，俱生我执的所依的执著方式的境，是从无始以来串习的未经分析的仅仅是我，而不是以未生等来区分，这是很清楚的。那些对于这些没有以前的论典的串习习气，并且多次转生为畜生，度过许多劫的人，即使是非常愚蠢的人也没有见过像这样未生的常恒自性的我，并且也看到他们也执著于那些我执，因此，没有任何与蕴不同的我。第二，破斥认为我是蕴的同一体性，分为前行陈述和破斥两部分。第一部分是：如世尊所说：“诸比丘，任何沙门或婆罗门，如果正确地观察‘我’，他们只是正确地观察这五取蕴。”因此，一些多闻者将五蕴作为我见的目标。还有一些多闻者说：“自己是自己的怙主，谁能成为其他的怙主呢？”
English
Regarding all that you have declared, it is harmed by the reason that "fame has not arisen in the heretics themselves," therefore, since that basis does not exist, all the distinctions of that self also do not exist. Second, refuting the absence of otherness from the aggregates: Because of that reason, there is no self other than the aggregates. If that self were established somewhere other than the aggregates, how could it be established without relying on the aggregates to be able to grasp the self, but grasping would never be established? Such an unborn self, different from the aggregates, is also not accepted as the basis of the ego-grasping mind of worldly people, because the analyzed self, that is, the self that has become different from the aggregates, knowing or grasping such a state is not the self. If that is the basis of ego-grasping, then it is possible to reason and know the unborn self that is different from the aggregates, and to generate ego-grasping by focusing on it. That is not possible, because there is no self with such characteristics, and unborn and so on are all conceptually constructed. Therefore, without focusing on the conceptually constructed self, one focuses only on the "I" of the innate ego-grasping, and not on such a thing, because without an object, there will be no subject. Therefore, the object of the way of grasping of the basis of innate ego-grasping is only the "I" that has been accustomed to from beginningless time without analysis, and it is clear that it is not distinguished by unborn and so on. Those who do not have the habit of familiarizing themselves with previous scriptures, and who have repeatedly been born as animals, spending many eons, even the very foolish have not seen such an unborn, permanent, self-natured self, and they also see that they also cling to those ego-grasps, therefore, there is no self that is different from the aggregates. Second, refuting the view that the self is the same entity as the aggregates, divided into two parts: the preliminary statement and the refutation. The first part is: As the Blessed One said, "O monks, any śrāmaṇa or brahmin who correctly observes 'self' only correctly observes these five aggregates of appropriation." Therefore, some of the highly revered place the five aggregates as the object of the view of self. Also, some of the highly revered say, "Oneself is one's own protector, who else can become a protector?"