Tibetan
་རང་མཚན་མི་འགོག་པའི་སླད་དུ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་བ་མི་འཐད་པའི་གནད་བསྟན་པ་འདི་ཐལ་འགྱུར་བའི་སྟོང་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པ་དོར་ནས། འགྲེལ་བ་གཞན་ཐལ་འགྱུར་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་མི་འདོར་བ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞིག་ཡིན། དེས་ན་ལེགས་པར་ཤན་མ་ཕྱེད་ན་འདི་གཉིས་ལ་གོ་ཚུལ་རེས་ཁྱད་མེད་ལྟ་བུ་དང་། རེས་ཁྱད་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་འཆར་ཞིང་། ཕན་ཚུན་སུན་ཕྱུང་ཡང་མི་ནུས་པ་ལྟ་བུའི་བློ་བལ་པ་ཛ་ལྟར་འཛིང་པ་ཞིག་ལས་ཐག་ཆོད་ཀྱི་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་དཀའ་ལ། དེའི་གནད་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་མི་སྟོང་གི་དཔྱད་ཚུལ་འདི་ལ་ཐུག་པར་ཤེས་ནས། དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་གཏན་ལ་ཕབ་ན་གོ་རྒྱུ་ལེགས་ཤིང་ངེས་ཤེས་འདྲོང་ལ། དེ་ལྟར་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ཚེ་སྟོང་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་སྦྱར་ཚུལ་བདག་གཉིས་དགག་བྱ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་མི་འགོག་པ་སོགས་གང་ལ་བསམས་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་པས་དོན་གནད་གཅིག་ཏུ་འཆར་བ་ཡོད་པས། ཕན་ཚུན་ཚིག་གི་བརྗོད་ཚུལ་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་བཟུང་ནས་རྩོད་པ་མང་པོས་ཅི་བྱ་སྟེ་ སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ངོར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་དང་། ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ལ་བསམས་ནས། ཁས་ལེན་དེ་འདྲར་སོང་བ་ཙམ་དུ་ཤེས་ནས་སོ་སོའི་སྐབས་ཀྱི་ཁས་ལེན་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡང་། དེ་གཉིས་དོན་ལ་དགོངས་པ་གཅིག་པར་སྒྲུབ་ནུས་ན་ལེགས་འདྲ་སྙམ་མོ། །གཉིས་པ་ལང་གཤེགས་ལས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བཤད་པ་ལ། ལུང་དེ་འདྲ་བ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པ་དང་། དེ་ལྟར་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པ་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལ་ལང་གཤེགས་ལས། ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མེད་དེ། །སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས་རྣམས་སུ་སྣང་། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གནས་འདྲ་བ། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་པ་སོགས་མདོ་སྡེ་གང་ལས་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ནི་ཡོད་པ་མིན་ཡང་། སེམས་ནི་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེའི་དགོངས་པ་ནི་གང་ཟག་གང་ཞིག་གཟུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ། གཟུགས་ཀྱི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་བཟློག་སླད་རེ་ཞིག་དང་པོར་བཟློག་པ་སྟེ་བཀག་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དྲང་དོན་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ལུང་དེ་འདྲ་བ་གདུལ་བྱ་ལ་ལྟོས་པའི་དྲང་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་གདུལ་བྱ་ལ་ཤེར་ཕྱིན་ཟབ་མོ་བསྟན་ན་འཇུག་མི་ ནུས་པ་ལ་རེ་ཤིག་སེམས་ཡོད་པ་འདྲ་ལ་ཕྱི་རོལ་མེད་པ་བཀག་པས་གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་སྤངས་ནུས་པའི་སླད་དུའོ། །གཉིས་པ་ལ། དྲང་དོན་དུ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་འགྲུབ་
Chinese
为了不遮止自相，加上“真实成立”的差别是不合理的，揭示此要点，舍弃此为应成派确立空性的特殊方式。其他论典承认是应成派，却不舍弃自续派的观点，这是什么原因呢？因此，如果不能很好地区分，那么对这两者，有时会觉得没有差别，有时又觉得差别很大。就像无法互相驳斥一样，思绪像尼泊尔的毡子一样纠缠，难以产生决定的定解。了解其要点在于一切法自性空与不空的观察方式。如果这样确立空性，就容易理解，定解也会端正。如果这样生起定解，那么在所有阐述空性的论典中，无论思考任何施设名言的方式，如“二我”是所破，但不遮止名言等，都不会有矛盾，因为它们在要点上是一致的。因此，抓住彼此言辞表达方式的宗派，进行诸多辩论有什么用呢？ 在空性的层面上进行论证的时候，以及在安立名言的时候，要进行思考。仅仅知道是那样承认的，即使各自场合的承认方式是那样，如果能证明这两者在意义上是一致的，那就好了。第二，解释《楞伽经》中所说的密意，包括揭示这样的教证是不了义，以及建立如此确定的理由两方面。第一，关于此，《楞伽经》中说：“外境显现有无有，心乃显现种种相，身及受用住处等，唯是心识我所说。”等等，无论哪部经部都说外境显现不是实有，但心却显现为种种外境。所说的这个密意是，对于那些对色法非常执着的人，为了遣除以色法为缘的烦恼，暂时首先进行遣除，也就是遮止，而这也是不了义。因为这样的教证是观待所化众生的不了义。对于所化众生，如果宣说甚深的般若波罗蜜多，他们无法接受，所以暂时遮止外境，似乎心是存在的，从而能够舍弃对色法的执着。第二，以理证成立不了义。
English
In order not to obstruct self-characterization, it is unreasonable to add the distinction of "truly established," revealing this key point, abandoning this as the special way in which the Consequentialists establish emptiness. What is the reason that other treatises acknowledge being Consequentialist, but do not abandon the views of the Autonomists? Therefore, if one cannot distinguish well, then for these two, sometimes it seems that there is no difference, and sometimes it seems that there is a big difference. Just as it is impossible to refute each other, thoughts are entangled like Nepalese felt, and it is difficult to generate a decisive certainty. Understanding its key lies in the way of observing whether all dharmas are empty or not empty of their own nature. If emptiness is established in this way, it is easy to understand, and certainty will also be upright. If certainty arises in this way, then in all the treatises that explain emptiness, no matter how one thinks about any way of applying terms, such as "two selves" are what is to be refuted, but terms are not obstructed, etc., there will be no contradiction, because they are consistent in key points. Therefore, what is the use of grasping the tenets of each other's ways of expressing words and engaging in many debates? When arguing on the level of emptiness, and when establishing terms, one must think. Just knowing that it is acknowledged in that way, even if the ways of acknowledging in each occasion are like that, it would be good if one could prove that these two are consistent in meaning. Second, explaining the intention stated in the Laṅkāvatāra Sūtra includes revealing that such teachings are provisional, and establishing the reasons for such certainty. First, regarding this, in the Laṅkāvatāra Sūtra it says: "External appearances are existent or nonexistent, the mind appears in various forms, body and enjoyment, dwelling places, etc., I have said are only mind." Etc., no matter which sutra says that external appearances are not real, but the mind appears as various external objects. The intention of what is said is that, for those who are very attached to form, in order to dispel the afflictions caused by form, temporarily first dispel, that is, prevent, and this is also provisional. Because such teachings are provisional depending on the disciples. For the disciples, if the profound Prajñāpāramitā is taught, they cannot accept it, so temporarily preventing external objects, it seems that the mind exists, thereby being able to abandon attachment to form. Second, the provisional meaning is established by reason.
Tibetan
པ་དང་། དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བཤད་པ། ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་མདོ་གཞན་གྱི་དྲང་ངེས་ཀྱང་རྟོགས་པར་གདམས་པ་གསུམ། དང་པོ། དེ་དྲང་དོན་ཡིན་པར་གང་ལས་ན་ལུང་འདི་ལྟ་བུ་ནི་སྟོན་པས་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་གསུངས་ཤིང་། འདི་ནི་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་རིགས་པས་འཐད་དེ། དེ་དྲང་དོན་ཡིན་པར་ཡང་ལུང་གིས་འགྲུབ་པའི་ལུང་ནི། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་སྨན་རྣམས་གཏོང་བ་ལྟར། །སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་རབ་ཏུ་གསུངས། །ཞེས་ནད་པ་སོ་སོ་ལ་སྨན་གང་སྟེར་བ་ནི་སྨན་པའི་རང་དབང་གིས་མིན་ཏེ་ནད་པའི་ནད་ཚུལ་དང་བསྟུན་དགོས་པ་བཞིན། སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡང་སྟོན་པས་རང་དབང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་པ་འགོད་པ་མིན་ཡང་། གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དེས་ཤེས་ནུས་སོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལས་གཞན་དབང་ཡོད་པར་གསུངས་པ་སོགས་ མདོ་སྡེ༷་གཞན་ཡང་ནི་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་ལུང་འདིས་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ། དང་པོར་ཤེས་བྱ་ཕྱི་རོལ་མེད་པར་བསྟན་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་བསལ་བ་ནི་བདེ་བླག་རྙེད་ཅེས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ལྟོས་གྲུབ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་བས་ན་ཤེས་བྱ་མེད་པར་མཐོང་ན་ཤེས་པ་དེ་ཡང་རིགས་པས་བཀག་པ་འགྲུབ་པས་ཤེས་བྱ་མེད་པར་རྟོགས་ན་ཤེས་པ་རེས་འགའ་རང་ཁོ་ནས་རྟོགས། རེས་འགའ་གཞན་གྱིས་ཅུང་ཟད་བསྟན་པས་རྟོགས་སོ། །དེས་ན་བདག་མེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་དང་པོར་ཤེས་བྱ་དགག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་བའི་ལུང་ལའང་དྲང་ངེས་གཉིས་ཡོད་པ་དག་གི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་མདོ་གང་དག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་པ་བཤད་དོན་ནམ་བརྗོད་བྱ་ཅན་རྣམས་གདུལ་བྱ་ཁ་དྲང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པའང་དྲང་དོན་ཡིན་པར་རྟོགས་ནས་དེའི་གདུལ་བྱ་དག་དྲང་བར་བྱ་ཞིང་སྟོང་ཉིད་བརྗོད་བྱར་བྱས་པའི་དོན་ཅན་གྱི་མདོ་ཉིད་ངེས་དོན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །གསུམ་པ་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ། གོང་གི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁེགས་པར་སྟོན་པ་དང་། གོང་མ་གཉིས་ལས་ཀྱང་མི་འཐད་པར་སྟོན་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་ལ་གཅེར་བུ་པ་རྣམས་ནི་འཇིམ་བའི་གོང་བུ་དང་། དབྱུ་གུ་དང་འཁོར་ལོ་དང་། ཆུ་དང་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་བུམ་པ་འབྱུང་བ་ན། རྫ་བུམ་འཇིམ་པའི་བདག་ཉིད་
Chinese
以及，解释如此宣说的意图。以这样的方式，劝诫通达其他经典的不了义与了义，共有三点。第一，从何得知它是不了义？因为这样的经文是导师宣说为不了义的。这以理也应是不了义。为了证明它是不了义，还有经文可以成立，如《楞伽经》中说：“如医师于诸病者，施与种种诸医药，如是佛陀于有情，亦说唯是心而已。”就像给不同的病人开什么药不是医生自己说了算，而是要根据病人的病情一样。宣说唯心，也不是导师随意安立自己的智慧之见，而是应随所化众生的意乐。通过这样说，我们就能明白。《解深密经》等具有这种特点的经典中，宣说了三种自性中存在他性等等。 其他的经典也通过这个经文而得以明确，它们都是不了义。第二，首先宣说外境不存在，然后在它的后面破除识自性成立，诸佛说这是很容易获得的，因为境与有境是相互依赖而成立的。因此，如果见到没有所知境，那么识也通过理证而被遮破成立，所以如果认识到没有所知境，那么识有时自己就能认识到，有时通过他人稍微指点就能认识到。因此，这是进入无我的特殊方便，所以首先要破除所知境。第三是，像这样，对于佛陀所说的经文中也有了义和不了义两种，要了解它们的历史分类，从而认识到，哪些经典不是究竟的意义，而是为了调伏众生而说的意义或所表达的内容，这些都是不了义，从而调伏这些众生，并且要知道，以空性为所表达内容的经典才是了义。第三，遮破从二者中产生，包括：通过上述的理证来显示遮破，以及显示从上述二者中也不合理。第一是，对于裸体外道来说，从泥团、棍子、轮子、水和陶匠等产生瓶子时，陶瓶是泥土的自性
English
And, explaining the intention of such pronouncements. In this way, there are three instructions on understanding the provisional and definitive meanings of other sutras. First, how do we know that it is provisional? Because such scriptures are declared by the Teacher to be provisional. This is also reasonable as provisional. To prove that it is provisional, there are also scriptures that can be established, such as in the Lankavatara Sutra: "Just as a doctor gives various medicines to patients, so too, the Buddha speaks of mind-only to sentient beings." Just as giving medicine to different patients is not up to the doctor, but must be based on the patient's condition. Speaking of mind-only is not the Teacher arbitrarily establishing his own wisdom, but rather according to the inclinations of the beings to be tamed. Through this, we can understand. In sutras with such characteristics, such as the Samdhinirmocana Sutra, it is said that there is other-dependence among the three natures. Other sutras are also clarified by this scripture, they are all provisional. Second, first, it is shown that external objects do not exist, and then after that, the establishment of the self-nature of consciousness is refuted. The Buddhas say that this is easy to obtain, because objects and subjects are established in dependence on each other. Therefore, if you see that there is no object of knowledge, then consciousness is also established by being refuted by reasoning, so if you realize that there is no object of knowledge, then consciousness can sometimes realize it by itself, and sometimes it can be realized by others pointing it out slightly. Therefore, this is a special method for entering into selflessness, so first, the object of knowledge must be refuted. Third, in this way, there are two types of scriptures spoken by the Buddha, definitive and provisional. You must understand their historical classifications, so as to recognize which scriptures are not of ultimate meaning, but are the meanings or contents expressed for the purpose of taming beings. These are all provisional, thereby taming these beings, and you must know that the scriptures with emptiness as the content expressed are definitive. Third, refuting arising from both, including: showing refutation through the above reasoning, and showing that it is also unreasonable from the above two. The first is, for the naked ascetics, when a pot arises from a lump of clay, a stick, a wheel, water, and a potter, the clay pot is the nature of clay.